Główny / Guz

LUDZKI MÓZG

Guz

LUDZKI MÓZG, organ, który koordynuje i reguluje wszystkie funkcje życiowe organizmu oraz kontroluje zachowanie. Wszystkie nasze myśli, uczucia, odczucia, pragnienia i ruchy są związane z pracą mózgu, a jeśli on nie działa, człowiek przechodzi w stan wegetatywny: zdolność działania, odczuwania lub reagowania na wpływy zewnętrzne zostaje utracona. Ten artykuł jest poświęcony ludzkiemu mózgowi, bardziej złożonemu i lepiej zorganizowanemu niż mózg zwierząt. Istnieje jednak znaczne podobieństwo w strukturze mózgu ludzi i innych ssaków, podobnie jak większości gatunków kręgowców.

Centralny układ nerwowy (CNS) składa się z mózgu i rdzenia kręgowego. Jest związany z różnymi częściami ciała z nerwami obwodowymi - ruchowymi i czuciowymi. Zobacz także SYSTEM NERVOUS.

Mózg ma symetryczną strukturę, podobnie jak większość innych części ciała. Po urodzeniu jego waga wynosi około 0,3 kg, podczas gdy u osoby dorosłej wynosi około. 1,5 kg Podczas zewnętrznego badania mózgu uwagę przyciągają przede wszystkim dwie duże półkule, ukrywające pod nimi głębsze formacje. Powierzchnia półkul jest pokryta bruzdami i zwojami, które zwiększają powierzchnię kory mózgowej (zewnętrznej warstwy mózgu). Móżdżek jest umieszczony z tyłu, którego powierzchnia jest drobniej wcięta. Poniżej półkul mózgowych znajduje się pień mózgu, który przechodzi do rdzenia kręgowego. Nerwy odchodzą od tułowia i rdzenia kręgowego, przez które informacje z wewnętrznych i zewnętrznych receptorów przepływają do mózgu, a sygnały do ​​mięśni i gruczołów przepływają w przeciwnym kierunku. 12 par nerwów czaszkowych odchodzi od mózgu.

W mózgu wyróżnia się istota szara, składająca się głównie z ciał komórek nerwowych i tworzących korę, a istota biała to włókna nerwowe, które tworzą ścieżki (ścieżki) łączące różne części mózgu, a także tworzą nerwy, które wychodzą poza centralny układ nerwowy i przechodzą do różne ciała.

Mózg i rdzeń kręgowy są chronione przez przypadki kości - czaszkę i kręgosłup. Trzy skorupy znajdują się między substancją mózgu a ściankami kości: zewnętrzna to opona twarda, wewnętrzna jest miękka, a cienki pajęczak między nimi. Przestrzeń między błonami jest wypełniona płynem mózgowo-rdzeniowym, który ma podobny skład do osocza krwi, jest wytwarzany w jamach śródmózgowych (komorach mózgu) i krąży w mózgu i rdzeniu kręgowym, dostarczając mu składników odżywczych i innych czynników niezbędnych do życia.

Dopływ krwi do mózgu jest dostarczany głównie przez tętnice szyjne; u podstawy mózgu są podzielone na duże gałęzie, idące do różnych działów. Chociaż masa mózgu stanowi zaledwie 2,5% masy ciała, 20% krwi krążącej w ciele krwi, a zatem tlen jest dostarczany do niego stale, w dzień iw nocy. Zapasy energii samego mózgu są niezwykle małe, więc jest niezwykle zależne od podaży tlenu. Istnieją mechanizmy ochronne, które mogą wspierać mózgowy przepływ krwi w przypadku krwawienia lub urazu. Cechą krążenia mózgowego jest obecność tzw. bariera krew-mózg. Składa się z kilku błon, które ograniczają przepuszczalność ścian naczyń i wnikanie wielu związków z krwi do substancji mózgowej; zatem ta bariera pełni funkcje ochronne. Na przykład wiele narkotyków nie przenika przez nie..

KOMÓRKI MÓZGOWE

Komórki CNS nazywane są neuronami; ich funkcją jest przetwarzanie informacji. W ludzkim mózgu od 5 do 20 miliardów neuronów. Mózg zawiera także komórki glejowe, około 10 razy więcej niż neurony. Glia wypełnia przestrzeń między neuronami, tworząc podporę tkanki nerwowej, a także pełni funkcje metaboliczne i inne.

Neuron, podobnie jak wszystkie inne komórki, jest otoczony błoną półprzepuszczalną (plazmową). Dwa typy procesów odchodzą od ciała komórki - dendryty i aksony. Większość neuronów ma wiele rozgałęzionych dendrytów, ale tylko jeden akson. Dendryty są zwykle bardzo krótkie, a długość aksonu wynosi od kilku centymetrów do kilku metrów. Ciało neuronu zawiera jądro i inne organelle, takie same jak w innych komórkach ciała (patrz także KOMÓRKA).

Impulsy nerwowe.

Przekazywanie informacji w mózgu, a także w układzie nerwowym jako całości, odbywa się za pomocą impulsów nerwowych. Rozprzestrzeniają się w kierunku od ciała komórki do końcowej części aksonu, który może rozgałęziać się, tworząc wiele zakończeń w kontakcie z innymi neuronami przez wąską szczelinę - synapsę; w transmisji impulsów przez synapsę pośredniczą chemikalia - neuroprzekaźniki.

Impuls nerwowy zwykle powstaje w dendrytach - cienkich rozgałęzionych procesach neuronu, które specjalizują się w otrzymywaniu informacji z innych neuronów i przenoszeniu ich do ciała neuronu. Na dendrytach i, w mniejszym stopniu, na ciele komórki istnieją tysiące synaps; to poprzez synapsy akson przenoszący informacje z ciała neuronu przenosi je do dendrytów innych neuronów.

Na końcu aksonu, który tworzy presynaptyczną część synapsy, znajdują się małe pęcherzyki z neuroprzekaźnikiem. Gdy impuls dociera do błony presynaptycznej, neuroprzekaźnik z pęcherzyka zostaje uwolniony do szczeliny synaptycznej. Koniec aksonu zawiera tylko jeden typ neuroprzekaźnika, często w połączeniu z jednym lub więcej rodzajami neuromodulatorów (patrz poniżej Neurochemia mózgu).

Neuroprzekaźnik uwolniony z presynaptycznej błony aksonu wiąże się z receptorami na dendrytach neuronu postsynaptycznego. Mózg używa różnych neuroprzekaźników, z których każdy wiąże się z własnym specyficznym receptorem..

Kanały w półprzepuszczalnej błonie postsynaptycznej, które kontrolują ruch jonów przez membranę, są połączone z receptorami na dendrytach. W spoczynku neuron ma potencjał elektryczny 70 miliwoltów (potencjał spoczynkowy), podczas gdy wewnętrzna strona membrany jest naładowana ujemnie względem zewnętrznej. Chociaż istnieją różne mediatory, wszystkie wywierają albo ekscytujący, albo hamujący wpływ na neuron postsynaptyczny. Efekt stymulujący realizowany jest poprzez wzrost przepływu niektórych jonów, głównie sodu i potasu, przez błonę. W rezultacie ładunek ujemny wewnętrznej powierzchni zmniejsza się - następuje depolaryzacja. Działanie hamujące odbywa się głównie poprzez zmianę przepływu potasu i chlorków, w wyniku czego ładunek ujemny wewnętrznej powierzchni staje się większy niż w spoczynku i dochodzi do hiperpolaryzacji.

Funkcją neuronu jest zintegrowanie wszystkich wpływów postrzeganych przez synapsy na jego ciele i dendrytach. Ponieważ wpływy te mogą być ekscytujące lub hamujące i mogą się nie pokrywać w czasie, neuron musi obliczyć ogólny efekt aktywności synaptycznej w funkcji czasu. Jeśli efekt stymulujący przeważa nad efektem hamującym, a depolaryzacja błony przekracza wartość progową, aktywowana jest pewna część błony neuronu w obszarze podstawy jej aksonu (guzek aksonowy). Tutaj, w wyniku otwarcia kanałów dla jonów sodu i potasu, powstaje potencjał czynnościowy (impuls nerwowy).

Potencjał ten rozciąga się dalej wzdłuż aksonu do jego końca z prędkością od 0,1 m / s do 100 m / s (im grubszy akson, tym większa prędkość). Kiedy potencjał czynnościowy osiąga koniec aksonu, aktywowany jest inny rodzaj kanału jonowego, w zależności od różnicy potencjałów - kanały wapniowe. Według nich wapń wchodzi do aksonu, co prowadzi do mobilizacji pęcherzyków za pomocą neuroprzekaźnika, który zbliża się do błony presynaptycznej, łączy się z nią i uwalnia neuroprzekaźnik do synapsy.

Mielina i komórki glejowe.

Wiele aksonów jest otoczonych osłonką mielinową, którą tworzy wielokrotnie skręcona błona komórek glejowych. Mielina składa się głównie z lipidów, które nadają charakterystyczny wygląd istocie białej mózgu i rdzenia kręgowego. Dzięki osłonce mielinowej wzrasta szybkość wykonywania potencjału czynnościowego wzdłuż aksonu, ponieważ jony mogą przemieszczać się przez błonę aksonową tylko w miejscach nieobjętych mieliną, tzw. przechwytuje Ranviera. Pomiędzy przechwyceniami impulsy są prowadzone wzdłuż osłony mielinowej jak przez kabel elektryczny. Ponieważ otwieranie kanału i przepuszczanie przez niego jonów zajmuje trochę czasu, wyeliminowanie stałego otwierania kanałów i ograniczenie ich zakresu do małych obszarów błony nie pokrytych mieliną przyspiesza przewodzenie impulsów wzdłuż aksonu około 10 razy.

Tylko część komórek glejowych bierze udział w tworzeniu osłonki mielinowej nerwów (komórki Schwanna) lub dróg nerwowych (oligodendrocyty). Znacznie liczniejsze komórki glejowe (astrocyty, mikrogliocyty) pełnią inne funkcje: tworzą podporę tkanki nerwowej, zapewniają jej potrzeby metaboliczne i regenerują się po urazach i infekcjach.

JAK DZIAŁA MÓZG

Rozważ prosty przykład. Co dzieje się, gdy podnosimy ołówek na stole? Światło odbite od ołówka jest skupiane w oku przez soczewkę i wysyłane do siatkówki, gdzie pojawia się obraz ołówka; jest odbierany przez odpowiednie komórki, z których sygnał trafia do głównych wrażliwych jąder transmisyjnych mózgu znajdujących się w wzgórzu (guz guz optyczny), głównie w tej jego części, która nazywa się bocznym korbą. Aktywowane są tam liczne neurony reagujące na rozkład światła i ciemności. Aksony neuronów bocznego korbowego ciała idą do pierwotnej kory wzrokowej zlokalizowanej w płacie potylicznym półkul mózgowych. Impulsy pochodzące ze wzgórza do tej części kory są w nim przekształcane w złożoną sekwencję wyładowań neuronów korowych, z których niektóre reagują na granicę między ołówkiem a stołem, inne - na rogi na obrazie ołówka itp. Z pierwotnej kory wzrokowej informacje o aksonach wchodzą do asocjacyjnej kory wzrokowej, w której zachodzi rozpoznawanie wzoru, w tym przypadku ołówka. Rozpoznanie w tej części kory opiera się na wcześniej zgromadzonej wiedzy na temat zewnętrznych konturów obiektów.

Planowanie ruchu (tj. Wzięcie ołówka) prawdopodobnie występuje w korze płatów czołowych półkul mózgowych. W tym samym obszarze kory znajdują się neurony ruchowe, które wydają polecenia mięśniom ramienia i palców. Podejście ręki do ołówka jest kontrolowane przez system wzrokowy i interoreceptory, postrzegające pozycję mięśni i stawów, z których informacja wchodzi do ośrodkowego układu nerwowego. Kiedy bierzemy ołówek do ręki, receptory na opuszkach palców, które odbierają nacisk, mówią nam, czy palce dobrze uchwyciły ołówek i jaki powinien być wysiłek, aby go przytrzymać. Jeśli chcemy zapisać nasze imię ołówkiem, będzie to wymagało aktywacji innych informacji przechowywanych w mózgu, które zapewniają ten bardziej złożony ruch, a kontrola wizualna zwiększy jego dokładność.

Powyższy przykład pokazuje, że realizacja dość prostego działania obejmuje rozległe obszary mózgu, rozciągające się od kory mózgowej do oddziałów podkorowych. W bardziej złożonych formach zachowania związanych z mową lub myśleniem aktywowane są inne obwody neuronowe, obejmujące nawet większe obszary mózgu..

GŁÓWNE CZĘŚCI MÓZGU

Mózg można podzielić na trzy główne części: przodomózgowia, pień mózgu i móżdżek. W przodomózgowiu izolowane są półkule mózgowe, wzgórze, podwzgórze i przysadka mózgowa (jeden z najważniejszych gruczołów neuroendokrynnych). Pień mózgu składa się z rdzenia przedłużonego, mostka (most Varolian) i śródmózgowia.

Półkule mózgowe

- Największa część mózgu, która u dorosłych stanowi około 70% jego masy. Zwykle półkule są symetryczne. Są one połączone ze sobą ogromnym pakietem aksonów (corpus callosum), zapewniając wymianę informacji.

Każda półkula składa się z czterech płatów: czołowego, ciemieniowego, skroniowego i potylicznego. Kora płata czołowego zawiera centra regulujące aktywność ruchową, a także prawdopodobnie centra planowania i prognozowania. W korze płatów ciemieniowych znajdujących się za czołem znajdują się strefy wrażeń cielesnych, w tym dotykowych i mięśniowo-stawowych. Płat skroniowy przylega do płatu ciemieniowego, w którym znajduje się pierwotna kora słuchowa, a także centra mowy i inne wyższe funkcje. Tylne części mózgu zajmowane są przez płat potyliczny znajdujący się nad móżdżkiem; jego kora zawiera strefy wrażeń wzrokowych.

Obszary kory, które nie są bezpośrednio związane z regulacją ruchów lub analizą informacji sensorycznej, nazywane są korą asocjacyjną. W tych wyspecjalizowanych strefach powstają połączenia asocjacyjne między różnymi regionami i działami mózgu, a informacje z nich pochodzące są zintegrowane. Kora asocjacyjna zapewnia złożone funkcje, takie jak uczenie się, pamięć, mowa i myślenie.

Struktury podkorowe.

Poniżej kory znajduje się szereg ważnych struktur mózgu lub jąder, które są zbiorem neuronów. Należą do nich wzgórze, zwoje podstawy i podwzgórze. Wzgórze jest podstawowym jądrem przenoszącym zmysły; otrzymuje informacje z narządów zmysłów, a następnie przekierowuje je do odpowiednich działów kory sensorycznej. Zawiera także niespecyficzne strefy, które są związane z prawie całą korą i prawdopodobnie zapewniają procesy jej aktywacji oraz utrzymania czuwania i uwagi. Zwoje podstawy są zbiorem jąder (tzw. Jądra, jasnej kulki i jądra ogoniastego), które uczestniczą w regulacji skoordynowanych ruchów (uruchamianie i zatrzymywanie ich).

Podwzgórze to niewielki obszar u podstawy mózgu, który leży pod wzgórzem. Bogate w ukrwienie podwzgórze jest ważnym ośrodkiem kontrolującym funkcje homeostatyczne organizmu. Wytwarza substancje, które regulują syntezę i uwalnianie hormonów przysadkowych (patrz także HIPOFIZA). Podwzgórze zawiera wiele jąder, które pełnią określone funkcje, takie jak regulacja metabolizmu wody, dystrybucja przechowywanego tłuszczu, temperatura ciała, zachowania seksualne, sen i czuwanie.

Pień mózgu

znajduje się u podstawy czaszki. Łączy rdzeń kręgowy z przodomózgowiem i składa się z rdzenia przedłużonego, mostka, śródmózgowia i diencefalonu.

Przez środkowy i międzymózgowiowy, a także przez cały tułów, ścieżki motoryczne prowadzą do rdzenia kręgowego, a także niektórych wrażliwych ścieżek od rdzenia kręgowego do leżących nad nim części mózgu. Poniżej śródmózgowia znajduje się most połączony włóknami nerwowymi z móżdżkiem. Najniższa część tułowia - rdzeń przedłużony - przechodzi bezpośrednio do rdzenia kręgowego. W rdzeniu przedłużonym znajdują się ośrodki, które regulują czynność serca i oddychanie, w zależności od okoliczności zewnętrznych, a także kontrolują ciśnienie krwi, perystaltykę żołądka i jelit.

Na poziomie pnia krzyżują się ścieżki łączące każdą z półkul mózgowych. Dlatego każda z półkul kontroluje przeciwną stronę ciała i jest powiązana z przeciwną półkulą móżdżku.

Móżdżek

znajduje się pod płatami potylicznymi półkul mózgowych. Przez ścieżki mostu jest połączony z leżącymi częściami mózgu. Móżdżek reguluje subtelne automatyczne ruchy, koordynując aktywność różnych grup mięśni podczas wykonywania stereotypowych zachowań; stale monitoruje także pozycję głowy, tułowia i kończyn, tj. uczestniczy w utrzymaniu równowagi. Według najnowszych danych móżdżek odgrywa bardzo istotną rolę w kształtowaniu umiejętności motorycznych, przyczyniając się do zapamiętywania sekwencji ruchów.

Inne systemy.

Układ limbiczny to szeroka sieć połączonych ze sobą obszarów mózgu, które regulują stany emocjonalne, a także zapewniają uczenie się i pamięć. Jądra tworzące układ limbiczny obejmują ciało migdałowate i hipokamp (które są częścią płata skroniowego), a także podwzgórze i jądra tzw. przezroczysta przegroda (zlokalizowana w podkorowych częściach mózgu).

Formacja siatkowa jest siecią neuronów, która rozciąga się przez cały tułów do wzgórza i jest ponadto związana z rozległymi obszarami kory. Bierze udział w regulacji snu i czuwania, utrzymuje aktywny stan kory i pomaga skupić uwagę na niektórych przedmiotach..

AKTYWNOŚĆ MÓZKA ELEKTRYCZNEGO

Za pomocą elektrod umieszczonych na powierzchni głowy lub wprowadzonych do substancji w mózgu można naprawić aktywność elektryczną mózgu w wyniku wyładowań jego komórek. Rejestracja aktywności elektrycznej mózgu za pomocą elektrod na powierzchni głowy nazywa się elektroencefalogramem (EEG). Nie pozwala na rejestrację wyładowania pojedynczego neuronu. Tylko w wyniku zsynchronizowanej aktywności tysięcy lub milionów neuronów na rejestrowanej krzywej pojawiają się zauważalne oscylacje (fale).

Przy stałej rejestracji w EEG ujawniają się cykliczne zmiany, które odzwierciedlają ogólny poziom aktywności danej osoby. W stanie aktywnego czuwania EEG przechwytuje nie-rytmiczne fale beta o niskiej amplitudzie. W stanie spokojnego czuwania przy zamkniętych oczach fale alfa dominują z częstotliwością 7-12 cykli na sekundę. Początek snu jest sygnalizowany pojawieniem się wolnych fal o wysokiej amplitudzie (fal delta). W okresach snu ze snami fale beta pojawiają się ponownie na EEG i na podstawie EEG może pojawić się fałszywe wrażenie, że dana osoba nie śpi (stąd termin „paradoksalny sen”). Snom często towarzyszą szybkie ruchy gałek ocznych (z zamkniętymi powiekami). Dlatego sen ze snami jest również nazywany snem z szybkimi ruchami oczu (patrz także SLEEP). EEG pozwala zdiagnozować niektóre choroby mózgu, w szczególności epilepsję (patrz EPILEPSY).

Jeśli aktywność elektryczna mózgu jest rejestrowana podczas działania określonego bodźca (wzrokowego, słuchowego lub dotykowego), wówczas tzw. potencjały wywołane - synchroniczne wyładowania pewnej grupy neuronów, które występują w odpowiedzi na określony bodziec zewnętrzny. Badanie potencjałów wywołanych umożliwiło wyjaśnienie lokalizacji funkcji mózgu, w szczególności powiązanie funkcji mowy z niektórymi obszarami płatów skroniowych i czołowych. Badanie to pomaga również ocenić stan układów czuciowych u pacjentów z zaburzeniami wrażliwości..

NEUROCHEMIA MÓZGU

Najważniejsze neuroprzekaźniki mózgu obejmują acetylocholinę, noradrenalinę, serotoninę, dopaminę, glutaminian, kwas gamma-aminomasłowy (GABA), endorfiny i enkefaliny. Oprócz tych dobrze znanych substancji prawdopodobnie wiele innych, jeszcze nie przebadanych, prawdopodobnie działa w mózgu. Niektóre neuroprzekaźniki działają tylko w niektórych obszarach mózgu. Tak więc endorfiny i enkefaliny znajdują się tylko w szlakach przewodzących impulsy bólowe. Inne mediatory, takie jak glutaminian lub GABA, są bardziej powszechne..

Działanie neuroprzekaźników.

Jak już wspomniano, neuroprzekaźniki działające na błonę postsynaptyczną zmieniają przewodnictwo jonów. Często dzieje się tak poprzez aktywację neuronu postsynaptycznego drugiego układu mediatora, na przykład cyklicznego monofosforanu adenozyny (cAMP). Działanie neuroprzekaźników można modyfikować pod wpływem innej klasy substancji neurochemicznych - neuromodulatorów peptydowych. Uwalniane przez błonę presynaptyczną jednocześnie z mediatorem, mają zdolność do wzmocnienia lub innego wpływu na mediatory na błonę postsynaptyczną.

Ważny jest niedawno odkryty układ endorfin-enkefalina. Enkefaliny i endorfiny to małe peptydy, które hamują przewodzenie impulsów bólowych przez wiązanie się z receptorami w ośrodkowym układzie nerwowym, w tym w górnych strefach kory mózgowej. Ta rodzina neuroprzekaźników tłumi subiektywne odczuwanie bólu..

Leki psychoaktywne

- substancje, które mogą specyficznie wiązać się z określonymi receptorami w mózgu i powodować zmianę zachowania. Zidentyfikowano kilka mechanizmów ich działania. Niektóre wpływają na syntezę neuroprzekaźników, inne wpływają na ich kumulację i uwalnianie z pęcherzyków synaptycznych (na przykład amfetamina powoduje szybkie uwalnianie noradrenaliny). Trzeci mechanizm polega na wiązaniu się z receptorami i symulacji działania naturalnego neuroprzekaźnika, na przykład działanie LSD (dietyloamid kwasu lizergowego) tłumaczy się jego zdolnością do wiązania się z receptorami serotoninowymi. Czwarty rodzaj działania leku to blokada receptora, tj. antagonizm z neuroprzekaźnikami. Powszechnie stosowane leki przeciwpsychotyczne, takie jak fenotiazyny (na przykład chlorpromazyna lub chlorpromazyna) blokują receptory dopaminy, a tym samym zmniejszają wpływ dopaminy na neurony postsynaptyczne. Wreszcie ostatnim z powszechnych mechanizmów działania jest hamowanie inaktywacji neuroprzekaźników (wiele pestycydów hamuje inaktywację acetylocholiny).

Od dawna wiadomo, że morfina (oczyszczony produkt z maku lekarskiego) ma nie tylko wyraźny efekt przeciwbólowy (przeciwbólowy), ale także właściwość wywoływania euforii. Dlatego jest stosowany jako lek. Działanie morfiny wiąże się z jej zdolnością do wiązania się z receptorami ludzkiego układu endorfin-enkefaliny (patrz także NARKOTYK). To tylko jeden z wielu przykładów tego, że substancja chemiczna różnego pochodzenia biologicznego (w tym przypadku warzywo) może wpływać na funkcjonowanie mózgu zwierząt i ludzi poprzez interakcje z określonymi układami neuroprzekaźników. Innym dobrze znanym przykładem jest kurar, uzyskiwany z rośliny tropikalnej i zdolny do blokowania receptorów acetylocholinowych. Indianie z Ameryki Południowej rozmazali groty strzały kurarą, wykorzystując jej paraliżujący efekt związany z blokadą przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

BADANIA MÓZGU

Badania mózgu są trudne z dwóch głównych powodów. Po pierwsze, bezpośredni dostęp do mózgu, który jest niezawodnie chroniony przez czaszkę, jest niemożliwy. Po drugie, neurony mózgowe nie regenerują się, więc każda interwencja może doprowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń..

Pomimo tych trudności badania mózgu i niektóre formy jego leczenia (przede wszystkim interwencja neurochirurgiczna) są znane od czasów starożytnych. Znaleziska archeologiczne pokazują, że już w starożytności ludzie wykonywali kraniotomię, aby uzyskać dostęp do mózgu. Szczególnie intensywne badania mózgu przeprowadzono w okresach wojny, kiedy można było zaobserwować różne urazy czaszkowo-mózgowe..

Uszkodzenie mózgu w wyniku rany z przodu lub obrażeń odniesionych w czasie pokoju jest rodzajem analogu eksperymentu, w którym niektóre części mózgu ulegają zniszczeniu. Ponieważ jest to jedyna możliwa forma „eksperymentu” na ludzkim mózgu, eksperymenty na zwierzętach laboratoryjnych stały się kolejną ważną metodą badawczą. Obserwując behawioralne lub fizjologiczne konsekwencje uszkodzenia konkretnej struktury mózgu, można ocenić jej funkcję.

Aktywność elektryczna mózgu u zwierząt doświadczalnych jest rejestrowana za pomocą elektrod umieszczonych na powierzchni głowy lub mózgu lub wprowadzonych do substancji w mózgu. W ten sposób można określić aktywność małych grup neuronów lub pojedynczych neuronów, a także wykryć zmiany w przepływach jonów przez błonę. Za pomocą urządzenia stereotaktycznego, które pozwala wprowadzić elektrodę do określonego punktu w mózgu, zbadaj jej niedostępne głębokie odcinki.

Inne podejście polega na tym, że małe obszary żywej tkanki mózgowej są usuwane, po czym jej istnienie jest utrzymywane w postaci plastra umieszczonego w pożywce lub komórki są oddzielane i badane w hodowlach komórkowych. W pierwszym przypadku możliwe jest badanie interakcji neuronów, w drugim - żywotna aktywność poszczególnych komórek.

Podczas badania aktywności elektrycznej poszczególnych neuronów lub ich grup w różnych obszarach mózgu, początkowo rejestruje się aktywność początkową, a następnie określa się wpływ jednego lub drugiego wpływu na funkcję komórki. Według innej metody impuls elektryczny jest dostarczany przez wszczepioną elektrodę w celu sztucznego aktywowania najbliższych neuronów. Możesz więc zbadać wpływ niektórych obszarów mózgu na inne obszary. Ta metoda stymulacji elektrycznej okazała się przydatna w badaniu systemów aktywujących pędy przechodzących przez śródmózgowie; uciekają się także do tego, próbując zrozumieć, jak przebiegają procesy uczenia się i pamięci na poziomie synaptycznym.

Sto lat temu stało się jasne, że funkcje lewej i prawej półkuli są różne. Francuski chirurg P. Broca, obserwując pacjentów z udarem naczyniowo-mózgowym (udar), stwierdził, że tylko pacjenci z uszkodzeniem lewej półkuli cierpieli na zaburzenia mowy. Dalsze badania specjalizacji półkuli były kontynuowane przy użyciu innych metod, na przykład rejestracji EEG i potencjałów wywołanych.

W ostatnich latach zastosowano skomplikowane technologie do uzyskiwania obrazów (wizualizacji) mózgu. Tak więc tomografia komputerowa (CT) zrewolucjonizowała neurologię kliniczną, umożliwiając uzyskanie szczegółowego (warstwowego) obrazu struktur mózgu. Inna technika obrazowania, pozytronowa tomografia emisyjna (PET), zapewnia obraz metabolicznej aktywności mózgu. W tym przypadku krótkotrwały radioizotop jest wprowadzany do osoby, która kumuluje się w różnych częściach mózgu, a im większa, tym wyższa jest ich aktywność metaboliczna. Za pomocą PET wykazano również, że funkcje mowy w większości badanych były związane z lewą półkulą. Ponieważ mózg działa przy użyciu ogromnej liczby równoległych struktur, PET dostarcza informacji o funkcjach mózgu, których nie można uzyskać za pomocą pojedynczych elektrod.

Z reguły badania mózgu są przeprowadzane przy użyciu różnych metod. Na przykład amerykański neurobiolog R. Sperry i jego personel, jako zabieg, przecięli ciało modzelowate (wiązka aksonów łącząca obie półkule) u niektórych pacjentów z padaczką. Następnie u tych pacjentów z „podzielonym” mózgiem badano specjalizację półkul. Stwierdzono, że mowa i inne funkcje logiczne i analityczne są przede wszystkim odpowiedzialne za dominującą (zwykle lewą) półkulę, podczas gdy niedominująca półkula analizuje przestrzenno-czasowe parametry środowiska zewnętrznego. Tak więc jest aktywowany, gdy słuchamy muzyki. Mozaikowy wzór aktywności mózgu sugeruje, że istnieje wiele wyspecjalizowanych obszarów w obrębie kory i struktur podkorowych; jednoczesna aktywność tych obszarów potwierdza koncepcję mózgu jako urządzenia komputerowego z równoległym przetwarzaniem danych.

Wraz z pojawieniem się nowych metod badawczych postrzeganie funkcji mózgu prawdopodobnie się zmieni. Zastosowanie aparatów umożliwiających uzyskanie „mapy” aktywności metabolicznej różnych części mózgu, a także zastosowanie molekularnych metod genetycznych, powinno pogłębić naszą wiedzę o procesach zachodzących w mózgu. Zobacz także NEUROPSYCHOLOGIA.

ANATOMIA PORÓWNAWCZA

U różnych typów kręgowców struktura mózgu jest niezwykle podobna. Jeśli dokonano porównania na poziomie neuronów, stwierdzono wyraźne podobieństwo między cechami, takimi jak zastosowane neuroprzekaźniki, wahania stężeń jonów, typy komórek i funkcje fizjologiczne. Podstawowe różnice są wykrywane tylko w porównaniu z bezkręgowcami. Neurony bezkręgowe są znacznie większe; często są one ze sobą połączone nie chemicznie, ale elektrycznie, które rzadko występują w ludzkim mózgu. W bezkręgowym układzie nerwowym wykrywane są niektóre neuroprzekaźniki, które nie są charakterystyczne dla kręgowców.

Wśród kręgowców różnice w strukturze mózgu odnoszą się głównie do proporcji jego poszczególnych struktur. Oceniając podobieństwa i różnice w mózgach ryb, płazów, gadów, ptaków, ssaków (w tym ludzi), można wywnioskować kilka ogólnych wzorców. Po pierwsze, struktura i funkcje neuronów są takie same u wszystkich tych zwierząt. Po drugie, struktura i funkcje rdzenia kręgowego i pnia mózgu są bardzo podobne. Po trzecie, ewolucji ssaków towarzyszy wyraźny wzrost struktur korowych, które osiągają maksymalny rozwój u naczelnych. U płazów kora stanowi tylko niewielką część mózgu, podczas gdy u ludzi jest to dominująca struktura. Uważa się jednak, że zasady funkcjonowania mózgu wszystkich kręgowców są prawie takie same. Różnice zależą od liczby połączeń i interakcji między neuronami, która jest tym wyższa, im bardziej złożony jest mózg. Zobacz także ANATOMIA PORÓWNAWCZA.

Struktura i funkcje ludzkiego mózgu

Mózg jest centrum kontroli ludzkiego ciała, kontroluje wszystko, co robimy. To, o czym myślimy, marzymy, kiedy uprawiamy sport, czytamy książkę, a nawet śpimy, bierze najwięcej, że żadne z nich nie jest bezpośrednio zaangażowane.

Każda część tego ciała podejmuje szereg specjalnych zadań w celu osiągnięcia pożądanego rezultatu..

Pracuje w tandemie z resztą układu nerwowego, odbiera i wysyła wiadomości, skąd istnieje ciągłe połączenie między światem zewnętrznym a sobą.

ogólna charakterystyka

Mózg jest organem ludzkim, który ma 100 miliardów neuronów, z których każdy jest bezpośrednio lub pośrednio połączony z dziesięcioma tysiącami innych komórek.

Ma średnią wagę 1,3 kg, która waha się od 1 kg do 2,5 kg. Jednak waga nie wpływa na zdolności intelektualne właściciela.

Schemat i opis struktury ludzkiego mózgu

Schemat przedstawiono w części anatomicznej.

Struktura i funkcje mózgu w tabeli

CzęśćStrukturaFunkcjonować
Podłużny

Przedłużenie rdzenia kręgowego znajduje się na tułowiu. Na zewnątrz ma białą substancję, a wewnątrz jest szara. Szara substancja jest zawarta w postaci jąder..Przewodzący, pokarmowy, ochronny, kontrola częstości oddechów, kontrola częstości akcji serca, monitorowanie odruchów życiowych odpowiedzialnych za kichanie, połykanie, głód.ŚrodkowyŁączy przedni i tylny mózg.

Zawiera części zwane poczwórnymi pagórkami.

Pierwotne lub podkorowe ośrodki słuchu i wzroku. Dzięki temu osoba w zasięgu wzroku widzi nowe obiekty lub źródła dźwięku, które się pojawiają. Istnieją również ośrodki odpowiedzialne za napięcie mięśni..PośredniObejmuje: wzgórze, nabłonek, podwzgórze. Wzgórze zawiera centra prawie wszystkich zmysłów zmysłowych. Podwzgórze jest częścią półproduktu, który łączy się z przysadką mózgową i kontroluje ją.Wzrok, wrażenia dotykowe i smakowe, odczucia temperatury ciała i środowiska, pamięć, sen.Móżdżek (tylny mózg)Podkorowa część mózgu, która ma bruzdy. Jego elementami są dwie półkule, które są utrzymywane razem przez robaka..Reguluje koordynację ruchu, zdolność utrzymania ciała w wolnej przestrzeni.Półkule mózgoweJest on utworzony z dwóch części (prawej i lewej), podzielonych na rowki i zwoje, dzięki czemu zwiększa się powierzchnia. Składają się z dużej ilości szarej materii, która znajduje się odpowiednio na zewnątrz i wewnątrz z bieli.Wzrok (płat potyliczny), wrażliwość stawowo-skórna i napięcie mięśniowe (płat ciemieniowy). Pamięć, myślenie, świadomość, mowa (płat czołowy) i słuch (płat skroniowy).

Z jakich działów składa się mózg??

Podzielony jest na dwa duże działy. Diament i duży mózg.

Jaka część mózgu odpowiada za pamięć?

Tylko część kory narządu, układu limbicznego i móżdżku jest odpowiedzialna za pracę pamięci. Głównie dotknięte obszary znajdujące się w strefie czasowej lewej i prawej półkuli.

Hipokamp jest także głównym działem do przechowywania informacji długoterminowych..

Za co odpowiada śródmózgowie??

Odpowiada za działania wielofunkcyjne. Przekazuje odczucia motoryczne (koordynacja), dotykowe, a także odruchowe.

Za pomocą tego obszaru osoba może poruszać się w kosmosie bez żadnych problemów.

Jaka część mózgu odpowiada za mowę?

Lewa półkula, w której znajdują się strefy mowy ruchowej i czuciowej, odpowiada głównie za funkcję mowy.

Jakie są cechy morfologiczne mózgu??

Oddzielenie istoty szarej i białej jest najważniejszą i najbardziej złożoną cechą..

Znaczna ilość istoty szarej znajduje się w zewnętrznej części mózgu i móżdżku, tworząc kora różnych fałd.

Jakie działania są kontrolowane przez półkule mózgowe?

Prawa półkula odpowiada za pełną orientację w przestrzeni, za postrzeganie lokalizacji. Również z powodu tej półkuli wykonywane jest niewerbalne przetwarzanie odbieranych informacji..

Twórcze myślenie i intuicja, system asocjacyjny i aktywność integracyjna, zasługa prawej półkuli.

Z kolei lewa strona półkuli specjalizuje się głównie w umiejętnościach językowych, takich jak kontrola mowy oraz umiejętność czytania i pisania. Odpowiedzialny za myślenie logiczne i analityczne..

Jaka jest najmłodsza część mózgu?

W procesie ewolucyjnym najmłodszą ze wszystkich formacji jest kora mózgowa, która składa się z kilku warstw neuronowych.

Większość składa się z neuronów ośrodkowego układu nerwowego.

Mózg to mięsień, czy nie?

Mózg nie jest mięśniem, ponieważ jego struktura składa się z włókien nerwowych, a nie mięśni.

Ten artykuł jest krótkim opisem budowy i funkcji mózgu niezwykle złożonego narządu, który reaguje i zarządza układami ludzkiego ciała. Na zdjęciu MRI możesz bardziej szczegółowo zbadać jego strukturę, funkcje i możliwe odchylenie mózgu.

Ludzki mózg - struktury i funkcje mózgu

Pomimo niesamowitych zdolności (intelektualnych i psychicznych) niektórych ludzi, ludzki mózg w ogóle nie działa w 100%, ale tylko w 5-7%. Z tego powodu tkanka mózgowa ma nieograniczone możliwości rezerwowe, co pozwala przywrócić normalne funkcjonowanie nawet po intensywnych pociągnięciach. Tworzy także całą linię badań, których celem jest sprawienie, aby mózg człowieka pracował na pełnych obrotach. Ciekawe, że wtedy będzie to możliwe dla człowieka?

Mózg jest głównym organem ośrodkowego układu nerwowego człowieka, reguluje wszystkie procesy ludzkiego życia. Mózg znajduje się w jamie czaszki, gdzie jest niezawodnie chroniony przed zewnętrznymi negatywnymi wpływami i uszkodzeniami mechanicznymi. W trakcie swojego rozwoju mózg przyjmuje kształt czaszki. Z wyglądu przypomina żółtawą galaretowatą masę, ponieważ w składzie tkanki mózgowej znajduje się duża liczba specyficznych lipidów.

Mózg zawsze był i pozostaje dla naukowców niezwykłą tajemnicą, którą próbowali rozwiązać od tysięcy lat i prawdopodobnie zrobią to samo. Jest to doskonały mechanizm stworzony przez naturę, który pozwala na określenie osoby homo sapiens lub inteligentnym człowiekiem. Nasz mózg jest dziełem milionów lat ewolucji.

Przegląd mózgu

Mózg składa się z ponad 100 miliardów komórek nerwowych. Struktura narządu anatomicznie wyróżnia duży mózg, który składa się z prawej i lewej półkuli, móżdżku i pnia mózgu. Mózg jest pokryty 3 błonami i zajmuje do 95% pojemności czaszki.

Infografika: struktura ludzkiego mózgu

Masa tkanki mózgowej u zdrowych ludzi jest różna i wynosi średnio 1100-1800 gramów. Nie ustalono związku między zdolnościami człowieka a masą mózgu. U kobiet z reguły centralny organ Zgromadzenia Narodowego waży o 200 gramów mniej niż u mężczyzn.

Mózg jest pokryty szarą materią - główną kulą funkcjonalną, w której znajdują się ciała prawie wszystkich neuronów, które tworzą korę mózgową. Wewnątrz znajduje się istota biała, która składa się z procesów neuronów i reprezentuje ścieżki, po których informacja wchodzi do kory w celu analizy, a następnie polecenia są przekazywane w dół.

Nie tylko w korze mózgowej znajdują się centra kontrolne, które są nazywane na ekranie, są one również obecne w głębinach mózgu, w otoczeniu istoty białej. Takie centra nazywane są jądrowymi lub podkorowymi (skupiska ciał komórek nerwowych w postaci jąder).

Wewnątrz mózgu znajduje się pusty system, który składa się z 4 komór i kilku przewodów. Łączy się z kanałem rdzenia kręgowego. Płyn mózgowo-rdzeniowy lub płyn mózgowo-rdzeniowy krąży w tym układzie, który pełni funkcję ochronną.

Wideo: Mózg - struktura i funkcje

Funkcja mózgu

Mózg ma bardzo złożoną strukturę, która odpowiada wykonywanym funkcjom. Bardzo trudno jest je wymienić, ponieważ obejmuje to całą sferę aktywności ludzkiego ciała. Zastanówmy się nad podstawowymi funkcjami życia:

  1. Aktywność fizyczna. Wszystkie ruchy ciała są związane z aktywnością części kory mózgowej, która znajduje się w płacie ciemieniowym w środkowym przednim zakręcie. Aktywność wszystkich grup mięśni szkieletowych jest pod kontrolą tej części mózgu..
  2. Czułość: Za tę funkcję odpowiada centralny tylny zakręt płata ciemieniowego kory mózgowej. Oprócz wrażliwości skóry (dotykowej, bólu, temperatury, baroreceptora) istnieje również centrum wrażliwości proprioceptywnej, która kontroluje odczucie pozycji ciała i jego poszczególnych części w przestrzeni.
  3. Przesłuchanie. Obszar mózgu odpowiedzialny za słuch znajduje się w płatach skroniowych kory.
  4. Wizja: Wizualny cent znajduje się w korze potylicznej.
  5. Smak i zapach Centrum odpowiedzialne za te funkcje znajduje się na granicy płata czołowego i skroniowego, w głębi zwojów.
  6. Mowa ludzka, zarówno funkcja motoryczna, jak i sensoryczna (wymowa słów i ich rozumienie) znajdują się w centrach Broca i Wernicke półkul mózgowych.
  7. W rdzeniu przedłużonym znajdują się ośrodki niezbędne do życia - oddychanie, kołatanie serca, regulacja światła naczyń krwionośnych, odruchy pokarmowe, na przykład połykanie, cała ochronna natura odruchów (kaszel, kichanie, wymioty, łzawienie itp.), Regulacja stanu włókien mięśni gładkich narządów wewnętrznych.
  8. Tylna część narządu reguluje wsparcie równowagi i koordynację aktywności ruchowej, ponadto istnieje wiele ścieżek, które przenoszą informacje do wyższych i niższych ośrodków mózgu.
  9. Śródmózgowia zawiera ośrodki podkorowe, które regulują funkcje wzrokowe, słuchowe i ruchowe na niższym poziomie..
  10. Diencephalon: wzgórze reguluje wszystkie rodzaje wrażliwości, a podwzgórze przekształca sygnały nerwowe w hormonalne (centralny narząd ludzkiego układu hormonalnego), a także reguluje aktywność autonomicznego układu nerwowego.

Są to główne centra mózgu, które zapewniają osobie życie, ale istnieje wiele innych, na przykład centrum pisania, liczenia, musicalu, centra charakteru osoby, drażliwość, różnica kolorów, apetyt itp..

Główne ośrodki funkcjonalne mózgu

Muszle mózgowe

Tkanka mózgowa jest zamknięta i chroniona przez 3 błony, które są bezpośrednią kontynuacją błon kręgowych:

  1. Miękki - przylega bezpośrednio do rdzenia, bogaty w naczynia krwionośne. Ta skorupa powtarza wszystkie krzywe mózgu, wnika głęboko w bruzdy. To naczynia włosowate tej błony wytwarzają splot naczyniowy komór mózgowych, które syntetyzują płyn mózgowo-rdzeniowy.
  2. Pajęczyna - tworzy przestrzeń między pierwszą skorupą a sobą. Nie wnika głęboko w tkankę nerwową, ale zapewnia miejsce dla krążenia płynu mózgowo-rdzeniowego, co zapobiega przenikaniu patogenów do ośrodkowego układu nerwowego (pełni rolę limfy).
  3. Ciało stałe - bezpośrednio w kontakcie z tkanką kostną czaszki i pełni rolę ochronną. Duże procesy odchodzą od opony twardej, która stabilizuje rdzeń wewnątrz czaszki, zapobiega jej przemieszczeniu podczas urazów, a także oddziela od siebie różne anatomiczne części mózgu.

Wideo: sekrety mózgu

Anatomiczne części mózgu

Istnieje 5 oddzielnych anatomicznych części mózgu, które są formowane phyloontogenetycznie na różne sposoby. Zacznijmy od najstarszych części, stopniowo przechodząc do młodych części mózgu.

Rdzeń

To najstarsza część mózgu będąca kontynuacją rdzenia kręgowego. Szara istota jest tutaj reprezentowana w postaci jąder nerwów czaszkowych, a białe kształtują ścieżki w górę i w dół.

Oto ważne podkorowe centra koordynacji ruchów, regulacji metabolizmu, równowagi, oddychania, krążenia, bezwarunkowe odruchy ochronne.

Tylna część mózgu

Obejmuje most i móżdżek. Móżdżek jest również nazywany małym mózgiem. Znajduje się w tylnej części czaszki i waży 120-140 gramów. Ma 2 półkule, które są połączone robakiem. Most wygląda jak gruby biały wałek.

Mózg reguluje równowagę i koordynację człowieka. Istnieje również duża liczba ścieżek neuronowych, które przenoszą informacje do wyższych i niższych ośrodków..

Środkowa część mózgu

Składa się z 2 górnych (wizualnych) guzków i 2 dolnych (słuchowych). Oto centrum odpowiedzialne za odruch obracania głowy w kierunku hałasu.

Wydziały mózgu

Część pośrednia

Obejmuje wzgórze, które służy jako rodzaj mediatora. Wszystkie sygnały do ​​półkul mózgowych przechodzą tylko przez ścieżki wzgórza. Wzgórze odpowiada również za adaptację ciała i wszelkiego rodzaju wrażliwość.

Podwzgórze jest centrum podkorowym, które reguluje aktywność autonomicznego układu nerwowego, a zatem wszystkich narządów wewnętrznych. Jest odpowiedzialny za pocenie się, termoregulację, napięcie światła i naczyń, częstość oddechów, bicie serca, ruchliwość jelit, tworzenie enzymów ziołowych itp. Ten obszar mózgu odpowiada również za sen i czuwanie organizmu, zachowania żywieniowe i apetyt.

Ponadto jest centralnym narządem układu hormonalnego, w którym impulsy nerwowe kory mózgowej przekształcane są w reakcję humoralną. Podwzgórze reguluje przysadkę mózgową, rozwijając czynniki uwalniające.

Ultimate (półkula mózgowa)

Są to prawa i lewa półkule, które są połączone w jedną całość z ciałkiem modzelowatym. Ostateczny mózg jest najnowszą pod względem ewolucyjnym częścią materii mózgowej u ludzi i zajmuje do 80% masy całego narządu.

Na powierzchni znajduje się duża liczba zwojów i bruzd pokrytych korą, w których znajdują się wszystkie wyższe centra regulacji ciała.

Półkule są podzielone na płaty - czołowy, ciemieniowy, skroniowy i potyliczny. Prawa półkula odpowiada za lewą stronę ciała, a lewa strona jest na odwrót. Ale są centra zlokalizowane tylko w jednej części i nie są duplikowane. Z reguły w prawicy znajdują się na lewej półkuli, a na lewicy, wręcz przeciwnie.

Kora

Struktura kory jest bardzo złożona i jest systemem wielopoziomowym. Co więcej, nie we wszystkich obszarach struktura jest taka sama. W niektórych rozróżnia się tylko 3 warstwy komórek (stara kora), a w niektórych wszystkich 6 warstwach (nowa kora). Jeśli kora zostanie wyprostowana, jej powierzchnia wyniesie około 220 tysięcy milimetrów kwadratowych.

Cała kora mózgowa jest funkcjonalnie podzielona na poszczególne pola lub centra (pola według Broadmana), które są odpowiedzialne za określoną funkcję w ciele. Jest to rodzaj mapy tego, co dana osoba może zrobić, i gdzie te umiejętności są ukryte w mózgu..

Lokalizacja funkcji ciała w korze mózgowej

Pomimo niesamowitych zdolności (intelektualnych i psychicznych) niektórych ludzi, ludzki mózg w ogóle nie działa w 100%, ale tylko w 5-7%. Z tego powodu tkanka mózgowa ma nieograniczone możliwości rezerwowe, co pozwala przywrócić normalne funkcjonowanie nawet po intensywnych pociągnięciach. Tworzy także całą linię badań, których celem jest sprawienie, aby mózg człowieka pracował na pełnych obrotach. Ciekawe, że wtedy będzie to możliwe dla człowieka?

2. Mózg

Teoria:

  • rdzeń,
  • śródmózgowia (czasem w śródmózgowiu wyróżnia się inny odcinek - most lub most Waroliusa),
  • móżdżek,
  • diencephalon,
  • półkule mózgowe.
  • oddechowy;
  • aktywność serca;
  • naczynioruchowy;
  • bezwarunkowe odruchy pokarmowe;
  • odruchy ochronne (kaszel, kichanie, mruganie, łzawienie);
  • centra zmian tonu niektórych grup mięśni i pozycji ciała.
  • regulacja postawy ciała i utrzymanie napięcia mięśniowego;
  • koordynacja powolnych ruchów dobrowolnych z pozą całego ciała (chodzenie, pływanie);
  • zapewnienie dokładności szybkich dowolnych ruchów (list).

W diencephalon znajdują się podkorowe centra widzenia i słuchu.

Jeśli mózg jest pojedynczym pniem do poziomu śródmózgowia, to zaczynając od śródmózgowia, dzieli się na dwie symetryczne połówki.

Części ludzkiego mózgu

Mózg wraz z błonami pokrywa całą jamę czaszki. Jego waga u osoby dorosłej wynosi średnio 1360–1375. U noworodka masa mózgu wynosi 370–400 g. W pierwszym roku życia dziecka podwaja się, a po 3 latach zwiększa się trzykrotnie. Następnie następuje powolny wzrost masy mózgu, który kończy się w wieku 20-25 lat.

Wydziały mózgu

Zgodnie z pięcioma pęcherzykami mózgowymi, z których rozwinął się mózg, wyróżnia się w nim pięć głównych działów:

1. medulla oblongata;

2. tylny mózg, składający się z mostka i móżdżku;

3. śródmózgowia, w tym dwie nogi mózgu i dach śródmózgowia z dwoma parami kopców;

4. diencefalon, którego głównymi formacjami są dwa wzgórze, z dwoma parami zwichniętych ciał i podwzgórze;

5. ostatni mózg, reprezentowany przez dwie półkule.

1. Rdzeń przedłużony jest przedłużeniem rdzenia kręgowego. Zawiera jądra par VIII - XII nerwów czaszkowych. Znajdują się tutaj ważne ośrodki regulujące oddychanie, trawienie sercowo-naczyniowe i metabolizm. Jądra rdzenia przedłużonego biorą udział w realizacji bezwarunkowych odruchów pokarmowych (oddzielanie soków trawiennych, ssanie, połykanie), odruchów ochronnych (wymioty, kichanie, kaszel, mruganie). Funkcja przewodzenia rdzenia przedłużonego polega na przekazywaniu impulsów z rdzenia kręgowego do mózgu i w przeciwnym kierunku.

2. Móżdżek i mostek Waroliusa tworzą kończynę tylną. Ścieżki nerwowe przechodzą przez most, łącząc przedni i środkowy mózg z rdzeniem przedłużonym i rdzeniem kręgowym. W mostku znajdują się jądra par V-VIII nerwów czaszkowych. Szara substancja móżdżku znajduje się na zewnątrz i tworzy kora z warstwą 1-2,5 mm. Móżdżek tworzą dwie półkule połączone robakiem. Jądra móżdżku zapewniają koordynację złożonych czynności motorycznych organizmu. Półkule mózgowe przez móżdżek regulują napięcie mięśni szkieletowych i koordynują ruchy ciała. Móżdżek bierze udział w regulacji niektórych funkcji autonomicznych (skład krwi, odruchy naczyniowe).

3. Mózg umiejscowiony jest między mostkami a diencefalonem. Składa się z poczwórnego i nóg mózgu. Ścieżki wstępujące do kory mózgowej i móżdżku oraz ścieżki opadające do rdzenia i rdzenia kręgowego (funkcja przewodzenia) przechodzą przez śródmózgowie. W śródmózgowiu znajdują się jądra trzeciej i czwartej pary nerwów czaszkowych. Z ich udziałem realizowane są pierwotne odruchy wskazujące na światło i dźwięk: ruchy oczu, obrót głowy w kierunku źródła podrażnienia. Śródmózgowia bierze również udział w utrzymaniu napięcia mięśni szkieletowych.

4. Diencephalon znajduje się powyżej śródmózgowia. Jego głównymi oddziałami są wzgórze (guzki wzrokowe) i podwzgórze (obszar guzków poniżej). Impulsy dośrodkowe ze wszystkich receptorów ciała (z wyjątkiem węchowych) przechodzą przez wzgórze do kory mózgowej. Informacje w wzgórzu otrzymują odpowiedni kolor emocjonalny i są przekazywane do półkul mózgowych. Podwzgórze jest głównym podkorowym centrum regulacji funkcji wegetatywnych organizmu, wszystkich rodzajów metabolizmu, temperatury ciała, stałości środowiska wewnętrznego (homeostaza) oraz aktywności układu hormonalnego. W podwzgórzu znajdują się ośrodki odczuwania pełni, głodu, pragnienia, przyjemności. Jądra podwzgórza biorą udział w regulacji naprzemiennego snu i czuwania (szyszynka).

Komory mózgu to układ ubytków. Zawierają płyn mózgowo-rdzeniowy.

  1. Boczne komory są ubytki w mózgu, które zawierają płyn mózgowo-rdzeniowy. Takie komory są największe w układzie komorowym. Lewa komora nazywa się pierwsza, a prawa - druga. Warto zauważyć, że boczne komory komunikują się z trzecią komorą przez otwory międzykomorowe lub jednokomorowe. Ich lokalizacja znajduje się poniżej ciała modzelowatego, po dwóch stronach linii środkowej, symetrycznie. Każda boczna komora ma przedni róg, tylny róg, ciało, dolny róg.
  2. Trzecia komora - znajduje się między wizualnymi guzkami. Ma kształt pierścienia, gdy wyrastają w nim guzki pośrednie wzrokowe. Ściany komory są wypełnione środkowym szarym rdzeniem. Zawiera podkorowe centra autonomiczne. Zgłoszono trzecią komorę z dopływem śródmózgowia. Za zrostami nosa komunikuje się przez otwór międzykomorowy z bocznymi komorami mózgu.
  3. Czwarta komora - znajduje się między rdzeniem przedłużonym a móżdżkiem. Łuk tej komory to żagle mózgu i robaka, a dno to mostek i rdzeń przedłużony.

5. Przodomózgowia jest największą i najbardziej rozwiniętą częścią mózgu. Jest reprezentowany przez dwie półkule - lewą i prawą, oddzielone podłużną szczeliną. Półkule są połączone grubą poziomą płytą - ciałem modzelowatym, które tworzą włókna nerwowe rozciągające się poprzecznie z jednej półkuli na drugą. Trzy bruzdy - środkowa, ciemieniowo-potyliczna i boczna - dzielą każdą półkulę na cztery płaty: czołowy, ciemieniowy, skroniowy i potyliczny. Piąta - płat wysepki (wysepka) - jest osadzony w głębokości dołu bocznego dużego mózgu, który oddziela płat czołowy od skroniowego.

Na zewnątrz półkula jest pokryta warstwą istoty szarej - kory, wewnątrz znajduje się istota biała i jądra podkorowe. Jądra podkorowe to filogenetycznie starożytna część mózgu, która kontroluje nieświadome działania automatyczne (zachowanie instynktowne). Białą materię przodomózgowia tworzą włókna nerwowe łączące różne części mózgu.

Kora mózgowa ma grubość 1,3-4,5 mm. Z powodu obecności fałd, zwojów i bruzd, całkowita powierzchnia kory u osoby dorosłej wynosi 2000–2500 cm 2. Kora składa się z 12-18 miliardów komórek nerwowych rozmieszczonych w sześciu warstwach.

Komórki są klasyfikowane według głównych cech morfologicznych w główne typy: piramidalne, wrzecionowate, w kształcie gwiazdy, ziarniste. Funkcjonalnie neurony dzielą się na sensoryczne, ruchowe i pośrednie (interkalarne). Komórki piramidalne i wrzecionowate pełnią funkcję eferentną, podczas gdy komórki gwiaździste pełnią funkcję aferentną..

Warstwowa organizacja kory nowej:

I. Molekularny W tej warstwie jest wiele włókien tworzących gęsty splot równoległy do ​​powierzchni, ale niewiele komórek.

II. Poza ziarnistym. Gęsto znajdują się w nim małe neurony o najróżniejszych kształtach, wśród których są małe komórki piramidalne. Włókna nerwowe są tutaj zorientowane głównie równolegle do powierzchni kory mózgowej..

III. Zewnętrzna piramida. Składa się głównie z neuronów piramidalnych..

IV. Granulat wewnętrzny. W tej warstwie małe neurony różnej wielkości (komórki gwiaździste) są rozproszone, między którymi przechodzą gęste wiązki włókien równoległe do powierzchni kory mózgowej.

V. Wewnętrzna piramida. Składa się głównie z średnich i dużych komórek piramidalnych; na przykład gigantyczne komórki piramidalne Betza w zakręcie przedśrodkowym.

VI. Warstwa komórek wrzecionowatych. Tutaj są głównie neurony wrzecionowate. Najgłębsza część tej warstwy przechodzi w białą materię mózgu.

Chociaż kora mózgowa funkcjonuje jako całość, funkcje poszczególnych odcinków nie są takie same. Impulsy ze wszystkich receptorów ciała wchodzą do stref sensorycznych (wrażliwych) kory mózgowej. Tak więc strefa wzrokowa kory znajduje się w płacie potylicznym, słuchowa w płacie skroniowym itp. W strefach asocjacyjnych kory informacja jest przechowywana, oceniana w porównaniu z informacjami otrzymanymi wcześniej itp. Tak więc procesy zapamiętywania i uczenia się odbywają się w tej strefie myślący. Strefy motoryczne (motoryczne) są odpowiedzialne za świadome ruchy. Z nich impulsy nerwowe wchodzą do mięśni prążkowanych.

1 - ciało modzelowate;
2 - łuk;
3 - wzgórze;
4 - dach śródmózgowia;
5 - ciało wyrostka sutkowego;
6 - zaopatrzenie w wodę śródmózgowia;
7 - noga mózgu;
8 - crossover wizualny;
9 - komora IV;
10 - przysadka mózgowa;
11 - most;
12 - móżdżek