Główny / Diagnostyka

Ekspansja bocznych komór mózgu

Diagnostyka

Komory mózgu to układ wnęk połączonych kanałami. W tych przestrzeniach krąży płyn - mózgowo-rdzeniowy płyn mózgowo-rdzeniowy. Odżywia tkankę układu nerwowego i zapewnia odpływ produktów przemiany materii.

Pod wpływem czynników negatywnych powstaje patologia - ekspansja komór mózgu. Najczęściej jest ustalany u noworodków podczas pierwszego kompleksowego badania układu nerwowego.

Należy pamiętać, że nie każdy wzrost wielkości komór jest patologią. Anomalia jest uważana za chorobę, jeśli powoduje objawy, zakłóca adaptację organizmu i pogarsza jakość życia ludzkiego.

Powody wzrostu

Wzrost komór mózgu powstaje z powodu wpływu takich czynników:

  1. Uraz czaszki przy urodzeniu. Dzieje się tak, jeśli oddział położniczy matki nie pasuje do wielkości głowy płodu. Na przykład, jeśli matka ma wąską miednicę, a dziecko ma duży obwód głowy.
  2. Wrodzone cechy anatomiczne. Ktoś ma długie palce, ktoś ma duże uszy, które mają szerokie komory w mózgu.
  3. Naruszenie odpływu płynu mózgowo-rdzeniowego, co powoduje nadmiar płynu we wnękach. Obserwuje się to w chorobach, którym towarzyszy mechaniczne ściśnięcie ścieżek płynu mózgowo-rdzeniowego. Na przykład guz na półkulach mózgowych lub przepuklina rdzenia kręgowego.
  4. U dorosłych powikłanie komorowe rozwija się w wyniku udaru krwotocznego - ostrego zaburzenia krążenia, w którym krew dostaje się do mózgu i może dostać się do komór.

Objawy i objawy

Wzrost i ekspansja komór mózgu może przebiegać jako wodogłowie i zespół nadciśnienia-wodogłowia.

Charakterystyka typu 1.

Według obrazu klinicznego wodogłowie różni się u dzieci w wieku do jednego roku iu dzieci po roku życia. W pierwszej wersji kształt i rozmiar głowy zmienia się u niemowlęcia: czoło wystaje ponad twarz. Skóra głowy staje się blada i pomarszczona, stając się jak głowa starca.

W przypadku wodogłowia u dzieci po roku obserwuje się postępującą zmianę szwów.

Objawy powiększenia komory są spowodowane wzrostem ciśnienia śródczaszkowego. Zanikowe i zwyrodnieniowe zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym rozwijają się równolegle.

U noworodków oczy przesuwają się w dół - jest to objaw „zachodzącego słońca”. Dokładność maleje, a pole widzenia zawęża się. Patologia może prowadzić do całkowitej lub częściowej utraty wzroku. Wpływa to na nerw uprowadzenia. To prowadzi do zeza. Rozwijają się zaburzenia ruchowe: niedowład - osłabienie siły mięśni szkieletowych.

Ma to wpływ na móżdżek. Sfrustrowana koordynacja i statyka. Z reguły dzieci wodogłowia są daleko w tyle pod względem rozwoju intelektualnego i fizycznego. Ich sfera emocjonalna jest zakłócona: są drażliwi, pobudliwi lub odwrotnie, często letargiczni i apatyczni. Nie baw się z innymi dziećmi i nie możesz się z nimi skontaktować.

Wodogłowie u nastolatków i dorosłych objawia się porannym silnym bólem głowy, nudnościami i wymiotami. U pacjentów funkcje wyższej aktywności nerwowej są tłumione. Świadomość jest zaburzona, pamięć i myślenie są zaniepokojone, mowa jest zaburzona. Tarcze optyczne puchną u pacjentów, co prowadzi do atrofii wzrokowej i utraty wzroku.

Powikłaniem wodogłowia jest kryzys okluzyjny. Jego przyczyną jest nagłe naruszenie płynu mózgowo-rdzeniowego z komór mózgu. Stan patologiczny rozwija się szybko. Nagromadzony płyn kompresuje struktury mózgu i pnia.

Ekspansja czwartej komory mózgu jest głównym czynnikiem w rozwoju okluzyjnego kryzysu. W tym przypadku płyn mózgowo-rdzeniowy ściska dolną część romboidu i śródmózgowia. Objawy: ostry ból głowy, wymioty i nudności, pobudzenie psychiczne, wymuszona pozycja głowy. Świadomość jest zaburzona, funkcje okoruchowe są zaburzone. W stanie ostrym bierze udział autonomiczny układ nerwowy: pocenie się nasila, tętno zwalnia, skóra staje się blada, twarz staje się czerwona i ogrzewa się. Zaburzenia ruchowe rozwijają się szybko: pojawiają się drgawki toniczne.

Rozbudowa komór bocznych rozwija się również zgodnie z drugą opcją: rodzajem zespołu nadciśnienia-wodogłowia. Jego znaki:

  1. Dziecko nie karmi dobrze, często odmawia jedzenia. Jeśli udało ci się nakarmić - dziecko wymiotuje w fontannie.
  2. Zmniejszone napięcie mięśniowe.
  3. Wrodzone odruchy podstawowe są częściowo hamowane. Słabe chwytanie i połykanie.
  4. Okresowe skurcze, drżenie kończyn.
  5. Zez, pogorszenie ostrości wzroku, utrata pól bocznych.
  6. Objaw „wschodzącego słońca”.
  7. Wybrzuszenia szwów czaszki.
  8. Szybki wzrost głowy.

U dzieci w wieku szkolnym zespół zwykle wywołuje urazy głowy..

Jaka jest norma rozmiaru

Rozmiar komór jest normalny:

  • Trzecia komora mózgu jest rozszerzana, jeśli jej rozmiar przekracza 5 mm.
  • Głębokość czwartej wnęki wynosi nie więcej niż 4 mm.
  • Głębokość komór bocznych - nie więcej niż 4 mm.

Diagnoza i leczenie

Rozpoznanie rozszerzonych komór opiera się na oznakach i wynikach instrumentalnych i dodatkowych metod badania. Najważniejsze jest obserwowanie dziecka w dynamice. Lekarz jest zainteresowany funkcjonalnością większej aktywności nerwowej, zachowaniem i sferą psychiczną dziecka, dokładnością widzenia, koordynacją i obecnością napadów.

Instrumentalne metody badawcze:

Najbardziej skutecznym sposobem szybkiego zdiagnozowania powiększenia komory jest przeprowadzenie neurosonografii. Można to przeprowadzić podczas ciąży mamy.

Leczenie ma na celu obniżenie ciśnienia śródczaszkowego i zapewnienie przepływu płynu mózgowo-rdzeniowego. W tym celu przepisywane są leki moczopędne. Podawaj także leki poprawiające ukrwienie mózgu.

Tabela rozmiarów bocznych komór mózgu jest normalna u płodu według tygodnia, przyczyn i konsekwencji odchyleń

Ciąży zawsze towarzyszą zagrożenia, z których jednym jest patologiczny rozwój narządów płodu. Wyklucz lub potwierdź anomalie zezwól na specjalne badania. Ultradźwięki są szeroko stosowane podczas diagnostyki prenatalnej. Pozwala zobaczyć, jak rozwijają się narządy płodu, i porównać ich parametry z normalnymi wskaźnikami fetometrycznymi. Jednym z najważniejszych jest badanie bocznych komór mózgu. Co mówi ich ekspansja, jakie mogą mieć konsekwencje?

Jakie są boczne komory mózgu i za co są odpowiedzialne?

W mózgu płodu znajdują się cztery komunikujące się wnęki - komory, w których znajduje się płyn mózgowo-rdzeniowy. Para z nich jest symetryczna, usytuowana na grubości istoty białej. Każda z nich ma przedni, dolny i tylny róg; są one połączone z trzecią i czwartą komorą, a poprzez nie do kanału kręgowego. Płyn w komorach chroni mózg przed wpływami mechanicznymi, utrzymuje stabilne ciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Każdy z narządów jest odpowiedzialny za tworzenie się, gromadzenie płynu mózgowo-rdzeniowego i składa się z jednego układu ruchu płynu mózgowo-rdzeniowego. Alkohol jest potrzebny do ustabilizowania tkanki mózgowej, utrzymania właściwej równowagi kwasowo-zasadowej, zapewniającej aktywność neuronów. Tak więc głównymi funkcjami komór mózgu płodu jest wytwarzanie płynu mózgowo-rdzeniowego i utrzymywanie jego ciągłego ruchu w celu aktywnej aktywności mózgu.

CZYTAJ TAKŻE: komorowa ekspansja mózgu u noworodka

O diagnostyce

Po zwężeniu i zamknięciu ciemiączków (zwykle dzieje się to za rok lub dwa) można śledzić zmianę wielkości struktur płynów mózgowo-rdzeniowych za pomocą komputerowej tomografii rentgenowskiej (CT), a także obrazowania metodą rezonansu magnetycznego (MRI).

Rezonans magnetyczny pokazuje znacznie lepsze struktury tkanek miękkich, w tym komory mózgu dziecka, ale jest jeden problem: leżeć w pierścieniu magnesów tomograficznych zajmuje około 20 minut. A jeśli dla dorosłego to zadanie jest dość proste, to dla dziecka jest często niemożliwe. Dlatego, aby przeprowadzić to badanie, konieczne jest wprowadzenie dziecka w sen medyczny. Nie zawsze jest to możliwe, ponieważ czasami istnieją poważne przeciwwskazania..

W tym przypadku na ratunek przychodzi tomografia komputerowa. Za jego pomocą możesz również szybko określić rozmiar komór. To prawda, że ​​jakość będzie nieco niższa, ponadto tomografia przenosi pewną dawkę promieniowania. Ale nie wymaga znieczulenia, a jeśli przyczyną asymetrii był krwotok podtwardówkowy lub podpajęczynówkowy, tomograf komputerowy może lepiej określić nagromadzenie krwi niż obrazowanie rezonansem magnetycznym.

Leczyć czy nie?

Często zaniepokojeni rodzice pytają, czy konieczne jest leczenie w przypadku powiększonych komór. W przypadku braku objawów klinicznych dziecko rośnie i rozwija się normalnie, wówczas nie ma potrzeby przepisywania leczenia. Jest to wymagane tylko wtedy, gdy rzeczywiście udowodniono wzrost ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego. Za pomocą tomografii określa się to pośrednio, bezpośrednie badanie ciśnienia przeprowadza się tylko za pomocą nakłucia lędźwiowego. Ale jego wdrożenie jest skrajnym środkiem. Jest przeprowadzany jako niezbędne badanie zapalenia opon mózgowych, które, nawiasem mówiąc, pomimo wyraźnych objawów nadciśnienia śródczaszkowego, nigdy nie powodują zmiany wielkości komór.

Faktem jest, że zajmuje to dużo czasu, a przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych w ciągu 2-3 dni objawy kliniczne są tak żywe, że dziecko jest hospitalizowane, a leczenie w ciągu kilku dni (szczególnie w przypadku wirusowego lub surowiczego zapalenia opon mózgowych) eliminuje zespół nadciśnienia śródczaszkowego.

Podsumowując, należy zauważyć, że zmiana wielkości komór mózgu w niektórych przypadkach może być rodzinna, dziedziczna. Czasami podobna bezobjawowa komorowo-komorowa może być jednym z rodziców, a on może nawet nie być świadomy tej cechy. Oczywiście nie chodzi tu o klinicznie znaczący wzrost wielkości, ale o zrównoważenie „górnej granicy normy”. W każdym razie rodzice muszą się uspokoić: obecność powięzi brzusznej nie zawsze oznacza chorobę i w żadnym wypadku nie jest to „zdanie”.

Jakiego rozmiaru powinny być zwykle boczne komory płodu??

Struktury mózgowe płodu są wizualizowane już podczas drugiego badania ultrasonograficznego (przez okres 18–21 tygodni). Lekarz ocenia wiele wskaźników, w tym wielkość bocznych komór mózgu i dużą cysternę u płodu. Średni rozmiar komór wynosi około 6 mm, zwykle ich rozmiar nie powinien przekraczać 10 mm. Podstawowe normy parametrów fetometrycznych szacowane są tygodniami zgodnie z tabelą:

Okres ciąży, tygodnieDuża głowica cylindra zbiornika, mmObwód głowy, mmRozmiar przedniej potylicy, mmOdległość od zewnętrznego do wewnętrznego konturu kości korony (BDP), mm
172.1–4.3121–14946–5434–42
osiemnaście2,8–4,3131–16149–5937–47
dziewiętnaście2,8–6142–17453–6341–49
203–6,2154–18656–6843–53
213.2–6.4166-20060–7246–56
223,4–6,8177–21264–7648–60
233.6–7.2190–22467–8152–64
243,9–7,5201–23771–8555–67
254.1–7.9214–25073–8958–70
264.2–8.2224–26277–9361–73
274.4–8.4236–28380–9664–76
284.6–8.6245–28583–9970–79
294,8–8,8255–29586–10267–82
trzydzieści5,0–9,0265–30589–10571–86
315,5–9,2273–31593–10973–87
325,8–9,4283–32595–11375–89
336,0–9,6289–33398–11677–91
347,0–9,9293–339101–11979–93
357,5–9,9299–345103–12181–95
367,5–9,9303–349104–12483–97
377,5–9,9307–353106–12685–98
387,5–9,9309–357106–12886–100
397,5–9,9311–359109–12988–102
407,5–9,9312–362110–13089–103

Normalne rozmiary

W ludzkim ciele układ komorowy natychmiast łączy kilka wnęk anastomizujących się między sobą. Łączą się z przestrzenią podpajęczynówkową, a także kanałem rdzenia kręgowego, bezpośrednio w jamach porusza się specjalny płyn - płyn mózgowo-rdzeniowy. Dzięki temu tkanki otrzymują substancje odżywcze i cząsteczki tlenu..

Największymi wewnątrzmózgowymi pustymi formacjami są oczywiście komory boczne. Są one zlokalizowane poniżej ciała modzelowatego - po obu stronach linii śródmózgowia, symetryczne względem siebie. W każdym z nich zwykle wyróżnia się kilka działów - front z dolnym, a także klakson i samo ciało. W kształcie przypominającym angielski S..

Rozmiar komór jest oceniany normalnie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy anatomiczne - nie ma jednolitych standardów. Specjaliści kierują się uśrednionymi parametrami. Ważna znajomość tych rozmiarów dla niemowląt do roku - w celu wczesnej diagnozy wodogłowia.

Normalne wartości dla dzieci:

Jednostka anatomicznaNoworodki, mm3 miesiące, mm6 miesięcy - 9 miesięcy, mm12 miesięcy, mm
Komora boczna23,5 - / + 6,836,2 - / + 3,960,8 - / + 6,764,7 - / + 12,7

W przypadku dorosłych parametry powinny mieścić się w przedziale - przedni róg komory bocznej ma mniej niż 12 mm u osób poniżej 40 roku życia, a jego ciało ma 18–21 mm do 60 lat. Przekroczenie wieku komór mózgu o ponad 10% wymaga dodatkowych badań - w celu ustalenia i wyeliminowania pierwotnej przyczyny.

Co to jest brzuszno-komorowa i co to jest?

Jeśli zgodnie z wynikami badania ultrasonograficznego w okresie 16–35 tygodni ciąży zarejestrowany zostanie wzrost komór bocznych do 10–15 mm, a wymiary głowy dziecka mieszczą się w normalnych granicach, sonolog kwestionuje komorowo-komorową. Jedno badanie nie wystarczy, aby postawić dokładną diagnozę. Zmiany ocenia się dynamicznie, w przypadku których wykonuje się co najmniej dwa kolejne ultradźwięki w odstępie 2-3 tygodni. Ta patologia jest spowodowana nieprawidłowościami chromosomalnymi, niedotlenieniem wewnątrzmacicznym i chorobami zakaźnymi, na które matka cierpiała w czasie ciąży.

Ventriculomegalia jest izolowana asymetryczna (ekspansja jednej komory lub jej rogów bez zmian w miąższu mózgu), symetryczna (obserwowana na obu półkulach) lub jest diagnozowana w połączeniu z innymi patologiami rozwoju płodu. Patologia komorowa dzieli się na trzy typy:

  • łatwe - ekspansja narządów wynosi 10,1-12 mm, jest zwykle wykrywana po 20 tygodniach i musi być monitorowana przed porodem;
  • umiarkowany - wielkość komór osiąga 12-15 mm, co pogarsza odpływ płynu mózgowo-rdzeniowego;
  • wyraźne - wyniki ultradźwięków przekraczają 15 mm, co upośledza funkcję mózgu, niekorzystnie wpływa na życie płodu.

Jeśli boczne komory zostaną zwiększone do 10,1–15 mm (odchylenie od standardów tabeli o 1–5 mm), diagnozuje się komorę graniczną komorową. Może być do pewnego stopnia bezobjawowy, ale w rzeczywistości wskazuje na pojawienie się złożonego procesu patologicznego, który stopniowo zmienia pracę wielu ważnych narządów.

Środki diagnostyczne

Podczas badania wzrokowego lekarz prowadzący nie będzie w stanie zdiagnozować wzrostu lewej lub prawej komory mózgu. Najczęściej po konsultacji z neurologiem i stwierdzeniu zaburzenia koordynacji, zwiększenia lub zmniejszenia napięcia mięśniowego pacjent jest wysyłany na badanie ultrasonograficzne.

Diagnozę zaburzeń odpływu i produkcji płynu mózgowo-rdzeniowego przeprowadza się za pomocą następujących metod instrumentalnych: tomografia komputerowa, obrazowanie rezonansu magnetycznego, neurosonogram, badanie okulistyczne dna, przebicie płynu mózgowo-rdzeniowego.

Zalecana jest również seria badań w celu zidentyfikowania prowokującej choroby. Jeśli różnica wielkości komór bocznych jest nieznaczna, po kilku miesiącach należy ponownie zbadać pacjenta. Dziecko regularnie mierzy przyrost głowy.

Leczenie patologii

Podczas leczenia patologii lekarz wyznacza dwa cele: znalezienie i wyeliminowanie przyczyn nieprawidłowego powiększenia narządu i zneutralizowanie jego wpływu na noworodka. Przy łagodnej izolowanej postaci, która nie jest spowodowana nieprawidłowościami chromosomalnymi, przyszła mama pokazuje terapię lekową: przyjmowanie leków moczopędnych, witamin, zastrzyki leków zapobiegających niedotlenieniu i niewydolności łożyska. Dobry efekt daje terapia ruchowa (nacisk kładziony jest na mięśnie dna miednicy). Aby zapobiec zmianom neurologicznym w ciele dziecka, przyszłej matce pokazano leki na zatrzymanie potasu.

W okresie poporodowym niemowlęta przechodzą kilka kursów masażu w celu usunięcia napięcia mięśniowego, wzmocnienia, wyeliminowania objawów neurologicznych. Obowiązkowe monitorowanie przez neurologa w pierwszych tygodniach, miesiącach i latach życia. Ciężkie formy patologii wymagają leczenia chirurgicznego po urodzeniu dziecka. W mózgu neurochirurdzy instalują rurkę, do której przypisana jest funkcja drenażowa w celu utrzymania prawidłowego krążenia płynu mózgowo-rdzeniowego.

Prognozy dla dziecka z ciężką postacią, nieprawidłowościami chromosomowymi są niekorzystne.

Lekarze często decydują się na przerwanie ciąży z powodu poważnego uszkodzenia mózgu płodu. Z tego powodu bardzo ważne jest identyfikowanie patologii na okres 17–25 tygodni i zapobieganie jej postępowi..

Jak i kiedy przeprowadzana jest diagnoza?

Regularne badanie ultrasonograficzne mózgu jest zalecane w pierwszym miesiącu życia dziecka, w obecności niepokojących objawów, na przykład łagodnych odruchów lub bezprzyczynowego niepokoju dziecka.

W obecności patologii badanie u dzieci poniżej jednego roku jest powtarzane co trzy miesiące.

Odchylenie od normy w tym wieku nie zawsze wymaga leczenia. Potrzebne są wyczekiwane taktyki i regularne badania, aby określić dynamikę zmian stanu tkanki mózgowej. Często powiększone komory są tymczasowe i szybko wracają do normy bez żadnego leczenia..

W przypadku skomplikowanych porodów USG wykonuje się w pierwszych godzinach życia. We wszystkich innych przypadkach neurolog może skierować na badanie, jeśli dziecko ma następujące objawy:

  • zbyt duża głowa;
  • tłumienie odruchów;
  • niepokój;
  • urazy fontanelowe;
  • zez;
  • gorączka.

Diagnozę stanu mózgu przeprowadza się również z podejrzeniem porażenia mózgowego, krzywicy i szeregu innych wrodzonych zaburzeń.

Możliwe konsekwencje komorowo-komorowe

Nieprawidłowy rozwój komór może prowadzić do poważnych wad rozwojowych płodu, noworodka i śmierci dziecka. Takie tragedie są konsekwencją naruszenia odpływu płynu mózgowo-rdzeniowego, który zakłóca rozwój i funkcjonowanie układu nerwowego. Patologia często wywołuje wczesny poród, upośledzoną aktywność mózgu, wady serca, infekcje. W ciężkich stadiach choroba kończy się wodogłowiem mózgu u dzieci. Im wcześniej nastąpi taka zmiana, tym gorsze są prognozy lekarzy.

Jeśli przyczyną odchyleń są nieprawidłowości chromosomalne lub obciążona dziedziczność, komorowo-komorowa postępuje wraz z takimi patologiami:

  • nieprawidłowe połączenie naczyń krwionośnych układu krążenia i limfatycznego;
  • Zespół Patau Downa;
  • opóźnienie zdolności umysłowych, fizycznych;
  • patologia układu mięśniowo-szkieletowego.

Prognozy łagodnej i umiarkowanej komorowo-komorowej są korzystne, jeśli patologii nie towarzyszą inne zaburzenia układu nerwowego. Potwierdzają to oceny kliniczne stanu neurologicznego niemowląt, którym postawiono podobną diagnozę w zakresie rozwoju płodu. U 82% dzieci nie ma poważnych odchyleń, 8% ma pewne problemy, a 10% ma poważne naruszenia z niepełnosprawnością. Patologia wymaga stałego monitorowania przez neurologa i terminowej korekty.

Udostępnij innym!

Przyczyny

Etapy rozwoju ośrodkowego układu nerwowego u ludzi zapewniają, że wraz ze wzrostem wielkości mózgu zmienią się również parametry komór. Dla każdego okresu przyczyny rozszerzenia bocznych jam mają swoje własne cechy..

Zasadniczo główne czynniki prowokujące będą następujące:

  • urazy mózgu lub upadki;
  • neuroinfekcja - na przykład zapalenie opon mózgowych lub wrodzona kiła;
  • nowotwory mózgu;
  • zakrzepica naczyń mózgowych;
  • uderzenia
  • nieprawidłowości w rozwoju struktur mózgu - na przykład przednie rogi komór.

Mechanizmem rozwoju dylatacji jest nadprodukcja płynu mózgowo-rdzeniowego lub naruszenie jego adsorpcji / odpływu z jam mózgu.

W niektórych przypadkach nie jest możliwe ustalenie dokładnej przyczyny rozszerzania się wnęk - idiopatycznego wariantu zaburzenia. Lekarz wybierze schemat leczenia, biorąc pod uwagę główne objawy kliniczne. Rzadziej nietypowe układanie struktur mózgowych jest postrzegane jako podstawa dylatacji - konieczne jest staranne zebranie wywiadu matki dziecka, jakie choroby cierpiała w okresie ciąży. Czasami patologia jest dziedziczna - nieprawidłowości genetyczne.

Rekomendacje

  1. Przed poczęciem zaleca się zaplanowanie ciąży w celu szybkiego wykrycia i leczenia wszystkich infekcji, zarówno u kobiet, jak i mężczyzn przed poczęciem.
  2. Przed zajściem w ciążę powinieneś przejść konsultację genetyczną z genetykiem.
  3. Podczas ciąży kobieta powinna uważnie monitorować swoje zdrowie i przejść wszystkie zaplanowane badania ultrasonograficzne.
  4. Dziecko powinno być stale monitorowane przez lekarza prowadzącego (neurologa lub pediatrę) i przejść wszystkie pełne badania diagnostyczne.
  5. Dzieciom z wadą komorową można przepisać kurs masażu, ćwiczenia terapeutyczne.
  6. Konieczne jest przestrzeganie wszystkich zaleceń i porad lekarza, przyjmowanie wszystkich przepisanych leków.

Jak to się manifestuje

Ventriculomegaly zależy od tego, o ile podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe i jak mechanizmy adaptacyjne pacjenta zwalczają tę zmianę. Lekkie poszerzenie objawia się:

  • Częsty ból głowy i zawroty głowy. Może nasilać się przed snem lub po przebudzeniu.
  • Nudności.
  • Letarg, letarg.

Przejawia się silne rozszerzenie:

  1. Ból głowy i zawroty głowy.
  2. Nudności i wymioty.
  3. Senność, utrata siły, brak chęci studiowania świata.
  4. Zaburzenia snu.
  5. Pojawienie się żyły na czole z powodu zablokowanego odpływu żylnego.
  6. Zmiana napięcia mięśniowego: napięcie może osłabiać lub nasilać się.
  7. Drżące ręce i stopy.
  8. Duża głowa, nieproporcjonalne ciało.

Ventriculomegaly u dziecka może objawiać się typowymi objawami, na przykład:

  • obwód głowy rośnie zbyt szybko;
  • fontanel pęcznieje i pulsuje;
  • objaw „zachodzącego słońca”: kiedy powieki są uniesione, źrenice dziecka są opuszczone;
  • głowa jest często odrzucana;
  • w miejscach czaszki, w których kości nie stykały się w szwach, obserwuje się pulsujące wypukłości o okrągłym kształcie;
  • oczopląs - synchroniczny i rytmiczny ruch oka w jednym kierunku (do 200 ruchów na minutę).

U dzieci silne rozszerzenie komór mózgu powoduje zespół nadciśnienia i wodogłowia. Istotą patologii jest gwałtowny wzrost ciśnienia śródczaszkowego i wzrost objętości płynu mózgowo-rdzeniowego. Objawy zespołu:

  1. Brak apetytu, apatii, brak zainteresowania zabawkami.
  2. Zmniejszone napięcie mięśniowe.
  3. Słabość głównych wrodzonych odruchów połykania, ssania i chwytania.
  4. Dziecko pluje fontanną.
  5. Zez i oczopląs.
  6. Szwy czaszki nie są połączone, między nimi wystają pulsujące wypukłości.
  7. Opóźnienie dziecka w wieku psychosomatycznym.
  8. Zmniejszona inteligencja i wszystkie zdolności umysłowe.

Zespół nadciśnienia i wodogłowia, nie reagujący na leczenie, prowadzi do następujących konsekwencji:

  • niedowład lub porażenie;
  • upośledzenie umysłowe;
  • zaburzenia mowy;
  • zaburzenia widzenia lub utrata wzroku.

Przyczyny wzrostu komór mózgu

Uważa się, że zmiany w strukturach komorowych u niemowląt są uwarunkowane genetycznie. Zmiany patologiczne w mózgu rozwijają się z powodu nieprawidłowości chromosomalnych występujących u kobiet w ciąży. Istnieją inne czynniki, które wywołują asymetrię komór, nadmierny wzrost części mózgu:

  • Choroby zakaźnej etiologii, które kobieta miała podczas ciąży.
  • Sepsa, zakażenia wewnątrzmaciczne.
  • Wejście obcego ciała do struktur mózgu.
  • Patologiczny przebieg ciąży z powodu przewlekłych chorób matki.
  • Przedwczesne porody.
  • Niedotlenienie wewnątrzmaciczne płodu: niedostateczne ukrwienie łożyska, zwiększony przepływ krwi w łożysku, żylaki pępowiny.
  • Długi okres schnięcia.
  • Szybka dostawa.
  • Uraz porodowy: uduszenie pępowiny, deformacja kości czaszki.

Ekspansja komór mózgu u noworodków

W pierwszych godzinach po urodzeniu dziecko jest monitorowane przez neonatologów, którzy monitorują jego stan fizjologiczny i wykonują niezbędne badania ciała. Ponadto ocenę stanu zdrowia przeprowadza się etapami, zaczynając od pierwszej minuty życia, a kończąc na wypisie.

Najdokładniejsze badanie przeprowadzane jest pierwszego dnia i składa się ze standardowej procedury monitorowania aktywności i wyglądu noworodka. Jeśli lekarz podejrzewa wrodzone wady rozwojowe, możliwe jest użycie ultradźwięków do wykrycia odchyleń w tworzeniu nie tylko narządów wewnętrznych, ale także mózgu. W takim przypadku rozmiary komór są dokładnie mierzone, co zwykle nie powinno przekraczać określonej wartości.

Na tym etapie neonatolog może zdiagnozować komorową ekspansję mózgu u noworodków. W oparciu o stopień patologii i wpływ na aktywność życiową dziecka pojawi się pytanie o dalsze rozwiązanie tego problemu: na przykład przy niewielkich odchyleniach od normy zalecana jest obserwacja neuropatologa i monitorowanie stanu. Jeśli naruszenia są poważne, a objawy są wyraźne, dziecko wymaga specjalnego leczenia i obserwacji w szpitalu.

Układ komorowy mózgu

Układ komorowy składa się z 4 wnęk zlokalizowanych w działach mózgu. Ich głównym celem jest synteza płynu mózgowo-rdzeniowego lub płynu mózgowo-rdzeniowego, wykonującego wiele zadań, ale jego główną funkcją jest amortyzacja substancji mózgowej od wpływów zewnętrznych, kontrola ciśnienia wewnątrzczaszkowego i stabilizacja procesów metabolicznych między krwią a mózgiem.

Ruch płynu mózgowo-rdzeniowego zachodzi przez kanały łączące wspólną komorę 4 i przestrzeń podpajęczynówkową utworzoną przez błony rdzenia kręgowego i mózgu. Co więcej, jego główna objętość znajduje się powyżej znacznych szczelin i zmarszczek kory mózgowej.

Największe boczne komory znajdują się w równej odległości od linii środkowej poniżej ciała modzelowatego. Pierwsza komora to wnęka znajdująca się po lewej stronie, a druga - po prawej. Mają kształt litery C i zaginają się wokół grzbietowej części jąder podstawy. To oni wytwarzają płyn mózgowo-rdzeniowy, który przez otwory międzykomorowe wchodzi do komory III. Strukturalnie, segment I i II układu komorowego obejmuje rogi przednie (przednie), ciało i rogi dolne (skroniowe).

Komora III znajduje się między guzkami wzrokowymi i ma kształt pierścienia. Jednocześnie w jego ścianach znajduje się szara materia, która odpowiada za regulację układu wegetatywnego. Ten dział jest związany z zaopatrzeniem w wodę śródmózgowia i poprzez otwór międzykomorowy umieszczony za jamą nosową, z komorami I i II.

Najważniejsza komora dożylna znajduje się między móżdżkiem a rdzeniem przedłużonym, a na nim pływa robak i mózg, a poniżej mostek rdzeniowy i warolius. Ta jama została utworzona z resztek tylnego pęcherza mózgowego i jest wspólna dla romboidów. Na dole znajdują się jądra nerwów czaszkowych V-XII. W tym przypadku dolny tylny róg komunikuje się z rdzeniem kręgowym przez kanał centralny, a przez górną przednią część - z dopływem wody.

Czasami podczas badania noworodka znajduje się komora V, która jest cechą struktury mózgu. Znajduje się na przedniej linii środkowej, poniżej ciała modzelowatego. Zwykle zamyka się w wieku 6 miesięcy, jeśli przerwa jest większa niż 10 mm, mówimy o patologii układu płynu mózgowo-rdzeniowego.

Jeśli u dziecka z ultradźwiękami stwierdzono asymetrię komór bocznych, rokowanie zależy od stopnia patologii i głębokości uszkodzenia tkanek mózgowych, a także przyczyn, które spowodowały rozwój choroby. Tak więc znaczny wzrost zakłóca normalne krążenie i produkcję płynu mózgowo-rdzeniowego, co pociąga za sobą problemy neurologiczne. Ale wrodzona asymetria, nie pogłębiona przez zaburzenia odpływu, w większości przypadków nie wymaga leczenia. Jednak takie dziecko musi być monitorowane, aby zapobiec nawrotowi choroby i możliwym konsekwencjom.

Rozmiar komór jest normalny

Zdrowy noworodek ma zwykle 4 komory: dwie boczne, trzeci warunkowo przedni i czwarty element komorowy, które są uważane za tylne. Wzrost komór bocznych pociąga za sobą wytwarzanie dużej ilości płynu mózgowo-rdzeniowego, który nie może normalnie krążyć między błonami mózgu, a zatem pełni funkcje regulujące procesy metaboliczne. Dlatego przy ocenie wielkości komór noworodków stosuje się następujące standardy:

  • boczne przednie rogi powinny mieścić się w zakresie 2-4 mm;
  • boczne rogi potyliczne - 10-15 mm;
  • korpus bocznych komór nie jest głębszy niż 4 mm;
  • III komora - nie więcej niż 5 mm;
  • IV - do 4 mm.

Podczas badania mózgu niemowląt w wieku do jednego roku i starszych stosowanie tych norm będzie nieprawidłowe, ponieważ substancja mózgowa i komory będą rosły, więc ocenę przeprowadza się przy użyciu innych wskaźników i odpowiednich tabel.

Przyczyny powiększenia komory

Jeśli podczas wstępnego badania stwierdzono, że komory mózgu zostały nieco powiększone, nie należy rozpaczać, ponieważ w większości przypadków ten stan wymaga jedynie obserwacji w pierwszych latach życia, a rokowanie jest korzystne.

Początkowo niewielka rozbieżność między wskaźnikami a normami może być ustalona genetycznie i być cechą struktury mózgu, podczas gdy zmiany patologiczne występują z powodu nieprawidłowego działania chromosomów podczas tworzenia płodu.

Istnieje wiele czynników, które wywołują asymetrię i rozszerzenie (zwiększenie) jamy komorowej:

  • choroby zakaźne podczas ciąży (w szczególności zakażenie płodu wirusem cytomelalowirusa);
  • zatrucie krwi, sepsa;
  • powikłania spowodowane przewlekłymi chorobami matki;
  • przedwczesne porody;
  • ostra niedotlenienie podczas rozwoju płodu, spowodowane niewystarczającym dopływem krwi do łożyska;
  • żylaki, które karmią płód;
  • długi okres bezwodny i długotrwały poród;
  • ulotne narodziny;
  • urazy porodowe, niedotlenienie spowodowane zaplątaniem się pępowiny;
  • deformacja kości czaszki;
  • ciała obce dostające się do struktur mózgu;
  • torbiele, nowotwory różnego rodzaju;
  • krwotok;
  • udar niedokrwienny i krwotoczny.

Dylatacja komór może być również wywołana przez kroplę mózgu o niejasnej etiologii i inne choroby wrodzone..

Tak mówi pediatra, lekarz najwyższej kategorii Jewgienij Komarowski, znany w przestrzeni poradzieckiej, o rozszerzeniu komór.

Jak to się manifestuje

Główną funkcją komór jest wydzielanie płynu mózgowo-rdzeniowego, a także zapewnienie jego prawidłowego krążenia w przestrzeni podpajęczynówkowej. Jeśli równowaga wymiany i produkcji płynu mózgowo-rdzeniowego zostanie zaburzona, powstaje stagnacja, w wyniku czego ściany wnęk są rozciągane. Ta sama niewielka ekspansja segmentów bocznych może być wariantem normy, ale ich asymetria i wzrost poszczególnych części (na przykład tylko klakson) będą oznaką rozwoju patologii.

Powiększone komory mózgu u niemowląt można zdiagnozować z wrodzoną chorobą, taką jak powiększenie komór serca. Ona ma różny stopień nasilenia:

  1. Niewielkie rozszerzenie komór mózgu do 11-12 mm, podczas gdy nie ma wyraźnej symptomatologii. Przejawia się w zachowaniu dziecka: staje się bardziej pobudliwy i drażliwy.
  2. Zwiększona głębokość komory do 15 mm. Najczęściej patologii towarzyszy asymetria i naruszenie dopływu krwi do dotkniętego obszaru, co pociąga za sobą pojawienie się drgawek, zwiększenie wielkości głowy i opóźnienie rozwoju psychicznego i fizycznego.
  3. Rozszerzanie komór do 20 mm charakteryzuje się nieodwracalnymi zmianami w strukturach mózgu, u niemowląt często towarzyszy mu zespół Downa i porażenie mózgowe.

W większym wieku dorosłym wzrost objętości komór objawia się następującymi objawami:

  • Naruszenie chodu, podczas gdy dziecko chodzi „po nerkach” lub odwrotnie, koncentruje się tylko na piętach.
  • Pojawienie się zaburzeń wizualnych, takich jak zez, niewystarczające skupienie wzroku, a także rozwidlenie obrazu podczas próby dostrzeżenia drobnych szczegółów.
  • Drżenie rąk i nóg.
  • Zaburzenia behawioralne, które przejawiają się w nadmiernym letargu i senności, podczas gdy dziecko jest trudne do wyniesienia z jakiegokolwiek zajęcia.
  • Czasami można zaobserwować pojawienie się bólów głowy spowodowanych wzrostem ciśnienia śródczaszkowego, nudności, a nawet wymiotów.
  • Zawroty głowy.
  • Częste plucie, utrata apetytu. Niektóre noworodki mogą odmówić karmienia piersią.

Efekty

Późna identyfikacja patologii, która spowodowała rozszerzenie komory mózgu u noworodka, może prowadzić do zahamowania rozwoju i pogorszenia stanu fizycznego.

Główne objawy choroby najczęściej występują w ciągu pierwszych 6 miesięcy po urodzeniu i wyrażają się w utrzymującym się podwyższonym ciśnieniu wewnątrzczaszkowym. Może również wystąpić naruszenie świadomości, wzroku, utrata słuchu, napady padaczkowe i drgawki, zaburzenia obwodowego układu nerwowego.

Brak odpowiedniej uwagi na dziecko i nieprzestrzeganie zaleceń specjalistów może spowodować przejście choroby z łagodniejszej do ciężkiej postaci, której leczenie odbywa się tylko w szpitalu i, w razie potrzeby, przy użyciu interwencji chirurgicznych.

Diagnoza i leczenie

Podczas ciąży ekspansję komórkową mózgu płodu najczęściej stwierdza się w rutynowym badaniu ultrasonograficznym. Kolejne badania są przeprowadzane w celu obserwacji kliniki choroby, ale ostateczną diagnozę można postawić dopiero po urodzeniu dziecka i neurosonografii - USG mózgu za pomocą zarośniętego fontanelu. W takim przypadku patologia może rozwijać się w każdym wieku, ale najczęściej występuje w okresie niemowlęcym.

Aby dokonać dokładniejszej diagnozy, dziecko może wymagać konsultacji i badania z okulistą, który oceni stan naczyń dna oka, obrzęk krążków oka i inne objawy podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego.

Po fuzji kości czaszki możliwy jest rezonans magnetyczny mózgu: pozwoli on śledzić dynamicznie poszerzenie ścian komór serca. Jednak stosując tę ​​metodę dziecko będzie musiało być nieruchome przez długi czas, dlatego przed zabiegiem zanurza się w sen medyczny. Jeśli znieczulenie jest przeciwwskazane, badanie przeprowadza się za pomocą tomografii komputerowej.

Wymagana jest również konsultacja z neurologiem, która pomoże zidentyfikować problemy w rozwoju na wczesnym etapie. W zależności od stopnia patologii dalszym leczeniem może być leczenie chirurgiczne lub zachowawcze..

Przy znacznym odchyleniu od normy wielkość komór stosuje się odpowiednio tylko do leczenia chirurgicznego, dziecko powinno również zostać zbadane przez lekarza neurochirurga. Ponadto podczas operacji można usunąć ogniska nowotworów lub fragmenty kości czaszki wynikające z urazów czaszkowo-mózgowych. Aby zmniejszyć ciśnienie śródczaszkowe, normalizować krążenie krwi i procesy metaboliczne, stosuje się operację obejścia mózgu..

Leczenie zachowawcze jest przepisywane z niewielkim powiększeniem komór i obejmuje stosowanie leków moczopędnych, nootropowych, uspokajających i kompleksów witaminowych. Jeśli zaburzenia są spowodowane infekcjami, przepisywane są antybiotyki. Zastosowanie ćwiczeń terapeutycznych poprawi również odpływ płynu mózgowo-rdzeniowego i zmniejszy jego stagnację..

Prognoza

Jeśli patologię rozwoju komór wykryto w pierwszych dniach po urodzeniu, wówczas prognozy w większości przypadków są korzystne i zależą od odpowiedniego leczenia i ciężkości odchyleń.

Wykrywanie choroby i leczenie w starszym wieku może być skomplikowane ze względu na powstawanie dużej liczby anomalii, które powstają w wyniku rozwoju patologii, jej przyczyn i wpływu na inne układy organizmu.

Ekspansja komór mózgu: konsekwencje powiększenia i asymetrii u noworodków i niemowląt

Natychmiast po urodzeniu dziecko rozpoczyna aktywne życie szpitalne: jest szczepione i przeprowadza się wiele badań, które pozwalają mu ocenić stan zdrowia noworodka. Wśród nich obowiązkowa procedura to USG mózgu, ważne jest, aby sprawdzić pod kątem braku patologii, a także ocenić, jak jest rozwinięty, ponieważ od tego zależy całe przyszłe życie dziecka.

Badanie ultrasonograficzne mózgu u dziecka

Anatomia komorowa mózgu

Struktura ludzkiego mózgu jest niejednorodna, składa się z kilku części, z których każda odpowiada za pewną funkcję życiową. U każdej zdrowej osoby mózg składa się z czterech komór, które są połączone naczyniami, kanałami, dziurami i zastawkami.

Mózg składa się z komór bocznych, trzeciej i czwartej. Boczne mają również własne numery: lewy jest oznaczony pierwszym numerem, a prawy drugim. 3 i 4 mają inną nazwę - odpowiednio przód i tył. Boczne komory mają rogi - przedni i tylny oraz korpus komór. Wokół wszystkich komór płynie płyn mózgowo-rdzeniowy - płyn mózgowo-rdzeniowy.

Zmiana wielkości jednej lub wszystkich komór powoduje pogorszenie krążenia płynu mózgowo-rdzeniowego. Grozi to poważnymi konsekwencjami: prowadzi do zwiększenia objętości płynu w rdzeniu kręgowym i pogorszenia organizmu. Asymetryczne komory nie są normalne u niemowląt i dzieci poniżej 1. roku życia..

Tabela rozmiarów standardowych

Normy rozmiarów części mózgu u noworodków i niemowląt przedstawiono w tabeli.

ParametryNormy dla noworodkówNormy na 3 miesiące
Boczne komory mózguRogi przednie mają 2–4 mm, potyliczne 10–15 mm, ciało do 4 mmPrzednie rogi - do 4 mm, potyliczny - do 15 mm, korpus - 2–4 mm
3 komora3-5 mm≤5 mm
4 komorowa≤4 mm≤4 mm
Szczelina międzykulowa3-4 mm3-4 mm
Duży czołg≤10 mm≤6 mm
Przestrzeń podpajęczynówkowa≤3 mm≤3 mm

Dlaczego komory mózgu są powiększone u dziecka??

Komory boczne mogą się powiększać z powodu zakłócenia krążenia płynu mózgowo-rdzeniowego. Przyczyny mogą być:

  • trudność w odpływie płynu mózgowo-rdzeniowego;
  • upośledzona adsorpcja płynu mózgowo-rdzeniowego;
  • nadprodukcja (nadmierne tworzenie) płynu mózgowo-rdzeniowego.

Ponadto rozszerzenie (wzrost) komór bocznych może prowadzić do ich asymetrii. Jest to stan, w którym części mózgu są powiększane w różny sposób. Częściej występuje wzrost szerokości komór bocznych z powodu:

Asymetryczne komory mogą być spowodowane krwotokiem. Patologia występuje z powodu ucisku jednej z komór z dodatkowym przepływem krwi. U noworodków stan ten może zostać wywołany przez dłuższy pobyt w macicy po przebiciu lub pęknięciu pęcherza i rozwiniętym uduszeniu.

Objawy patologii

Asymetrii komór mózgu towarzyszy wzrost ciśnienia śródczaszkowego, dlatego powoduje wiele różnych objawów. W związku z tym diagnoza jest trudna, trudno jest połączyć je z jakąś chorobą. U noworodków odchylenie od normy wyraża się w następujących objawach:

  • brak apetytu;
  • letarg kończyn;
  • drżenie;
  • opuchnięte żyły na czole, skroniach i potylicy z powodu niedrożności odpływu krwi;
  • brak reakcji określonych przez wiek: chwytanie i odruch motoryczny są zmniejszone;
  • źrenice oczu są skierowane w różnych kierunkach;
  • nieregularności czaszki;
  • częste odbijanie i nudności związane z jedzeniem.
Dziecko z tą diagnozą odmawia piersi i często pluje

Metody diagnostyczne

Ekspansja przestrzeni mózgowo-rdzeniowych mózgu u dzieci odnosi się do tych patologii, których nie należy dopuszczać do dryfowania. Aby przepisać właściwe leczenie, musisz najpierw zostać zdiagnozowany. Współczesna medycyna zna kilka metod diagnozowania stanu mózgu. Diagnostyka radiacyjna jest uważana za najbardziej pouczającą, ale jest odpowiednia dla dzieci po tym, jak ciemiączka zarastają tkanką kostną (więcej szczegółów, patrz: kiedy i jak zarasta ciemiączka u dzieci?). Inne metody obejmują:

  1. MRI - rezonans magnetyczny. Pozwala uzyskać pełny obraz stanu tkanek miękkich, w tym mózgu, ale ma wiele przeciwwskazań. W przypadku małych dzieci jest on przepisywany tylko w skrajnych przypadkach, ponieważ wiarygodny wynik wymaga, aby pacjent leżał nieruchomo przez co najmniej 20 minut, czego dzieci nie wiedzą, jak to zrobić. Istnieje wyjście - jest to znieczulenie ogólne, ale negatywnie wpływa na zdrowie dziecka.
  2. Alternatywą dla MRI jest tomografia komputerowa. Jest przeprowadzany znacznie szybciej i nie wymaga znieczulenia, dlatego jest najbardziej preferowanym sposobem diagnozowania stanu mózgu u niemowląt. Ma to znaczną wadę w porównaniu z obrazami MRI - niższej jakości, szczególnie jeśli chodzi o małe obszary fotografowania. Najlepszy tomografia komputerowa pokazuje krwotok w przestrzeniach międzypowłokowych, w związku z którym można szybko postawić diagnozę i przepisać leczenie.
  3. NSG lub neurosonografia. Procedura pozwala ocenić tylko wielkość komór, ale nie daje wizualnego obrazu. Urządzenie jest w stanie przechwycić rozmiary organów od 1 mm, nie mniej.
  4. Dodatkową metodą diagnostyczną jest ocena stanu dna oka. W tym procesie można zobaczyć rozszerzone naczynia, co wskazuje, że pacjent ma podwyższone ciśnienie śródczaszkowe.
  5. Przebicie płynu mózgowo-rdzeniowego, które wykonuje się w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Korzystając z analizy pobranego materiału, ocenia się stan płynu mózgowo-rdzeniowego..
MRI mózgu pozwala prawidłowo ocenić nasilenie patologii (zalecamy przeczytanie: MRI mózgu u noworodka)

Metody leczenia

Niewielki wzrost komór bocznych jest leczony lekami. Poważniejsze przypadki, a także jeśli pacjent nie ma jeszcze 2 lat, podlegają leczeniu w szpitalu. Starsze dzieci są kierowane na leczenie ambulatoryjne. Neurolog zaleca:

  1. Leki moczopędne, które poprawiają czynność nerek i pomagają wyeliminować nadmiar płynu. Z tego powodu zmniejsza się objętość krwi w naczyniach i ilość płynu międzykomórkowego. W związku z tym płyn mózgowo-rdzeniowy będzie wytwarzany w mniejszych ilościach i przestanie naciskać na komory, powodując ich wzrost.
  2. Leki nootropowe stymulujące krążenie mózgowe. Są przepisywane, aby zapobiec ściśnięciu naczyń krwionośnych mózgu, co może prowadzić do śmierci. Leki te w połączeniu z lekami moczopędnymi pomagają radzić sobie z niedotlenieniem i usuwają nadmiar płynu z komór do krwi, a następnie wydalają nerki, co pomaga złagodzić stan dzieci.
  3. Kojący. Dziecko może być niespokojne i zestresowane, co powoduje wytwarzanie adrenaliny, która zwiększa ciśnienie i zwęża naczynia krwionośne. W wyniku postępuje wodogłowie. Leki uspokajające stosuje się tylko zgodnie z zaleceniami lekarza przy ścisłym przestrzeganiu dawki.
  4. Leki poprawiające napięcie mięśni. Ze względu na zwiększone ciśnienie śródczaszkowe jest zmniejszone, a ponieważ mięśnie nie są w stanie kontrolować rozciągania żył, ten ostatni puchnie. Oprócz leków stosuje się do tego masaż, ćwiczenia terapeutyczne. Możesz zacząć ćwiczyć z dzieckiem w celu zmniejszenia ciśnienia pod nadzorem lekarza, nie dopuszczaj do nagłych ruchów.

Czasami odchylenie wielkości przestrzeni płynu mózgowo-rdzeniowego od normy jest fizjologiczne, na przykład, gdy noworodek jest duży. Ten stan nie wymaga specjalnego leczenia; może wymagać jedynie kursu masażu i specjalnych ćwiczeń fizjoterapeutycznych.

Oficjalna medycyna nie rozpoznaje leczenia poszerzenia komór za pomocą akupunktury, stosowania środków homeopatycznych i innych metod niekonwencjonalnej interwencji. Ludzie, którzy angażują się w tę praktykę, zamiast oczekiwanego uzdrowienia, mogą wyrządzić dziecku nieodwracalną krzywdę. Przyjmowanie witamin jest również nieskuteczne, jednak można je przepisać jako środek uzupełniający jednocześnie z głównym kursem leczenia..

Komplikacje i konsekwencje dla dziecka

Pomimo faktu, że ekspansja komór mózgu nie jest śmiertelną chorobą, może prowadzić do różnych komplikacji. Najbardziej niebezpiecznym stanem jest pęknięcie ściany żyły lub komory. Ta patologia prowadzi do natychmiastowej śmierci lub śpiączki..

Ekspansja komór mózgu może mieć poważne konsekwencje, dlatego dziecko z taką diagnozą powinno być obserwowane w placówce medycznej przez długi czas

Powiększona komora może przenosić nerw wzrokowy lub słuchowy, co prowadzi do częściowej lub całkowitej ślepoty lub głuchoty. Jeśli nastąpi ściśnięcie z powodu nagromadzonego płynu, stan będzie odwracalny, wzrok lub słuch powróci, gdy nadmiar płynu opuści to miejsce.

Długotrwałe poszerzenie komór może prowadzić do ataku padaczki u dzieci. Mechanizm napadów nie jest jeszcze w pełni poznany, ale wiadomo, że pojawiają się z różnymi uszkodzeniami mózgu..

Im młodsze dziecko ma zdiagnozowaną ekspansję, tym większa szansa na pełne wyleczenie. Mniej niebezpieczne, ale wciąż nieprzyjemne komplikacje obejmują:

  • opóźnienie w rozwoju mowy, rozwój mentalny i umysłowy;
  • nietrzymanie moczu i kału;
  • epizod ślepota i głuchota.

„Wspaniałe” diagnozy neurologów

Szczerze mówiąc, pierwsza podróż do neurologa z Paulem zaszokowała mnie. Pytam lekarza: „Jak poważne to jest?” Odpowiada, śmiejąc się prawie: „Tak, nikt mnie nie opuszcza, abym nic nie powiedział”. Jak się okazuje, wiele diagnoz dokonuje się po prostu automatycznie. Na przykład, jeśli dziecko jest cesarenok, oto taka etykieta dla ciebie, ponieważ jesteś cesarenok. Rozpoznawane są diagnozy, które nie istnieją lub nie odpowiadają objawom. Oto tylko poniższe informacje na ten temat.

Informacje znalazłem na jednym z blogów LJ. Bardzo polecam czytanie innych postów. Bardzo przydatny i otrzeźwiający.


FAKTY I BŁĘDY NEUROLOGII OKRESOWEJ
neurolog S.V. Zaitsev
Słowa kluczowe: encefalopatia okołoporodowa (PEP) lub uszkodzenie okołoporodowe ośrodkowego układu nerwowego (PP ośrodkowego układu nerwowego), zespół wodogłowia z nadciśnieniem (GHS); ekspansja komór mózgu, szczelina międzykulowa i przestrzenie podpajęczynówkowe, torbiele rzekome w neurosonografii (NSG), zespół dystonii mięśniowej (DMD), zespół hiper-pobudliwości, drgawki okołoporodowe.

Neurologia dziecięca urodziła się stosunkowo niedawno, ale już przechodzi trudne czasy. W tej chwili wielu lekarzy praktykujących neurologię niemowlęctwa, a także rodziców niemowląt, u których występują jakiekolwiek zmiany w układzie nerwowym i sferze mentalnej, znajdowało się „między dwoma pożarami”. Z jednej strony szkoła „neurologii radzieckich dzieci” jest nadmierną diagnozą i nieprawidłową oceną zmian funkcjonalnych i fizjologicznych w układzie nerwowym dziecka pierwszego roku życia, w połączeniu z długoterminowymi zaleceniami intensywnego leczenia różnymi lekami. Z drugiej strony często występuje oczywiste niedocenianie istniejących objawów neuropsychiatrycznych, ignorancja ogólnej pediatrii i podstaw psychologii medycznej, pewien nihilizm terapeutyczny i obawa przed wykorzystaniem potencjału nowoczesnej terapii narkotykowej; aw rezultacie stracony czas i stracone okazje. W tym przypadku, niestety, pewna (a czasem znacząca) „formalność” i „automatyzacja” nowoczesnych technologii medycznych prowadzą przynajmniej do rozwoju problemów psychicznych u dziecka i członków jego rodziny. Pojęcie „normy” w neurologii pod koniec XX wieku zostało mocno zawężone, teraz rozwija się intensywnie i nie zawsze w uzasadniony sposób. Prawdopodobnie prawda jest gdzieś pomiędzy...

Według kliniki neurologii okołoporodowej centrum medycznego „NEVRO-MED” i innych wiodących ośrodków medycznych w Moskwie (i prawdopodobnie w innych miejscach), jak dotąd, ponad 80%. dzieci z pierwszego roku życia przychodzą w kierunku pediatry lub neurologa z powiatowej przychodni na konsultację w sprawie nieistniejącej diagnozy - encefalopatii okołoporodowej (PEP):
Rozpoznanie „okołoporodowej encefalopatii” (PEP) w radzieckiej neurologii dziecięcej bardzo niejasno scharakteryzowało prawie każdą dysfunkcję mózgu (a nawet struktury) mózgu w okresie okołoporodowym życia dziecka (od około 7 miesięcy rozwoju wewnątrzmacicznego do 1 miesiąca po urodzeniu) patologia mózgowego przepływu krwi i niedobór tlenu.

Taka diagnoza była zwykle oparta na jednym lub kilku zestawach jakichkolwiek oznak (zespołów) prawdopodobnego naruszenia układu nerwowego, na przykład na zespół nadciśnienia i wodogłowia (GHS), zespół dystonii mięśniowej (SMD) i zespół nadpobudliwości.
Po odpowiednim kompleksowym badaniu: badanie kliniczne w połączeniu z analizą danych z dodatkowych metod badawczych (ultradźwięki mózgu - neurosonografia) i krążenia mózgowego (dopplerografia naczyń mózgowych), badanie dna oka i inne metody, odsetek wiarygodnych diagnoz okołoporodowego uszkodzenia mózgu (niedotlenienie, urazowe, toksyczny metaboliczny, zakaźny) zmniejsza się do 3-4% - to ponad 20 razy!

Najbardziej ponure w tych liczbach, nie tylko niechęć poszczególnych lekarzy do korzystania ze wiedzy o współczesnej neurologii i sumiennym błędzie, ale także wyraźnie widoczny, psychologiczny (i nie tylko) komfort w dążeniu do takiej „nadmiernej diagnozy”.

Zespół nadciśnienia i wodogłowia (GHS): podwyższone ciśnienie śródczaszkowe (ICP) i wodogłowie

Do tej pory diagnoza „nadciśnienia śródczaszkowego” (podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego (ICP)) jest jednym z najczęstszych i „ulubionych” terminów medycznych w neurologach dziecięcych i pediatrach, co może wyjaśnić prawie wszystko! oraz w każdym wieku skargi rodziców.
Na przykład dziecko często płacze i wzdryga się, źle śpi, pluje dużo, nie je dobrze i nie przybiera na wadze, gogle, spacery na palcach u rąk, drżą ręce i podbródek, ma skurcze i opóźnienie w rozwoju psycho-mowy i motorycznym: „to tylko jej wina - podwyższone ciśnienie śródczaszkowe. ” To prawda, wygodna diagnoza?

Dość często w tym samym czasie „ciężką artylerię” stosuje się jako główny argument dla rodziców - dane z instrumentalnych metod diagnostycznych z tajemniczymi wykresami i liczbami naukowymi. Metody mogą być stosowane albo całkowicie przestarzałe i nieinformacyjne (echoencefalografia (ECHO-EG) i reoencefalografia (REG) /, albo z niewłaściwego badania operowego (EEG), lub nieprawidłowe, w oderwaniu od objawów klinicznych, subiektywnej interpretacji normalnych opcji neurosonodopplerografii lub tomografia.

Nieszczęśliwe matki takich dzieci, mimowolnie, na prośbę lekarzy (lub swobodnie, żywiąc się własnym lękiem i obawami), chwytają flagę „nadciśnienia śródczaszkowego” i przez długi czas wpadają w system obserwacji i leczenia encefalopatii okołoporodowej.

W rzeczywistości nadciśnienie śródczaszkowe jest bardzo poważną i raczej rzadką patologią neurologiczną i neurochirurgiczną. Towarzyszy ciężkiej neuroinfekcji i uszkodzeniu mózgu, wodogłowiu, incydentowi naczyniowo-mózgowemu, guzom mózgu itp..
Hospitalizacja jest obowiązkowa i pilna.

Nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (jeśli tak naprawdę jest) nie jest trudne do zauważenia dla ostrożnych rodziców: charakteryzuje się uporczywymi lub napadowymi bólami głowy (zwykle rano), nudnościami i wymiotami niezwiązanymi z jedzeniem. Dziecko jest często ospałe i smutne, stale reaguje, nie chce jeść, zawsze chce się położyć, tulić do matki.

Bardzo poważnym objawem może być zez lub różnica między źrenicami i, oczywiście, upośledzona świadomość. U niemowląt wybrzuszenie i napięcie ciemiączka, rozbieżność szwów między kościami czaszki, a także nadmierny wzrost obwodu głowy są bardzo podejrzane.

Bez wątpienia w takich przypadkach dziecko należy jak najszybciej pokazać specjalistom. Dość często jedno badanie kliniczne wystarcza, aby wykluczyć lub wstępnie zdiagnozować tę patologię. Czasami wymaga to dodatkowych metod badawczych (dna oka, neurosonodopplerografia, obrazowanie mózgu lub rezonans magnetyczny)
Oczywiście ekspansja szczeliny międzykulowej, komory mózgu, podpajęczynówkowe i inne przestrzenie układu mózgowo-rdzeniowego w obrazach neurosonografii (NSG) lub tomogramach mózgu (CT lub MRI) nie mogą służyć jako dowód nadciśnienia wewnątrzczaszkowego. To samo dotyczy izolacji z kliniki, zaburzeń mózgowego przepływu krwi wykrytych podczas dopplerografii naczyń krwionośnych i „odcisków palców” na radiogramie czaszki.

Ponadto nie ma związku między nadciśnieniem śródczaszkowym a półprzezroczystymi naczyniami na twarzy i skórze głowy, palcami, drżeniem rąk i brody, nadmierną pobudliwością, zaburzeniami rozwoju, słabą wydajnością, krwotokami z nosa, tikami, jąkaniem, złym zachowaniem itp. i tak dalej.

Dlatego jeśli u Twojego dziecka zdiagnozowano „PEP, nadciśnienie śródczaszkowe”, na podstawie „wpatrywania się” w oko (objaw Grefa, „zachodzące słońce”) i chodzenia na palcach, nie należy z góry zwariować. W rzeczywistości reakcje te mogą być charakterystyczne dla pobudliwych małych dzieci. Reagują bardzo emocjonalnie na wszystko, co ich otacza i na to, co się dzieje. Uważni rodzice z łatwością zauważą te relacje..
Dlatego podczas diagnozowania PEP i wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego najlepiej jest udać się do specjalistycznej kliniki neurologicznej. Tylko w ten sposób można być pewnym prawidłowej diagnozy i leczenia.

Całkowicie nieuzasadnione jest rozpoczęcie leczenia tej poważnej patologii zgodnie z zaleceniami jednego lekarza na podstawie powyższych „argumentów”, a ponadto takie nieuzasadnione leczenie wcale nie jest bezpieczne. Jakie są tylko leki moczopędne, które są przepisywane dzieciom przez długi czas, co jest niezwykle niekorzystne dla rosnącego ciała, powodując zaburzenia metaboliczne.
Istnieje inny, nie mniej ważny aspekt problemu, który należy wziąć pod uwagę w tej sytuacji. Czasami potrzebne są leki, a ich niezgodna z prawem odmowa, oparta wyłącznie na własnym przekonaniu mamy (i częściej taty!) O szkodliwości leków, może prowadzić do poważnych problemów. Ponadto, jeśli naprawdę następuje poważny postępujący wzrost ciśnienia śródczaszkowego i rozwój wodogłowia, wówczas często niewłaściwe leczenie nadciśnienia śródczaszkowego pociąga za sobą utratę sprzyjającego momentu do operacji (operacji zastawki) i rozwój ciężkich nieodwracalnych konsekwencji dla dziecka: wodogłowie, upośledzenie rozwoju, ślepota głuchota i inne.

Teraz kilka słów o nie mniej „uwielbianym” wodogłowie i zespole wodogłowia. W rzeczywistości mówimy o postępującym wzroście przestrzeni wewnątrzczaszkowych i śródmózgowych wypełnionych płynem mózgowo-rdzeniowym (płyn mózgowo-rdzeniowy) z powodu istniejącego! w tym momencie nadciśnienie śródczaszkowe. Jednocześnie neurosonogramy (NSG) lub tomogramy ujawniają ekspansję komór mózgu, szczelinę międzykulową i inne części płynu mózgowo-rdzeniowego, które zmieniają się z czasem. Wszystko zależy od nasilenia i dynamiki objawów, a co najważniejsze, od prawidłowej oceny związku między wzrostem przestrzeni wewnątrzmózgowych a innymi zmianami nerwowymi. Może to łatwo ustalić wykwalifikowany neurolog. Prawdziwy wodogłowie, które naprawdę wymaga leczenia, a także nadciśnienie śródczaszkowe, są stosunkowo rzadkie. Takie dzieci muszą być obserwowane przez neurologów i neurochirurgów wyspecjalizowanych ośrodków medycznych.

Niestety w codziennym życiu taka błędna „diagnoza” występuje u prawie co czwartego do piątego dziecka. Okazuje się, że często wodogłowie (zespół wodogłowia), niektórzy lekarze błędnie nazywają stabilny (zwykle nieznaczny) wzrost komór i innych przestrzeni płynu mózgowo-rdzeniowego. Nie objawia się to w żaden sposób zewnętrznymi znakami i skargami i nie wymaga leczenia. Ponadto, jeśli dziecko jest podejrzane o wodogłowie na podstawie „dużej” głowy, półprzezroczystych naczyń na twarzy i skórze głowy itp. - To nie powinno wywoływać paniki wśród rodziców. Duży rozmiar głowy w tym przypadku nie odgrywa prawie żadnej roli. Jednak dynamika wzrostu obwodu głowy jest bardzo ważna. Ponadto musisz wiedzieć, że wśród współczesnych dzieci tak zwane „kijanki” nie są rzadkie, w których głowa ma stosunkowo duży rozmiar jak na swój wiek (makrocefalia). W większości tych przypadków dzieci z dużą głową wykazują objawy krzywicy, rzadziej makrocefalia z powodu konstytucji rodziny. Na przykład tata lub mama, a może dziadek ma dużą głowę, krótko mówiąc, jest to sprawa rodzinna, nie wymaga leczenia.

Czasami podczas neurosonografii lekarz USG znajduje torbiele rzekome w mózgu - ale to wcale nie jest przyczyną paniki! Pseudocysty nazywane są pojedynczymi zaokrąglonymi małymi formacjami (jamami) zawierającymi płyn mózgowo-rdzeniowy i zlokalizowanymi w typowych obszarach mózgu. Przyczyny ich pojawienia się z reguły są niezawodnie nieznane; zwykle znikają po 8-12 miesiącach. życia. Ważne jest, aby wiedzieć, że istnienie takich torbieli u większości dzieci nie jest czynnikiem ryzyka w odniesieniu do dalszego rozwoju neuropsychicznego i nie wymaga leczenia. Niemniej jednak, chociaż rzadko, torbiele rzekome powstają w miejscu zależnego krwotoku lub są związane z poprzednim okołoporodowym niedokrwieniem mózgu lub infekcją wewnątrzmaciczną. Liczba, rozmiar, struktura i lokalizacja torbieli dostarcza specjalistom bardzo ważnych informacji, biorąc pod uwagę, które na podstawie badania klinicznego formułują ostateczne wnioski.
Opis NHA nie jest diagnozą! i niekoniecznie powód do leczenia.
Najczęściej dane NSG dają pośrednie i niepewne wyniki i są uwzględniane tylko w połączeniu z wynikami badania klinicznego.

Jeszcze raz przypominam wam o drugiej skrajności: w skomplikowanych przypadkach rodzice czasami (rzadziej lekarze) nie doceniają problemów dziecka, co prowadzi do całkowitego odrzucenia koniecznego dynamicznego monitorowania i badania, w wyniku czego prawidłowa diagnoza zostaje spóźniona, a leczenie nie prowadzi do pożądanego rezultatu.
Niewątpliwie zatem w przypadkach podejrzenia podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego i wodogłowia diagnozę należy przeprowadzić na najwyższym profesjonalnym poziomie.
Co to jest napięcie mięśniowe i dlaczego jest tak „kochane”?

Spójrz na kartę medyczną dziecka: czy nie ma takiej diagnozy, jak „dystonia mięśniowa”, „nadciśnienie” i „niedociśnienie”? - prawdopodobnie po prostu nie poszedłeś do kliniki z neurologiem z dzieckiem przez okres do jednego roku. To oczywiście żart. Jednak rozpoznanie „dystonii mięśniowej” jest nie mniej powszechne (a może częściej) niż zespół wodogłowia i podwyższone ciśnienie śródczaszkowe.
Zmiany napięcia mięśniowego mogą być, w zależności od ciężkości, zarówno wariantem normy (najczęściej), jak i poważnym problemem neurologicznym (jest to znacznie mniej powszechne).
Krótko o zewnętrznych oznakach zmiany napięcia mięśniowego.

Niedociśnienie mięśniowe charakteryzuje się zmniejszeniem odporności na ruchy pasywne i wzrostem ich objętości. Spontaniczna i dobrowolna aktywność motoryczna może być ograniczona; badanie dotykowe mięśni przypomina nieco „galaretkę lub bardzo miękkie ciasto”. Wyraźne niedociśnienie mięśni może znacząco wpłynąć na tempo rozwoju motorycznego (więcej szczegółów znajduje się w rozdziale dotyczącym zaburzeń motorycznych u dzieci w pierwszym roku życia).

Dystonia mięśniowa charakteryzuje się stanem, w którym niedociśnienie mięśniowe zmienia się z nadciśnieniem, a także wariantem dysharmonii i asymetrii napięcia mięśniowego w poszczególnych grupach mięśni (na przykład w ramionach bardziej niż w nogach, bardziej po prawej niż po lewej stronie itp.)
W spoczynku u dzieci z biernymi ruchami może wystąpić niedociśnienie mięśni. Podczas próby aktywnego wykonywania dowolnego ruchu, podczas reakcji emocjonalnych, gdy ciało zmienia się w przestrzeni, napięcie mięśni gwałtownie wzrasta, wyraźne odruchy toniczne stają się wyraźne. Często takie naruszenia w przyszłości prowadzą do niewłaściwego kształtowania umiejętności motorycznych i problemów ortopedycznych (na przykład kręcz szyi, skolioza).
Nadciśnienie mięśniowe charakteryzuje się wzrostem odporności na ruchy pasywne oraz ograniczeniem spontanicznej i dobrowolnej aktywności ruchowej. Ciężkie nadciśnienie mięśni może również znacząco wpływać na tempo rozwoju motorycznego..

Naruszenie napięcia mięśniowego (napięcie mięśni w spoczynku) może być ograniczone do jednej kończyny lub jednej grupy mięśni (niedowład położniczy ręki, niedowład pourazowy nogi) - i jest to najbardziej zauważalny i bardzo niepokojący znak, który zmusza rodziców do natychmiastowego skontaktowania się z neurologiem.
Aby zauważyć różnicę między zmianami fizjologicznymi a objawami patologicznymi podczas jednej konsultacji, nawet kompetentny lekarz jest czasami dość trudny. Faktem jest, że zmiana napięcia mięśniowego jest nie tylko związana z zaburzeniami neurologicznymi, ale także silnie zależy od konkretnego okresu wieku i innych cech stanu dziecka (podekscytowany, płaczący, głodny, senny, przeziębiony itp.). Tak więc obecność indywidualnych odchyleń w charakterystyce napięcia mięśniowego nie zawsze wywołuje niepokój i wymaga leczenia.
Ale nawet jeśli potwierdzone zostaną zaburzenia czynnościowe napięcia mięśniowego, nie ma się o co martwić. Dobry neurolog najprawdopodobniej zaleci masaż i terapię ruchową (ćwiczenia na dużych piłkach są bardzo skuteczne). Leki są niezwykle rzadkie.

Zespół nadpobudliwości
(zespół zwiększonej pobudliwości neuro-odruchowej)

Częste płacz i kaprysy zi bez niestabilności emocjonalnej i nadwrażliwości na bodźce zewnętrzne, zaburzenia snu i apetytu, obfite częste plucie, niepokój ruchowy i drżenie, drżenie podbródka i ramion (itp.), Często w połączeniu ze słabym wzrostem waga i zaburzenia stolca - rozpoznaj takie dziecko?

Wszystkie motoryczne, wrażliwe i emocjonalne reakcje na bodźce zewnętrzne u nadpobudliwego dziecka powstają intensywnie i nagle i mogą szybko zniknąć. Po opanowaniu pewnych umiejętności motorycznych dzieci poruszają się stale, zmieniają swoje pozycje, stale rozciągają się na dowolne przedmioty i chwytają je. Zazwyczaj dzieci wykazują duże zainteresowanie środowiskiem, ale zwiększona labilność emocjonalna często utrudnia im kontakt z innymi. Są bardzo wrażliwi, emocjonalni i wrażliwi! Bardzo źle zasypiają, tylko z matką, ciągle się budzą, płaczą we śnie. Wielu z nich ma przedłużoną reakcję strachu na komunikację z nieznanymi dorosłymi z aktywnymi reakcjami protestacyjnymi. Zwykle zespół nadpobudliwości łączy się ze zwiększonym wyczerpaniem psychicznym..
Obecność takich objawów u dziecka jest tylko pretekstem do skontaktowania się z neurologiem, ale w żadnym wypadku nie ma usprawiedliwienia dla panicznej rodzicielskiej, a tym bardziej, leków.

Stała nadpobudliwość jest przyczynowo niezbyt specyficzna i najczęściej można ją zaobserwować u dzieci z cechami związanymi z temperamentem (na przykład tak zwany choleryczny typ reakcji).
Znacznie rzadziej nadpobudliwość można powiązać i wyjaśnić patologią okołoporodową ośrodkowego układu nerwowego. Ponadto, jeśli zachowanie dziecka nagle i przez długi czas zostało naruszone praktycznie bez wyraźnego powodu, rozwinął się nadpobudliwość, nie możemy wykluczyć prawdopodobieństwa wystąpienia reakcji naruszenia adaptacji (adaptacji do zewnętrznych warunków środowiskowych) z powodu stresu. Im szybciej specjaliści spojrzą na dziecko, tym łatwiej i szybciej poradzi sobie z tym problemem.
I wreszcie najczęściej przemijająca pobudliwość wiąże się z problemami pediatrycznymi (krzywica, zaburzenia trawienia i kolka jelitowa, przepuklina, ząbkowanie itp.).
Taktyka obserwowania takich dzieci ma dwie skrajności. Lub „wyjaśnienie” nadpobudliwości za pomocą „nadciśnienia śródczaszkowego” i intensywnego leczenia przy użyciu często leków o poważnych skutkach ubocznych (diakarb, fenobarbital itp.). Lub całkowite zaniedbanie problemu, które może prowadzić do powstawania uporczywych zaburzeń nerwicowych (lęków, tików, jąkania, zaburzeń lękowych, obsesji, zaburzeń snu) u dziecka i członków jego rodziny i wymagać będzie długiej korekty psychologicznej.

Oczywiście logiczne jest założenie, że odpowiednie podejście jest gdzieś między nimi...

Osobno chciałem zwrócić uwagę rodziców na skurcze - jedno z niewielu zaburzeń układu nerwowego, które naprawdę zasługuje na szczególną uwagę i poważne leczenie. Napady padaczkowe nie są częste w okresie niemowlęcym, ale czasami są trudne, podstępne i ukryte, a natychmiastowe leczenie jest prawie zawsze konieczne..
Takie ataki mogą być ukryte za wszelkimi stereotypowymi i powtarzającymi się epizodami w zachowaniu dziecka. Niezrozumiałe przestrogi, kiwnięcia głową, mimowolne ruchy gałek ocznych, „blaknięcie”, „szczypanie”, „utykanie”, zwłaszcza z zatrzymaniem spojrzenia i brakiem reakcji na bodźce zewnętrzne, powinny ostrzec rodziców i zmusić ich do zwrócenia się do specjalistów. W przeciwnym razie późna diagnoza i przedwcześnie przepisana terapia lekowa znacznie zmniejszają szanse powodzenia leczenia..
Wszystkie okoliczności epizodu napadów muszą być dokładnie i w pełni zapamiętane oraz, jeśli to możliwe, nagrane na wideo w celu uzyskania dalszych szczegółowych informacji podczas konsultacji. Jeśli drgawki utrzymują się przez długi czas lub nawracają - zadzwoń pod numer „03” i niezwłocznie zasięgnij porady lekarskiej.

W młodym wieku stan dziecka jest niezwykle zmienny, dlatego nieprawidłowości rozwojowe i inne zaburzenia układu nerwowego można czasem wykryć tylko podczas długotrwałego dynamicznego monitorowania dziecka, z powtarzanymi konsultacjami. W tym celu ustalane są szczegółowe daty planowanych konsultacji z neurologiem dziecięcym w pierwszym roku życia: zwykle na 1, 3, 6 i 12 miesięcy. W tych okresach można wykryć większość poważnych chorób układu nerwowego dzieci w pierwszym roku życia (wodogłowie, padaczka, porażenie mózgowe, zaburzenia metaboliczne itp.). Tak więc zidentyfikowanie określonej patologii neurologicznej we wczesnych stadiach rozwoju pozwala na rozpoczęcie kompleksowej terapii na czas i osiągnięcie maksymalnego możliwego wyniku..

Podsumowując, chciałbym przypomnieć rodzicom: bądźcie wrażliwi i uważni na swoje dzieci! Przede wszystkim to znaczący udział w życiu dzieci stanowi podstawę ich dalszego dobrobytu. Nie uzdrawiaj ich od „rzekomych chorób”, ale jeśli coś Cię martwi i troszczy się o nie, znajdź możliwość uzyskania niezależnej porady od wykwalifikowanego specjalisty.