Główny / Krwiak

Przebudzona śpiączka jest

Krwiak

Zespół Apalii lub śpiączka na jawie - zespół zaburzeń neuropsychiatrycznych, objawiający się całkowitą utratą funkcji poznawczych przy jednoczesnym zachowaniu podstawowych funkcji autonomicznych mózgu.

Wraz z nim dochodzi do utraty funkcji kory mózgowej, podczas gdy dotyczy to głównie części przyśrodkowej części czołowej i skroniowej.

Zespół ten może wystąpić w wyniku urazowego uszkodzenia mózgu, resuscytacji (encefalopatia postresuscytacyjna), po wirusowym zapaleniu mózgu (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych). Może również rozwijać się powoli (przez kilka miesięcy lub lat) na końcowym etapie powolnych infekcji.

Obraz kliniczny zespołu apalicznego często rozwija się po opuszczeniu śpiączki przez pacjenta, po przywróceniu czuwania. W tym przypadku oczy pacjenta są otwarte, obraca je na orbitach, ale jego wzrok się nie poprawia, nie ma mowy i reakcji emocjonalnych, polecenia werbalne do pacjentów nie są postrzegane, a kontakt z nim jest niemożliwy. W ciężkich przypadkach pacjent jest przykuty do łóżka, wytwarza chaotyczne ruchy kończyn, przypominające hiperkinezę. Odpowiedzi na bodźce bólowe można wykryć w postaci ogólnych lub lokalnych reakcji motorycznych, często z krzykami nieartykułowanych dźwięków.

W takim przypadku główne funkcje autonomiczne (oddychanie, aktywność układu sercowo-naczyniowego, ssanie, połykanie, mocz i kał) są zachowane u pacjenta. Czasami u takich pacjentów obserwuje się chwytliwy odruch Janiszewskiego, a także otwieranie ust i wystający język, gdy obiekty zbliżają się do twarzy.

Stan wegetatywny różni się od zespołu apalicznego tym, że w stanie wegetatywnym uszkodzenie występuje nie tylko w korze mózgowej, ale także w strukturach podkorowych.

Rokowanie w przypadku zespołu apalicznego jest w większości przypadków niekorzystne, niemniej jednak można poprawić stan pacjenta aż do całkowitego (lub prawie całkowitego) przywrócenia utraconych funkcji. POZWÓLMY POMÓC MAKSYMALNIE PEŁNIE PRZYWRÓCIĆ!

Zespół Apaliego

Zespół Apalii (śpiączka na jawie) jest patologicznym procesem, w którym osoba nie ma oznak świadomości, ale do pewnego stopnia zachowane są funkcje wegetatywne mózgu, naprzemiennie sen i czuwanie.

Według klinicystów rozwój procesu patologicznego jest spowodowany rozległym uszkodzeniem kory mózgowej, w niektórych przypadkach stan może być przejściowy - gdy osoba pozostawia śpiączkę.

Rozpoznany zespół apaliczny u dzieci i dorosłych, niezależnie od płci. Obraz kliniczny jest wyraźny, ma charakter specyficzny, dlatego specjaliści w klinice nie mają diagnozy problemów.

Program diagnostyczny będzie oparty na specjalnych testach, których skala pomaga ocenić stan wegetatywny. Diagnostyka instrumentalna zespołu apalicznego jest pomocnicza.

Leczenie będzie miało na celu przywrócenie ludzkiej świadomości, utrzymanie funkcji życiowych. Rokowanie może być względnie pozytywne tylko wtedy, gdy ostry stan zespołu apalicznego zostanie natychmiast zatrzymany za pomocą właściwych środków terapeutycznych.

W większości przypadków rozwój zespołu apalicznego u dziecka lub osoby dorosłej kończy się inwalidztwem. Fatalny wynik na etapie termicznym nie jest wykluczony. Zespół Apaliego w ICD dziesiątej wersji ma kod Q87.0.

Etiologia

Zespół Apaliego może być konsekwencją takich czynników etiologicznych:

  • niedotlenienie mózgu;
  • Poważny uraz mózgu;
  • ostre choroby zakaźne, które wpływają na mózg;
  • łagodne lub złośliwe procesy w mózgu;
  • ostre stany dysmetaboliczne;
  • dysplazja korowa;
  • małogłowie;
  • postępujące choroby zwyrodnieniowe;
  • konsekwencje możliwych do wykonania interwencji w mózgu;
  • ciężkie zatrucie toksyczne;
  • udar mózgu, niedokrwienne uszkodzenie mózgu.

U osób starszych rozwój zespołu apalicznego może być spowodowany ciężką chorobą sercowo-naczyniową.

Patogeneza

Zespół Apalii nie ma określonego mechanizmu rozwoju - u każdego pacjenta, pod wpływem różnych czynników etiologicznych, patologia może rozwijać się zgodnie z odrębnym scenariuszem.

Ogólna patogeneza procesu patologicznego jest następująca:

  • normalnie po przejściu ze śpiączki do stanu normalnego funkcje formacji siatkowej są wznawiane;
  • pod wpływem pewnych czynników etiologicznych proces jest zakłócany - połączenia korowe nie są przywracane;
  • rozwija się przewlekły stan wegetatywny;
  • występuje ogromna utrata połączeń neuronowych, które zapewniają interakcję struktur kory mózgowej.

Z powodu poważnego uszkodzenia mózgu negatywne procesy są często nieodwracalne - nawet jeśli osoba jest przytomna, nie ma gwarancji, że mózg w pełni się zregeneruje.

Symptomatologia

Obraz kliniczny charakteryzuje się wyraźnymi objawami, co umożliwia szybką diagnozę.

Objawy tego stanu są następujące:

  • pacjent nie reaguje na żadne bodźce zewnętrzne;
  • spojrzenie jest obecne, ale nieprzytomne;
  • wrażliwość na ból może się utrzymywać;
  • niezależne oddychanie;
  • pacjent może wykonywać dowolne ruchy, ale bez logicznej podstawy - nie wyrażają pragnień pacjenta, mają charakter nieświadomości;
  • ciśnienie krwi pozostaje na tym samym poziomie;
  • funkcje połykania i żucia są zachowane, ale zwolnione.

W stanie czuwania z tym objawem mogą pojawić się następujące objawy kliniczne:

Aby ocenić nasilenie procesu patologicznego, przeprowadza się określone środki diagnostyczne..

Diagnostyka

Diagnostyka obejmuje następujące procedury:

  • chemia krwi;
  • MRI
  • elektroencefalogram;
  • USG głowy, nerek, wątroby;
  • USDG;
  • Skan PET CT mózgu;
  • badanie neurologiczne i somatyczne osoby w celu oceny stanu.

Leczenie zostanie ustalone indywidualnie.

Leczenie

Leczenie zespołu apalicznego nie ma jednolitych standardów. Wszystkie środki medyczne będą miały na celu utrzymanie funkcji życiowych pacjenta i powrót do świadomości..

Leczenie zachowawcze obejmuje następujące elementy:

  • stymulacja procesów odzyskiwania - używaj nootropów, witamin, przeprowadzaj endolumbalne podawanie tlenu;
  • sztuczne odżywianie poprzez gastrostomię;
  • zapobieganie powikłaniom - terapia ruchowa, masaż, terapia manualna, zwiotczające mięśnie.

Radykalne leczenie można przeprowadzić w następujący sposób:

  • przetok;
  • głęboka stymulacja elektryczna mózgu;
  • neurotransplantacja.

Niestety, nawet przy zintegrowanym podejściu do leczenia, nie ma gwarancji, że chory wyzdrowieje i wróci do normalnego życia.

Prognoza

Prognoza może być względnie korzystna. W większości przypadków z powodu poważnego uszkodzenia mózgu osoba pozostaje niepełnosprawna, ponieważ występuje wyraźny zespół psycho-organiczny.

Jeśli nastąpi degeneracja mózgu, prawie zawsze nienormalny stan osoby kończy się śmiercią. Nie ma konkretnej profilaktyki rozwoju zespołu apalicznego.

Obudzona śpiączka

Słownik encyklopedyczny psychologii i pedagogiki. 2013.

Zobacz, co „Przebudzenie śpiączki” w innych słownikach:

śpiączka obudzona - (stan czuwania śpiączki) stan całkowitej obojętności i obojętności pacjenta na wszystko wokół niego i na siebie z uporczywą autopsychiką, w niektórych przypadkach orientacją allopsychiczną... Duży słownik medyczny

Pseudocom, Coma Awake (Syndrom Zablokowanego) - patrz Zespół Środowiska. Źródło: Słownik medyczny... Warunki medyczne

PSEUDOKOMA, COMA WAKING - (zamknięty w zespole) patrz Syndrom środowiska... Objaśniający słownik medycyny

Koma (medycyna) - ICD 10 R40.2 ICD 9 780.01 Ten termin ma inne znaczenie, patrz śpiączka (znaczenia). Coma (śpiączka) (z greckiego... Wikipedia

Coma - (grecki koma głęboki sen). Stan głębokiego upośledzenia świadomości, charakteryzujący się zahamowaniem ośrodkowego układu nerwowego, rozregulowaniem ośrodków życiowych w mózgu, brakiem reakcji na bodźce zewnętrzne, odruchami, wrażliwością...... Słownik objaśniający terminów psychiatrycznych

Śpiączka (śpiączka) (od głębokiego snu po grecku κῶμα) to ostry, rozwijający się, ciężki stan patologiczny, charakteryzujący się postępującym hamowaniem ośrodkowego układu nerwowego z utratą przytomności, zaburzoną reakcją na bodźce zewnętrzne, rosnącą... Wikipedia

Coma - Coma (śpiączka) (z głębokiego snu greckiego κῶμα) to ostry rozwijający się poważny stan patologiczny charakteryzujący się postępującym hamowaniem ośrodkowego układu nerwowego z utratą przytomności, zaburzoną odpowiedzią na bodźce zewnętrzne, rosnącą... Wikipedia

Syndrom „zamkniętej” osoby - Sin.: Syndrom „odizolowanej osoby”. Obudzona śpiączka. Zespół Monte Cristo. Znany również jako „czuwanie w zespole” lub czuwanie w śpiączce. Jednocześnie tetraplegia lub tetrapareza są obowiązkowymi znakami i...... Encyklopedyczny słownik psychologii i pedagogiki

Upośledzenie świadomości - Pełne funkcjonowanie świadomości wiąże się ze stanem czuwania, wynikającym z pełnej realizacji funkcji poznawczej półkul mózgowych i ich związku z mechanizmami przebudzenia formacji siatkowej,...... Wikipedia

Zespół apalii Kretschmera - (łac. Pallium - płaszcz) (Kretschmer E., 1940). Kompleks objawowy, który występuje, gdy połączenie między płaszczem mózgu, pniem mózgu i innymi ośrodkami jest zerwane. Charakterystyczny jest szczególny rodzaj upośledzonej świadomości (pacjenci nie śpią, a jednocześnie...... Słownik objaśniający terminów psychiatrycznych

Zespół Apaliego

Zespół Apaliego to zespół objawów klinicznych, w tym brak oznak świadomości w obecności otwierania oczu, naprzemiennego snu / czuwania. Według neurologów wiąże się to z rozległym uszkodzeniem kory mózgowej. Wychodzenie ze śpiączki może być stanem przejściowym. Diagnozowane wyłącznie klinicznie za pomocą skal do oceny poziomu świadomości. Badania instrumentalne (EEG, MRI, MSCT, PET, UZDG) są pomocnicze, pozwalają ustalić patologię przyczynową. Leczenie ma na celu stymulację powrotu do zdrowia, utrzymanie funkcji życiowych, zapobieganie powikłaniom i zmniejszenie wodogłowia..

ICD-10

Informacje ogólne

Nowa kora (kora nowa), składająca się z 6 warstw neuronów, pokrywa powierzchnię półkul mózgowych i ma anatomiczną nazwę „pallium” - płaszcz. W związku z tym apaliczny oznacza brak palium, jego funkcjonalne „wyłączenie”. Termin „zespół apaliczny” został zaproponowany przez niemieckiego lekarza Kretchmera w 1940 r. I jest używany w Niemczech i krajach WNP. W angielskich źródłach neurologii używany jest termin „stan wegetatywny”, wprowadzony w 1972 r. Zespół apaliczny (AS) występuje u 25–100 pacjentów na milion osób w populacji, aw wielu krajach występuje tendencja do zwiększania liczby przypadków. AS obserwuje się u osób obu płci w różnych grupach wiekowych - od niemowląt po bardzo stare.

Przyczyny zespołu apalicznego

Podstawą AS jest całkowita lub subtotalna zmiana kory nowej przy jednoczesnym zachowaniu funkcji pnia mózgu. Czynniki etiologiczne to:

  • Poważny uraz mózgu. Większość przypadków AS u młodych ludzi ma traumatyczne pochodzenie.
  • Niedotlenienie mózgu Odnotowuje się to w przypadku zatrucia tlenkiem węgla, uduszenia, ciężkiego niedociśnienia tętniczego, zatrzymania akcji serca z powodu chorób serca podczas operacji.
  • Neuroinfekcja. Zespół apalii może być wynikiem ostrych procesów zakaźnych z rozległym uszkodzeniem kory mózgowej, występować na ostatnim etapie powolnych infekcji ośrodkowego układu nerwowego (zapalenie leukoencefaliczne Schildera, postępujące zapalenie różyczki panencephal).
  • Nowotwór mózgu. W niektórych przypadkach rozległe procesy nowotworowe prowadzą do AS spowodowanego niedotlenieniem, neurotoksykozą i obrzękiem mózgu..
  • Postępujące choroby zwyrodnieniowe. Są główną przyczyną ZZSK u pacjentów w podeszłym wieku. Zespół obserwuje się w późnym stadium choroby Alzheimera, Creutzfeldta-Jakoba, Szczytu, otępienia naczyniowego, encefalopatii alkoholowej.
  • Ostre warunki dysmetaboliczne. Mocznicowa, hipoglikemiczna śpiączka wątrobowa może przejść w stan apaliczny.
  • Anomalie mózgu: małogłowie, ciężka dysplazja korowa. Powodować zespół apaliczny u małych dzieci.

Patogeneza

Obraz morfologiczny uszkodzenia kory w AS jest niespecyficzny; różni się u różnych pacjentów. Niedotlenionym zmianom towarzyszy martwica, traumatyczne - rozproszone uszkodzenie aksonów, zwyrodnieniowe - atrofia. Zmienność objętości i charakteru zmiany, brak w niektórych przypadkach znaczących zmian morfologicznych, wskazuje na zaburzenie czynnościowe prowadzące do „wyłączenia” kory. Patofizjologiczne podstawy tych procesów są badane..

Przejście ze śpiączki do stanu apalicznego charakteryzuje się przywróceniem funkcji tworzenia siatkowej, struktur podkorowych. Wznowienie połączeń między podkorą a korą prowadzi do dalszego przywrócenia świadomości. Jeśli połączenia korowe nie zostaną przywrócone, nie zostaną utworzone ponownie lub zostaną utworzone nieprawidłowo, nastąpi przewlekły stan wegetatywny - zespół apaliczny. W wyniku postępującej degeneracji korowej AS rozwija się w wyniku masowej utraty połączeń, które zapewniają interakcję neuronów w korze i z leżącymi u jej podstaw strukturami.

Objawy zespołu apalicznego

Podstawą obrazu klinicznego jest paradoks: obecność widocznych oznak świadomości przy braku obiektywnych kryteriów świadomości pacjenta i siebie i świata. Pacjent otwiera oczy, porusza je w stanie czuwania, reaguje na bolesne podrażnienia, przechodzi cykle snu i czuwania, co tworzy wrażenie świadomości. Nie ma jednak oznak świadomej aktywności, celowej aktywności. Ruchy są spontaniczne, nie ma reakcji emocjonalnych i świadomych. Ruch oczu jest chaotyczny, nie obserwuje się reakcji śledzenia. Naprzemienność snu i czuwania nie zależy od pory dnia.

Twarz pacjenta jest maskowana, bez wyrazu twarzy. Żucie i połykanie jest powolne, można zauważyć ruchy żucia, mruganie, ziewanie. W odpowiedzi na bolesne bodźce dochodzi do nieostrej reakcji motorycznej, której towarzyszy przyspieszenie akcji serca i oddychania oraz rozszerzenie źrenic. Funkcja narządów miednicy nie jest kontrolowana. Możliwe są napady padaczkowe. Zazwyczaj wzrost napięcia mięśniowego: dłonie są ściśnięte, stopy są w zgięciu podeszwowym, kończyny są zgięte i przyniesione. Funkcjonowanie podwzgórza i pnia mózgu zapewnia utrzymanie niezbędnej hemodynamiki, czynności oddechowej i funkcji autonomicznej. Faza przebudzenia charakteryzuje się przewagą współczulnego układu nerwowego (możliwe jest przyspieszenie akcji serca, ciśnienie krwi, dreszcze), w stanie snu - przywspółczulne (obniżone ciśnienie krwi, częstość akcji serca, zwiększone pocenie się).

Zespół apalski o traumatycznym, hipoksyjnym, dysmetabolicznym pochodzeniu występuje ostro, często obserwowany po poprzedniej śpiączce. Apalski kompleks objawowy w procesach zwyrodnieniowych rozwija się stopniowo, czasem przez kilka lat. W pierwszym przypadku możliwe jest przywrócenie świadomości, której pierwszymi oznakami są: skupienie wzroku, śledzenie oczu obiektu, przestrzeganie prostych instrukcji (prośby o zamknięcie oczu, ściśnięcie palców). Ponieważ znane są przypadki śledzenia wzroku bez dalszego powrotu do zdrowia, zwykle uważa się ten objaw za kryterium wyjścia z apalii tylko wtedy, gdy jest on połączony z innymi oznakami ekspansji świadomości.

Powikłania

Z powodu stałego spastycznego stanu kończyn rozwijają się skurcze stawów. Długotrwałe przebywanie pacjenta w łóżku z ostrym ograniczeniem aktywności ruchowej przyczynia się do powstawania odleżyn, zastoinowego zapalenia płuc. Możliwe jest dołączenie wtórnego zakażenia dróg moczowych z rozwojem odmiedniczkowego zapalenia nerek. Zespół Apaliego może doprowadzić do ostatecznego wyginięcia wszystkich funkcji mózgu, co prowadzi do zgonu. Powikłania zakaźne, które zamieniają się w posocznicę, mogą stać się śmiertelnie niebezpieczne dla pacjenta. Właściwa opieka, odżywianie, leczenie podtrzymujące może opóźnić wystąpienie powikłań, zwiększyć długość życia pacjenta.

Diagnostyka

Z powodu braku jasnych kryteriów świadomości i świadomości diagnoza zespołu apalicznego nie jest łatwa. Zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami u niemowląt diagnozę ustala się po ukończeniu trzeciego miesiąca życia, ponieważ wcześniej nie można wiarygodnie odróżnić zachowań świadomych i odruchowych. Diagnoza obejmuje neurologów, anestezjologów resuscytacyjnych, neurofizjologów i, jeśli to konieczne, neurochirurgów. Przeprowadzane są następujące środki diagnostyczne:

  • Badanie neurologiczne. Kontakt z pacjentem jest całkowicie nieobecny. Występuje spontaniczny ruch gałek ocznych, nieostra reakcja na bodźce bólowe. Zachowane odruchy czaszki i kręgosłupa, funkcja autonomiczna. Obserwuje się hipertoniczność mięśni kończyn z oznakami plastyczności, wzrost odruchów ścięgnistych i obecność symetrycznych odruchów patologicznych..
  • Elektroencefalografia. Charakteryzuje się niskimi falami EEG, delta lub theta. 10-20% pacjentów ma rytm alfa lub beta. Odzyskiwaniu towarzyszy wyraźny rytm alfa.
  • MRI mózgu. MRI i inne metody neuroobrazowania (CT, MSCT) nie ujawniają specyficznych zmian morfologicznych. Obraz odpowiada chorobie podstawowej: określa się ogniska martwicy, krwiaki, guzy, zwyrodnieniowe procesy mózgowe, obrzęk mózgu. 75% pacjentów ma wodogłowie. Większości przypadków AS towarzyszą zanikowe zmiany w korze, jednak podobny zanik obserwuje się u przytomnych pacjentów z demencją.
  • Skan PET CT mózgu. Pozwala zdiagnozować spadek metabolizmu korowego o 40-50%. Odzyskiwanie następuje po aktywacji metabolizmu zarejestrowanego na PET.
  • USG przezczaszkowe. Ma on na celu ocenę hemodynamiki mózgu. Ma wartość pomocniczą, jest stosowany głównie przy podejmowaniu decyzji o wykonalności operacji zastawki u pacjentów z wodogłowiem.

Konieczne jest odróżnienie zespołu apalicznego od śpiączki, stanu minimalnej świadomości, otępienia. Różnicowanie odbywa się za pomocą skal klinicznych. Metody instrumentalne nie mogą dokładnie wskazać poziomu świadomości pacjenta, pozwalają ustalić charakter porażki kory mózgowej, ocenić poziom metabolizmu tkanek mózgowych.

Leczenie zespołu Apaliego

Terapia ma na celu wsparcie pacjenta, zapobieganie powikłaniom i przywracanie świadomości. Nie ma jednego standardu zarządzania pacjentami. Leczenie odbywa się przez długi czas, czasami przez miesiące. Stosowane są metody zachowawcze i chirurgiczne:

  • Stymulacja procesów odzyskiwania. Składnik leku obejmuje silne działanie nootropowe, witaminowe, terapię naczyniową, podawanie tlenu do śródbłonka. Równolegle wykonywana jest regularna stymulacja sensoryczna z wykorzystaniem całego spektrum bodźców: słuchowego, dotykowego, wzrokowego, węchowego.
  • Sztuczne odżywianie. Przeprowadza się to przez gastrostomię, ponieważ karmieniu sondy często towarzyszą komplikacje: aspiracja pokarmu do dróg oddechowych, refluks żołądkowo-przełykowy, owrzodzenie błony śluzowej w miejscach kontaktu z sondą.
  • Zapobieganie powikłaniom. W celu zmniejszenia spastyczności i zapobiegania przykurczom przepisywane są środki zwiotczające mięśnie. Najlepszym sposobem zapobiegania odleżynom i hipowentylacyjnemu zapaleniu płuc jest odpowiednia opieka, w tym zmiana ubrania, zmiana pozycji, sadzenie specjalnymi urządzeniami ortopedycznymi, pasywne ćwiczenia fizjoterapeutyczne, masaż. Wskazane jest wprowadzenie do opieki krewnych pacjenta.
  • Operacje manewrowe. Pokazany z ciężkim wodogłowiem. Najczęstsze obejście lędźwiowo-otrzewnowe i brzuszno-otrzewnowe.
  • Głęboka stymulacja elektryczna mózgu. Odbywa się to poprzez stereotaktyczne wprowadzenie mikroelektrod, poprzez które przeprowadzana jest stymulacja aktywujących układów pnia.
  • Neurotransplantation. Jest to nowa eksperymentalna technika leczenia AS. Aktywuje regenerację tkanek mózgowych, zapewnia materiał do odbudowy uszkodzonych obszarów. Wprowadzenie embrionalnych komórek nerwowych odbywa się dokomorowo (w komorach mózgowych), śródmózgowo (w korze mózgowej lub uszkodzonych głębokich obszarach mózgu).

Prognoza i zapobieganie

Wynik zależy od rodzaju uszkodzenia mózgu, które spowodowało zespół apaliczny, wieku pacjenta, czasu trwania śpiączki i obecności napadów. Szybko rozwijający się AS może spowodować odzyskanie przytomności, ale w większości przypadków pacjenci pozostają niepełnosprawni z powodu wyraźnego zespołu psycho-organicznego. W przypadku postępującej degeneracji mózgu zespół apaliczny jest stadium terminalnym i kończy się śmiercią. Zapobieganie występowaniu AS polega na zapobieganiu urazom, neuroinfekcjom, zatruciom, terminowemu leczeniu patologii sercowo-naczyniowej.

Śpiączka to stan organizmu, a nie choroba.

Koma jest przedłużonym stanem głębokiej nieświadomości. Osoba w śpiączce nie może się już obudzić. W najgłębszej śpiączce normalne odruchy są wyłączone. Osoba dotknięta chorobą nie jest już chroniona przed bodźcami bólowymi, a jego źrenice nie reagują na światło. Niektórzy pacjenci ze śpiączką zapadają również w tak zwaną śpiączkę przebudzoną (zespół apaliczny) lub osiągają minimalny stan świadomości. Inni wracają do pełnej świadomości, ale są prawie całkowicie sparaliżowani (zespół blokowy).

Opis

Termin „śpiączka” pochodzi z greckiego. Oznacza coś w rodzaju „głębokiego snu”. Koma jest najpoważniejszą postacią upośledzonej świadomości. Ponieważ nowoczesne techniki obrazowania zapewniają lepsze zrozumienie aktywności mózgu, zrozumienie stanu śpiączki zmieniło się dramatycznie. Staje się coraz bardziej oczywiste, że granice między aktywną świadomością a śpiączką są płynne.

Ludzie w głębokiej śpiączce nie mogą obudzić się z bardziej intensywnych bodźców bólowych. Oczy są prawie zawsze zamknięte. W zależności od głębokości śpiączki występują cztery stopnie śpiączki:

  • Łagodna śpiączka, etap I: pacjenci nadal reagują na bolesne bodźce celowanymi ruchami ochronnymi. Jej uczniowie kurczą się w świetle.
  • Łagodna śpiączka, etap II: pacjenci odbijają tylko bodźce bólowe bez celu. Odruch źrenic działa.
  • Głęboka śpiączka, etap III: pacjent nie wykazuje już bolesnej reakcji, a jedynie niewłaściwe ruchy. Słaba reakcja źrenicy.
  • Głęboka śpiączka, etap IV: pacjent nie wykazuje już reakcji bólowej, źrenice są rozszerzone i nie reagują na światło.

Koma może trwać od kilku dni do maksymalnie kilku tygodni. W rezultacie stan pacjenta zwykle albo szybko się poprawia, albo dochodzi do śmierci mózgu..

Po przebudzeniu minimalny stan umysłu

Dzisiaj śpiączkę coraz częściej rozumie się nie jako stan statyczny, ale jako proces zmienny. Na przykład śpiączka woskowa (zespół apalski) i minimalny stan świadomości mogą się ze sobą łączyć. Niektórzy pacjenci odzyskują pełną świadomość, ale są prawie całkowicie sparaliżowani (zespół blokowy).

Warunki te różnią się głównie stopniem odpowiadającej im aktywności mózgu, istniejącymi odruchami i reakcjami bólowymi, a także zdolnością reagowania na bodźce zewnętrzne. I staje się coraz bardziej widoczne, że nawet w śpiączce mogą istnieć wyspy świadomości.

Koma jako reakcja obronna

Niektórzy neuropsycholodzy sugerują teraz, że śpiączka nie jest stanem pasywnym, ale aktywną reakcją obronną. Zgodnie z tą koncepcją osoby, które ucierpiały po uszkodzeniu mózgu, cofnęły się do bardzo niskiego poziomu świadomości. Ale dzięki terapii mogą odzyskać dostęp do świata..

Przyczyny i możliwe choroby

Śpiączka może być spowodowana bezpośrednio uszkodzeniem mózgu lub chorobą, ale może to również prowadzić do poważnego braku równowagi metabolicznej. Ponadto zatrucie narkotykami lub innymi truciznami może spowodować głęboką utratę przytomności..

Choroba mózgu

  • Uraz głowy
  • Zapalenie opon mózgowych
  • Zapalenie mózgu (zapalenie mózgu)
  • Krwotok mózgowy (np. Udar)
  • Atak padaczki
  • Guz mózgu

Zaburzenia metaboliczne (śpiączka metaboliczna)

  • Niewydolność krążenia
  • Brak tlenu
  • Niski poziom cukru we krwi (hipoglikemia)
  • Śpiączka hiperosmolarna, śpiączka cukrzycowa
  • Niewydolność nerek (śpiączka mocznicowa)
  • Niewydolność wątroby (śpiączka wątrobowa)

Zatrucie

  • Leki (np. Alkohol, środki odurzające)
  • Trucizny
  • Znieczulający

Najważniejsze formy

Oprócz klasycznej śpiączki istnieją formy śpiączki związane ze stopniem świadomości..

Przebudzenie śpiączki (zespół apalii): Przebudzenie śpiączki jest stanem w kuli cienia między śpiączką a świadomością. Termin „śpiączka wegetatywna” został wymyślony w latach siedemdziesiątych.

Ze względu na ich otwarte oczy i zdolność do poruszania się ofiary wydają się obudzone pomimo utraty przytomności. Jednak prezentacja jest na ogół błędna. Pacjenci w stanie wegetatywnym są sztucznie karmieni, ale mogą się uśmiechać lub płakać. Ruchy te są jednak nieświadomym odruchem w prawdziwym stanie wegetatywnym..

Przyczyną stanu śpiączki obudzonej jest uszkodzenie mózgu, które tworzy zewnętrzną warstwę ludzkiego umysłu. Obejmuje głębsze struktury mózgu, takie jak płaszcz, dlatego też mówią o „zespole apalii” (po grecku „bez płaszcza”). W procesach mózgu występują wszystkie odczucia: widzieć, słyszeć, czuć, smakować i wąchać. Przechowuje wspomnienia i jest miejscem świadomości. Uraz, choroba lub brak tlenu w mózgu może spowodować śmierć.

W rezultacie pacjenci mogą żyć po śpiączce przez wiele lat. W niektórych przypadkach mózg wraca do zdrowia, funkcje powracają stopniowo, choć przeważnie tylko częściowo. Według współczesnej wiedzy, który mózg budzi się z królestwa cienia między świadomością a śpiączką, trudno jest przewidzieć..

Na przykład angielski termin „wieloletni stan wegetatywny” (PVS) wskazuje, że funkcje autonomicznego układu nerwowego, takie jak oddychanie, bicie serca i rytm snu, nadal działają, podczas gdy wyższe funkcje poznawcze są sparaliżowane.

Minimalny stan świadomości. Na pierwszy rzut oka minimalny stan świadomości i śpiączka mogą wydawać się dziwnie podobne. Pacjenci mają rytm snu i czuwania kontrolowany przez autonomiczny układ nerwowy. Z powodu otwartych oczu i ruchów wydają się tymczasowo przebudzone..

Jednak chociaż pacjenci w stanie wegetatywnym, że tak powiem, są zdolni jedynie do nieświadomego odruchu, pacjenci w minimalnym stanie świadomości czasami wykazują ukierunkowane reakcje na bodźce zewnętrzne (dźwięki, dotyk) lub nawet emocje w obecności krewnych.

Gdy niektórzy pacjenci przechodzą od śpiączki do minimalnego stanu świadomości, naukowcy i lekarze coraz częściej postrzegają granice między tymi dwoma stanami jako płynne.

Prawdopodobieństwo, że ktoś obudzi się z minimalnego stanu świadomości, jest znacznie większe niż ponowne przebudzenie ze stanu wegetatywnego. Jeśli stan nie poprawi się w ciągu pierwszych dwunastu miesięcy, szanse na wyzdrowienie pacjenta są znacznie zmniejszone. Jednak nawet przebudzeni pacjenci zwykle pozostają poważnie ograniczeni ze względu na poważne uszkodzenie mózgu..

Sztuczna śpiączka. Szczególnym przypadkiem jest sztuczna śpiączka, w której lekarze używają osób ciężko rannych lub chorych za pomocą środków znieczulających. To nie jest śpiączka w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale długotrwałe znieczulenie. Po zakończeniu leczenia pacjent budzi się.

Zespół zablokowany: tak zwany zespół zablokowany nie jest formą śpiączki. Jednak bez dokładnych badań łatwo pomylić go ze śpiączką związaną z paraplegią. Pacjenci z tym zespołem są czujni i w pełni świadomi, ale całkowicie sparaliżowani. Niektóre nadal kontrolują oczy i mogą komunikować się podczas mrugania..

Kiedy musisz udać się do lekarza?

Utrata przytomności jest zawsze ratunkową opieką medyczną. W takim przypadku zawsze należy wezwać karetkę pogotowia. Do tego czasu będziesz mieć pierwszą pomoc. W szczególności upewnij się, że osoba oddycha nieprzytomnie. Jeśli tak nie jest, zacznij od masażu serca..

Co robi lekarz?

Rzeczywista głębokość śpiączki jest często trudna do ustalenia. Fakt, że pacjent nie reaguje na takie prośby, jak „patrz na mnie” lub „ściskaj moją rękę” niekoniecznie wskazuje na stopień świadomości.

Rozróżnienie śpiączki obudzonej od minimalnego stanu świadomości może być trudne. Na przykład wykazano, że niektórzy pacjenci ze śpiączką nadal przetwarzają wypowiedzi językowe..

Ważną pomocą diagnostyczną są metody wykazujące aktywność elektryczną w mózgu. Korzystając z pozytronowej tomografii emisyjnej (PET), możesz określić zużycie energii przez mózg. Funkcjonalne obrazowanie rezonansu magnetycznego (MRI) pokazuje na przykład, że mózg można aktywować za pomocą obrazów lub zdań.

Ale nawet takie skany mózgu nie są w 100 procentach niezawodne. Tak więc diagnoza może zostać sfałszowana przez fakt, że pacjent z minimalnym stanem świadomości podczas badania znajduje się obecnie w głębszym stanie nieprzytomności. W takim przypadku świadome chwile nie są wykrywane. Dlatego eksperci wymagają od pacjentów ze śpiączką wielokrotnego skanowania mózgu przed diagnozą..

Terapia

Ludzie w śpiączce zwykle wymagają intensywnej opieki. W zależności od głębokości śpiączki sztucznie karmią, a nawet wentylują. Ponadto czasami fizjoterapia i terapia zajęciowa.

U osób ze śpiączką lub z minimalnym stanem świadomości badacze coraz częściej wzywają do ciągłych działań terapeutycznych, które dostarczają mózgowi bodźców czuciowych. Mózg z tym adresem prawdopodobnie wróci do pracy. Może to być masaż, kolorowe światło, ruch w wodzie lub muzyka, ale przede wszystkim kochający dotyk i bezpośredni apel do pacjenta. Krewni odgrywają kluczową rolę w aktywacji.

Przynajmniej należy skanować mózg, aby regularnie sprawdzać, czy stan długotrwałej śpiączki poprawił się, nawet jeśli nie ma zewnętrznych objawów.

Co możesz zrobić samemu?

Oprócz pomocy fizycznej pacjent potrzebuje emocji. To nie tylko kwestia etyki, ale jest coraz więcej oznak, że świadomość wielu ludzi w śpiączce nie całkowicie umarła. Dlatego bardzo ważne jest pełne miłości i szacunku podejście do pacjenta..

Pomimo faktu, że opiekunowie i krewni nie mogą wiedzieć, ilu pacjentów faktycznie odczuwa śpiączkę, powinni zawsze zachowywać się tak, jakby pacjent mógł dostrzec i zrozumieć wszystko, co dzieje się w pobliżu.

Jest skuteczny, nawet jeśli nie zawsze jest widoczny z zewnątrz. W szczególności pacjenci ze śpiączką często reagują na stymulację miłością poprzez zmianę częstości akcji serca i oddychania. Zmienia się również napięcie mięśniowe i odporność skóry..

Zespół Apalii (śpiączka na jawie): główne przyczyny i objawy, etapy, leczenie i możliwe powikłania

Zespół Apaliego

Zespół Apaliego to zespół objawów klinicznych, w tym brak oznak świadomości w obecności otwierania oczu, naprzemiennego snu / czuwania. Według neurologów wiąże się to z rozległym uszkodzeniem kory mózgowej. Może być stanem przejściowym podczas wychodzenia ze śpiączki.

Diagnozowane wyłącznie klinicznie za pomocą skal do oceny poziomu świadomości. Badania instrumentalne (EEG, MRI, MSCT, PET, UZDG) są pomocnicze, pozwalają ustalić patologię przyczynową.

Leczenie ma na celu stymulację powrotu do zdrowia, utrzymanie funkcji życiowych, zapobieganie powikłaniom i zmniejszenie wodogłowia..

Nowa kora (kora nowa), składająca się z 6 warstw neuronów, pokrywa powierzchnię półkul mózgowych i ma anatomiczną nazwę „pallium” - płaszcz. W związku z tym apaliczny oznacza brak palium, jego funkcjonalne „wyłączenie”. Termin „zespół apaliczny” został zaproponowany przez niemieckiego lekarza Kretchmera w 1940 r. I jest używany w Niemczech i krajach WNP..

W angielskich źródłach neurologii używany jest termin „stan wegetatywny”, wprowadzony w 1972 r. Zespół apaliczny (AS) występuje u 25-100 pacjentów na milion osób w populacji; w wielu krajach występuje tendencja do zwiększania liczby przypadków.

AS obserwuje się u osób obu płci w różnych grupach wiekowych - od niemowląt po bardzo stare.

Podstawą AS jest całkowita lub subtotalna zmiana kory nowej przy jednoczesnym zachowaniu funkcji pnia mózgu. Czynniki etiologiczne to:

  • Poważny uraz mózgu. Większość przypadków AS u młodych ludzi ma traumatyczne pochodzenie.
  • Niedotlenienie mózgu Odnotowuje się to w przypadku zatrucia tlenkiem węgla, uduszenia, ciężkiego niedociśnienia tętniczego, zatrzymania akcji serca z powodu chorób serca podczas operacji.
  • Neuroinfekcja. Zespół apalii może być wynikiem ostrych procesów zakaźnych z rozległym uszkodzeniem kory mózgowej, występować na ostatnim etapie powolnych infekcji ośrodkowego układu nerwowego (zapalenie leukoencefaliczne Schildera, postępujące zapalenie różyczki panencephal).
  • Nowotwór mózgu. W niektórych przypadkach rozległe procesy nowotworowe prowadzą do AS spowodowanego niedotlenieniem, neurotoksykozą i obrzękiem mózgu..
  • Postępujące choroby zwyrodnieniowe. Są główną przyczyną ZZSK u pacjentów w podeszłym wieku. Zespół obserwuje się w późnym stadium choroby Alzheimera, Creutzfeldta-Jakoba, Szczytu, otępienia naczyniowego, encefalopatii alkoholowej.
  • Ostre warunki dysmetaboliczne. Mocznicowa, hipoglikemiczna śpiączka wątrobowa może przejść w stan apaliczny.
  • Anomalie mózgu: małogłowie, ciężka dysplazja korowa. Powodować zespół apaliczny u małych dzieci.

Obraz morfologiczny uszkodzenia kory w AS jest niespecyficzny; różni się u różnych pacjentów. Niedotlenieniom towarzyszy martwica, traumatycznym towarzyszy rozproszone uszkodzenie aksonalne, zwyrodnieniowym towarzyszy atrofia..

Zmienność objętości i charakteru zmiany, brak w niektórych przypadkach znaczących zmian morfologicznych, wskazuje na zaburzenie czynnościowe prowadzące do „wyłączenia” kory.

Patofizjologiczne podstawy tych procesów są badane..

Przejście ze śpiączki do stanu apalicznego charakteryzuje się przywróceniem funkcji tworzenia siatkowej, struktur podkorowych. Wznowienie połączeń między podkorą a korą prowadzi do dalszego przywrócenia świadomości.

Jeśli połączenia korowe nie zostaną przywrócone, nie zostaną utworzone ponownie lub zostaną utworzone nieprawidłowo, nastąpi przewlekły stan wegetatywny - zespół apaliczny.

W wyniku postępującej degeneracji korowej AS rozwija się w wyniku masowej utraty połączeń, które zapewniają interakcję neuronów w korze i z leżącymi u jej podstaw strukturami.

Podstawą obrazu klinicznego jest paradoks: obecność widocznych oznak świadomości przy braku obiektywnych kryteriów świadomości pacjenta i siebie i świata.

Pacjent otwiera oczy, porusza je w stanie czuwania, reaguje na bolesne podrażnienia, przechodzi cykle snu i czuwania, co tworzy wrażenie świadomości. Nie ma jednak oznak świadomej aktywności, celowej aktywności..

Ruchy są spontaniczne, nie ma reakcji emocjonalnych i świadomych. Ruch oczu jest chaotyczny, nie obserwuje się reakcji śledzenia. Naprzemienność snu i czuwania nie zależy od pory dnia.

Twarz pacjenta jest maskowana, bez wyrazu twarzy. Żucie i połykanie jest powolne, można zauważyć ruchy żucia, mruganie, ziewanie. W odpowiedzi na bolesne bodźce dochodzi do nieostrej reakcji motorycznej, której towarzyszy przyspieszenie akcji serca i oddychania, rozszerzone źrenice.

Funkcja narządów miednicy nie jest kontrolowana. Możliwe są napady padaczkowe. Zazwyczaj wzrost napięcia mięśniowego: dłonie są ściśnięte, stopy są zgięte podeszwowo, kończyny są zgięte i przyniesione.

Funkcjonowanie podwzgórza i pnia mózgu zapewnia utrzymanie niezbędnej hemodynamiki, czynności oddechowej, funkcji autonomicznej.

Faza przebudzenia charakteryzuje się przewagą współczulnego układu nerwowego (możliwe jest przyspieszenie akcji serca, ciśnienie krwi, dreszcze), w stanie snu - przywspółczulne (obniżone ciśnienie krwi, częstość akcji serca, zwiększone pocenie się).

Zespół apalski o traumatycznym, hipoksyjnym, dysmetabolicznym pochodzeniu występuje ostro, często obserwowany po poprzedniej śpiączce. Apalski kompleks objawowy w procesach zwyrodnieniowych rozwija się stopniowo, czasem przez kilka lat.

W pierwszym przypadku możliwe jest przywrócenie świadomości, której pierwsze oznaki to utrwalenie wzroku, śledzenie oczu obiektu, przestrzeganie prostych instrukcji (prośby o zamknięcie oczu, ściśnięcie palców).

Ponieważ znane są przypadki śledzenia wzroku bez dalszego powrotu do zdrowia, zwykle uważa się ten objaw za kryterium wyjścia z apalii tylko wtedy, gdy jest on połączony z innymi oznakami ekspansji świadomości.

Z powodu stałego spastycznego stanu kończyn rozwijają się skurcze stawów. Długotrwałe przebywanie pacjenta w łóżku z ostrym ograniczeniem aktywności ruchowej przyczynia się do powstawania odleżyn, zastoinowego zapalenia płuc. Możliwe jest dołączenie wtórnego zakażenia dróg moczowych z rozwojem odmiedniczkowego zapalenia nerek.

Zespół Apaliego może doprowadzić do ostatecznego wyginięcia wszystkich funkcji mózgu, co prowadzi do zgonu. Powikłania zakaźne, które zamieniają się w posocznicę, mogą stać się śmiertelnie niebezpieczne dla pacjenta. Właściwa opieka, odżywianie, leczenie podtrzymujące może opóźnić wystąpienie powikłań, zwiększyć długość życia pacjenta.

Ze względu na brak jasnych kryteriów świadomości i świadomości nie jest łatwo zdiagnozować zespół apaliczny.

Zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami u niemowląt diagnozę ustala się po ukończeniu trzeciego miesiąca życia, ponieważ wcześniej nie można wiarygodnie odróżnić zachowań świadomych i odruchowych.

Diagnoza obejmuje neurologów, anestezjologów resuscytacyjnych, neurofizjologów i, jeśli to konieczne, neurochirurgów. Przeprowadzane są następujące środki diagnostyczne:

  • Badanie neurologiczne. Kontakt z pacjentem jest całkowicie nieobecny. Występuje spontaniczny ruch gałek ocznych, nieostra reakcja na bodźce bólowe. Zachowane odruchy czaszki i kręgosłupa, funkcja autonomiczna. Obserwuje się hipertoniczność mięśni kończyn z oznakami plastyczności, wzrost odruchów ścięgnistych i obecność symetrycznych odruchów patologicznych..
  • Elektroencefalografia. Charakteryzuje się niskimi falami EEG, delta lub theta. 10-20% pacjentów ma rytm alfa lub beta. Odzyskiwaniu towarzyszy wyraźny rytm alfa.
  • MRI mózgu. MRI i inne metody neuroobrazowania (CT, MSCT) nie ujawniają specyficznych zmian morfologicznych. Obraz odpowiada chorobie podstawowej: określa się ogniska martwicy, krwiaki, guzy, zwyrodnieniowe procesy mózgowe, obrzęk mózgu. 75% pacjentów ma wodogłowie. Większości przypadków AS towarzyszą zanikowe zmiany w korze, jednak podobny zanik obserwuje się u przytomnych pacjentów z demencją.
  • Skan PET CT mózgu. Pozwala zdiagnozować spadek metabolizmu korowego o 40-50%. Odzyskiwanie następuje po aktywacji metabolizmu zarejestrowanego na PET.
  • USG przezczaszkowe. Ma on na celu ocenę hemodynamiki mózgu. Ma wartość pomocniczą, jest stosowany głównie przy podejmowaniu decyzji o wykonalności operacji zastawki u pacjentów z wodogłowiem.

Konieczne jest odróżnienie zespołu apalicznego od śpiączki, stanu minimalnej świadomości, otępienia. Różnicowanie odbywa się za pomocą skal klinicznych. Metody instrumentalne nie mogą dokładnie wskazać poziomu świadomości pacjenta, pozwalają ustalić charakter porażki kory mózgowej, ocenić poziom metabolizmu tkanek mózgowych.

Terapia ma na celu wsparcie pacjenta, zapobieganie powikłaniom i przywracanie świadomości. Nie ma jednego standardu zarządzania pacjentami. Leczenie odbywa się przez długi czas, czasami przez miesiące. Stosowane są metody zachowawcze i chirurgiczne:

  • Stymulacja procesów odzyskiwania. Składnik leku obejmuje silne działanie nootropowe, witaminowe, terapię naczyniową, podawanie tlenu do śródbłonka. Równolegle wykonywana jest regularna stymulacja sensoryczna z wykorzystaniem całego spektrum bodźców: słuchowego, dotykowego, wzrokowego, węchowego.
  • Sztuczne odżywianie. Przeprowadza się to przez gastrostomię, ponieważ karmieniu sondy często towarzyszą komplikacje: aspiracja pokarmu do dróg oddechowych, refluks żołądkowo-przełykowy, owrzodzenie błony śluzowej w miejscach kontaktu z sondą.
  • Zapobieganie powikłaniom. W celu zmniejszenia spastyczności i zapobiegania przykurczom przepisywane są środki zwiotczające mięśnie. Najlepszym sposobem zapobiegania odleżynom i hipowentylacyjnemu zapaleniu płuc jest odpowiednia opieka, w tym zmiana ubrania, zmiana pozycji, sadzenie specjalnymi urządzeniami ortopedycznymi, pasywne ćwiczenia fizjoterapeutyczne, masaż. Wskazane jest wprowadzenie do opieki krewnych pacjenta.
  • Operacje manewrowe. Pokazany z ciężkim wodogłowiem. Najczęstsze obejście lędźwiowo-otrzewnowe i brzuszno-otrzewnowe.
  • Głęboka stymulacja elektryczna mózgu. Odbywa się to poprzez stereotaktyczne wprowadzenie mikroelektrod, poprzez które przeprowadzana jest stymulacja aktywujących układów pnia.
  • Neurotransplantation. Jest to nowa eksperymentalna technika leczenia AS. Aktywuje regenerację tkanek mózgowych, zapewnia materiał do odbudowy uszkodzonych obszarów. Wprowadzenie embrionalnych komórek nerwowych odbywa się dokomorowo (w komorach mózgowych), śródmózgowo (w korze mózgowej lub uszkodzonych głębokich obszarach mózgu).

Wynik zależy od rodzaju uszkodzenia mózgu, które spowodowało zespół apaliczny, wieku pacjenta, czasu trwania śpiączki i obecności napadów.

Szybko rozwijający się AS może spowodować odzyskanie przytomności, ale w większości przypadków pacjenci pozostają niepełnosprawni z powodu wyraźnego zespołu psycho-organicznego. W przypadku postępującej degeneracji mózgu zespół apaliczny jest stadium końcowym i kończy się śmiercią.

Zapobieganie występowaniu AS polega na zapobieganiu urazom, neuroinfekcjom, zatruciom, terminowemu leczeniu patologii sercowo-naczyniowej.

Przyczyny i metody leczenia zespołu apalicznego

Zespół Apalica jest unikalnym zaburzeniem neurologicznym. Przy takiej dolegliwości funkcje kory mózgowej są naruszane, przez co osoba traci zdolność do aktywności poznawczej, a funkcje autonomicznego układu nerwowego są zachowane. W medycynie zaburzenie często nazywane jest śpiączką na jawie..

Przyczyny

Należy zauważyć, że zespół apaliczny jest bardzo poważnym stanem, który nie występuje bez konkretnego powodu. W większości przypadków rozwój śpiączki obudzonej wiąże się z uszkodzeniem tkanki mózgowej spowodowanym przez niektóre czynniki..

Najczęstsze przyczyny patologii:

  • URAZY głowy;
  • wirusowe uszkodzenie mózgu (zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych);
  • udar niedokrwienny;
  • niedobór tlenu w mózgu (z powodu uduszenia lub ataku niedociśnienia);
  • nowotwory w tkance mózgowej;
  • wady wrodzone.

Często śpiączka obudzona jest jednym z etapów odbudowy mózgu po ciężkich obrażeniach. W dzieciństwie, oprócz urazów, przyczyną patologii są wrodzone wady rozwojowe, w których wpływa kora mózgowa, podczas gdy pień mózgu w pełni zachowuje swoje funkcje.

Czynniki przyczyniające się do wystąpienia choroby

Prowokujące są czynniki, które nie są bezpośrednią przyczyną zespołu apalicznego, ale zwiększają ryzyko jego rozwoju.

Obejmują one:

  • starszy wiek;
  • przypadki uszkodzenia czaszki;
  • ciężkie zatrucie (szczególnie lekami lub agresywnymi chemikaliami);
  • uduszenie tlenkiem węgla;
  • zakaźne patologie;
  • poprzednie operacje na mózgu.

Czynniki te mogą również zaostrzyć przebieg zespołu apalicznego..

Klasyfikacja i objawy

Charakter objawów klinicznych, ich nasilenie i intensywność są indywidualne dla każdego pacjenta. Powstałe objawy są związane z brakiem aktywności centrów nerwowych zlokalizowanych w korze mózgowej, z zachowaniem funkcji autonomicznych.

Ofiara dosłownie pozostaje przytomna. Jest w stanie otworzyć oczy i obracać je, reagować na czynniki drażniące, w tym na ból. Pacjent zauważył zmianę w okresach snu i czuwania, jak u osoby zdrowej. Spontaniczne ruchy są obecne, ale są wykonywane nieświadomie.

Objawy zespołu apolicznego:

  • brak ruchów twarzy;
  • zachowanie głównych rodzajów aktywności odruchowej (oddychanie, połykanie, mruganie, ziewanie);
  • rozszerzone źrenice podczas bólu;
  • zwiększone napięcie mięśni;
  • zwiększone tętno (podczas czuwania);
  • drgawki kończyn.

Wystąpienie takich objawów u pacjentów w śpiączce jest uważane za dobry znak, wskazujący na możliwość dalszego przywrócenia pełnego funkcjonowania mózgu.

Gradacja

W przypadku obrazu klinicznego zespołu apalicznego przejście etapami nie jest charakterystyczne. Pewną dynamikę obserwuje się tylko w przypadku patologii spowodowanej urazowymi uszkodzeniami mózgu..

W przypadku uszkodzenia mózgu możliwe jest przejście do etapu mutacji acinektycznej. Ten stan charakteryzuje się wzrostem częstotliwości snu i czuwania, wzrostem jego nasilenia. Pacjent zaczyna reagować na hałas, stopniowo uczy się skupiać wzrok na otaczających obiektach, wraca zdolność koncentracji uwagi.

Ten etap przechodzi następnie w fazę odzyskiwania. Pacjent stopniowo uczy się komunikować z innymi. Brak możliwości pełnego ruchu. Jednak pacjent może kiwnąć głową, wypowiedzieć proste słowa. Pacjent rozpoznaje bliskich. Funkcje psychomotoryczne powoli dochodzą do siebie.

Formularze

W zależności od etiologii zespół apalski dzieli się na traumatyczny i nie traumatyczny. Oczywiście pierwsza forma wiąże się z urazami mózgu..

Do nie traumatycznych form zespołu appal należą:

  • zakaźny
  • toksyczny
  • niedokrwienny;
  • zanikowy.

Tak więc zespół apaliczny charakteryzuje się różnymi objawami, których intensywność zależy od formy i stadium patologii.

Powikłania

Przebudzenie śpiączki jest niebezpiecznym stanem nienormalnym. W najcięższych przypadkach funkcje kory mózgowej nie są przywracane, dzięki czemu pacjent pozostaje niepełnosprawny do końca życia. Możliwość śmierci nie jest wykluczona..

Komplikacje obejmują:

  • unieruchomienie stawów;
  • odleżyny;
  • zastoinowe zapalenie płuc;
  • infekcje dróg moczowych;
  • zatrucie krwi.

Ryzyko powikłań i śmierci zależy od wielu czynników. Właściwe leczenie zespołu apalicznego może zwiększyć prawdopodobieństwo rehabilitacji pacjenta, zapobiec śmierci i poprawić jakość życia..

Diagnostyka

Trudno jest przeprowadzić procedury diagnostyczne dla zespołu apalicznego, ponieważ nie można określić stopnia świadomości pacjenta w tym stanie. Dziecko może potwierdzić diagnozę nie wcześniej niż 3 miesiące.

Główne metody diagnostyczne:

  • badanie historii medycznej;
  • badanie neurologiczne;
  • MRI mózgu;
  • encefalografia;
  • Pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa;
  • USG naczyń, które karmią mózg;
  • badania krwi.

Główny kompleks diagnostyczny wykonuje neurolog. W diagnozę mogą być również zaangażowani rehabilitolodzy, psychiatrzy. W razie potrzeby przeprowadza się diagnostykę różnicową mającą na celu wyeliminowanie możliwości wystąpienia ciężkich postaci demencji.

Środki terapeutyczne

Leczenie odbywa się w trybie stacjonarnym. Ofiara musi być zawsze pod nadzorem lekarza. Czasami z zespołem apalicznym istnieje potrzeba wspierania funkcji oddechowych i sercowych, pilnej resuscytacji. w szpitalu zapewnia również opiekę nad pacjentem, w szczególności żywienie pozajelitowe.

Terapia farmakologiczna polega na stosowaniu leków nootropowych, kompleksów witaminowych, aminokwasów niezbędnych do regeneracji uszkodzonych tkanek mózgu. Lek podaje się w zastrzyku dożylnym.

Procedury fizjoterapeutyczne

W okresie apalicznej śpiączki fizjoterapia nie jest praktyczna. Procedura powinna rozpocząć się na etapie przywracania kontaktu, ponieważ w tym okresie prawdopodobieństwo odzyskania jest najwyższe.

  • naświetlanie światłem ultrafioletowym;
  • Terapia manualna;
  • procedury masażu;
  • elektroforeza wapniowa.

Terapia ludowa

Stosowanie medycyny alternatywnej jest zabronione, ponieważ zespół apaliczny jest stanem resuscytacji.

Zastosowanie alternatywnych metod nie ma żadnego efektu terapeutycznego, nie wpływa na funkcjonowanie mózgu, nie poprawia ogólnego stanu pacjenta.

Ponadto podczas pobytu w stanie śpiączki nie można leczyć nietradycyjnymi metodami, ponieważ należy je przyjmować doustnie, czego pacjent fizycznie nie może wykonać.

Przyjmowanie leków jest dozwolone w okresie rekonwalescencji pacjenta. W celu ogólnego wzmocnienia pacjent otrzymuje herbatę z owoców róży. Przydatne jest również podawanie pacjentowi kompotów z jagód. Przyjmowanie takich funduszy jest szczególnie przydatne w przypadku toksycznej postaci zespołu..

Gdy pacjent zaczyna kontaktować się z innymi, za zgodą lekarza, można podać napary ziołowe. Pomagają poprawić ogólny stan. Możesz je pić tylko wtedy, gdy pacjent może już jeść bez pomocy.

Operacja

Radykalne metody leczenia są zalecane w obecności urazów czaszki, kręgosłupa szyjnego. Możliwe jest również leczenie chirurgiczne uszkodzenia mózgu spowodowanego udarem niedokrwiennym lub tworzeniem się krwiaków. Operację wykonuje neurochirurg. Leczenie chirurgiczne jest rzadko zalecane, jeśli istnieją odpowiednie wskazania i nie występują objawy obciążające..

Zapobieganie i rokowanie

Ogólnie rzecz biorąc, rokowanie w przypadku zespołu apolicznego zależy od wielu czynników.

Obejmują one:

  • zalecane metody leczenia;
  • jakość opieki;
  • czas trwania i ciężkość zmiany;
  • podstawowa przyczyna patologii.

Współistniejący proces zanikowy jest uważany za objaw niepożądany. W przypadku takiego powikłania rokowanie jest negatywne. Względne wyleczenie jest możliwe po okresie pourazowym trwającym kilka miesięcy.

Specjalna profilaktyka zespołu apolicznego nie istnieje. Aby wyeliminować ryzyko rozwoju patologii, konieczne jest zapobieganie urazom głowy, infekcji chorobami zakaźnymi, ciężkim zatruciom, a także terminowe leczenie zaburzeń sercowo-naczyniowych.

Zespół apaliczny jest formą śpiączki, w której pacjent zachowuje funkcje autonomicznego układu nerwowego, podczas gdy występuje brak działania centrów nerwowych kory mózgowej. Prawdopodobieństwo, że pacjent będzie w stanie wyjść z domu i powrócić do pełnego życia, zależy od jakości leczenia, opieki nad pacjentem i ciężkości patologii..

(1 4,00 z 5)
Ładowanie…

Zespół Apalinga: leczenie śpiączki obudzonej, szanse

Psychoterapeuta najwyższej kategorii Oleg Wiktorowicz

Data aktualizacji: grudzień 2019 r

Jednym z objawowych kompleksów wykluczających obecność oznak świadomości u osoby jest zespół apaliczny. Lekarze łączą tę patologię z rozległym uszkodzeniem kory mózgowej.

Zwyczajowo uważa się go za stan przejściowy, gdy pacjent opuszcza śpiączkę. Obecnie medycyna nie może zaoferować leczenia zespołu.

Lekarze przepisują tylko metody terapeutyczne, których głównym zadaniem jest przedłużenie życia pacjenta.

Co to jest zespół apaliczny?

Zespół apaliczny występuje u 25–100 pacjentów na milion osób w populacji, w wielu krajach występuje tendencja do zwiększania liczby przypadków

Zespół Apalii u dorosłych i dzieci jest rodzajem wyjścia pacjenta ze śpiączki. W tym patologicznym procesie człowiek ma otwarte oczy, ale jego wzrok nie jest skupiony na niczym szczególnym. Ponadto u osób z przebudzoną śpiączką okresy snu i czuwania mogą się zmieniać. Nie mają oznak świadomości.

Na liście chorób (klasyfikacja międzynarodowa) ICD-10 chorobie przypisano kod Q87.0.

Patologia wiąże się z całkowitym zaburzeniem funkcji kory mózgowej, które w niektórych przypadkach jest nieodwracalne. Często autorzy artykułów medycznych mylą pojęcia zespołu apalicznego ze stanem wegetatywnym. W rzeczywistości bardzo się od siebie różnią, o czym świadczą nowoczesne metody diagnostyczne.

Przyczyny naruszenia

Koma, której towarzyszy stan przebudzenia (śpiączka) rozwija się z różnych powodów. U dorosłych proces patologiczny może być spowodowany przez następujące niekorzystne czynniki:

  1. URAZY głowy.
  2. Wirusowe zapalenie opon mózgowych.
  3. Skomplikowana operacja mózgu.
  4. Choroba wieńcowa.
  5. Uderzenie.
  6. Zatrucie organizmu toksycznymi substancjami.

U dzieci choroba jest najczęściej wywoływana przez zakaźne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ciężkie obrażenia i interwencje chirurgiczne w mózgu. Starsi ludzie doświadczają tego zespołu z powodu chorób serca.

Objawy u dzieci i dorosłych

Objawy zespołu apalicznego stanowią paradoks: obecność widocznych oznak świadomości przy braku obiektywnych kryteriów świadomości pacjenta i siebie i świata

Objawy obserwowane u osób z podobnymi chorobami pojawiają się w momencie, gdy pacjent wychodzi ze śpiączki. Jednocześnie zachowany jest stan wegetatywny. Lekarze mogą zdiagnozować przebieg zespołu apalicznego u pacjentów, którzy mają następujące charakterystyczne objawy:

  • Niemożność ustalenia jednego przedmiotu lub osoby.
  • Brak odpowiedzi na bodźce zewnętrzne.
  • Naturalna wrażliwość na ból.
  • Znaczące spowolnienie funkcji żucia i połykania.
  • Zachowanie funkcji ciśnienia krwi, oddychania i bicia serca.
  • Sen i czuwanie.

Kiedy pacjent nie śpi, można go zdiagnozować szybki puls, wysokie ciśnienie krwi, objaw niespokojnych nóg i ból serca. W niektórych przypadkach występują dreszcze kończyn dolnych i wzrost całkowitej temperatury ciała.

Kiedy pacjent z zespołem apalii śpi, ma niskie ciśnienie krwi i powolny puls. Ponadto pacjent nasila pocenie się, a twarz zmienia kolor na czerwony. Nie można wykluczyć objawów nudności i uduszenia.

Choroba przedstawia się jako typowa pozycja ciała pacjenta. Stanowisko charakteryzuje się lekkim zgięciem w stawach kolanowych i łokciowych. Ręce są zaciśnięte w pięści, a stopy ulegają zgięciu podeszwowemu. Lekarze często diagnozują skurcze mięśni kończyn górnych i dolnych. Mogą wystąpić niewielkie reakcje motoryczne..

Czy można leczyć śpiączkę na jawie??

Terapia z zespołem apalicznym ma na celu podtrzymanie życia danej osoby. Metody leczenia zapobiegają rozwojowi powikłań, które mogą prowadzić do śmierci.

Nie ma jednego standardu leczenia pacjentów w tym stanie..

Leczenie stanu patologicznego może trwać kilka miesięcy lub lat. Zgodnie z wynikami diagnozy lekarze zalecają konserwatywne lub radykalne metody terapii..

Leczenie zachowawcze

Pacjentom z zespołem apalicznym pokazano pasywną fizykoterapię

Działanie cyklu leczenia z zespołem apalicznym ma na celu stymulowanie procesów regeneracyjnych w ciele pacjenta. Przypisuje mu różne grupy leków, które pomagają osiągnąć pozytywny wynik. Pacjent potrzebuje terapii witaminowej, śródbłonkowej, naczyniowej i nootropowej.

Obowiązkowa jest stymulacja węchowa, słuchowa, dotykowa i wzrokowa..

Pacjent otrzymuje sztuczne odżywianie. Przechodząc do niego, otrzymuje wszystkie niezbędne składniki odżywcze, które pomagają utrzymać podstawowe funkcje organizmu.

Równolegle lekarze biorą udział w zapobieganiu powikłaniom. W tym celu pacjenci przepisują leki zwiotczające mięśnie. Bliscy krewni pacjentów lub pielęgniarek powinni regularnie zmieniać pościel danej osoby, zastępować postawę i higienę swojego ciała. Te środki zapobiegają tworzeniu się odleżyn..

U pacjentów z zespołem apalicznym zalecane są masaże pasywne i terapia ruchowa..

Terapia chirurgiczna

Zgodnie ze wskazaniami pacjenci przechodzą operacje zastawki. Są zalecane do rozwoju ciężkiego wodogłowia. Często stosowana jest również głęboka stymulacja elektryczna mózgu. Odbywa się to poprzez wprowadzenie mikroelektrod, które przyczyniają się do aktywacji tułowia.

Kto wyszedł z zespołu apalii, szanse

Szanse na wyjście osoby ze śpiączki są bardzo małe. Wynik prognozy powrotu do zdrowia zależy bezpośrednio od charakteru i stopnia uszkodzenia mózgu, co doprowadziło do rozwoju patologii.

Duży odsetek pacjentów pozostaje niepełnosprawny z powodu wyraźnego przebiegu zespołu apalicznego.

Jeśli choroba nadal aktywnie postępuje, osoba umiera.

W prawie 50% przypadków pacjenci oczekują niekorzystnego wyniku. Osoba nie wychodzi ze śpiączki, ponieważ ma nieodwracalne procesy, które naruszają funkcje wewnętrznych układów i narządów.

W praktyce medycznej odnotowano jednak przypadki pacjentów wychodzących ze śpiączki z zespołem apalicznym. Pacjent spędził w nim ponad sześć miesięcy. Ten człowiek zdołał osiągnąć korzystny wynik dzięki szybkiej pomocy medycznej i starannej opiece, którą zapewniali jego bliscy krewni.

Objawy

Objawy tej choroby stają się zauważalne, gdy pacjent pozostawia śpiączkę.

Rozpoznanie zespołu apalicznego lub śpiączki obudzonej ustala się na podstawie objawów klinicznych:

  • brak fiksacji ludzi i przedmiotów pacjenta nie reaguje na bodźce zewnętrzne;
  • obecność wrażliwości na ból;
  • obecność opóźnionych funkcji połykania i żucia;
  • funkcje oddechowe, kołatanie serca jest utrzymywane, ciśnienie krwi jest utrzymywane na stałym poziomie.

Pacjenci z tą diagnozą zachowują sen i czuwanie, niezależnie od pory dnia:

Podczas czuwania pacjenta dominuje sympatykotonia - towarzyszy mu szybki puls, podwyższone ciśnienie krwi, ból serca, objaw niespokojnych nóg, w niektórych przypadkach wzrost temperatury ciała pacjenta, dreszcze kończyn są również możliwe.

Podczas snu - występuje wagotonia - powodująca obniżenie ciśnienia krwi, spowolnienie akcji serca, zwiększone pocenie się i zaczerwienienie twarzy. Zauważono również duszenie, osłabienie, nudności i zawroty głowy..

Zespół Apalinga charakteryzuje się innym objawem - typową postawą pacjenta - lekkim zgięciem w stawach łokciowych i kolanowych, zaciśniętymi dłońmi w pięściach, stopami w stanie zgięcia podeszwowego. Możliwe są krótkotrwałe toniczne skurcze mięśni sparaliżowanych kończyn, obserwuje się wyprostowanie warg lub pojawienie się ruchów ssących, a także reakcje motoryczne..

W celu dokładnej diagnozy - zespołu apalicznego konieczne są następujące badania neurofizjologiczne:

  • rezonans magnetyczny;
  • elektroencefalogram - w celu oceny funkcjonowania mózgu;
  • USG nerek, głowy i kończyn;
  • elektroencefalografia w celu określenia aktywności mózgu.

Pamiętaj, aby przeprowadzić badania biochemiczne, a także badanie neurologiczne i somatyczne pacjenta.

Leczenie

W przypadku tego zespołu leczenie jest dość ograniczone i nie ma ogólnej metodologii terapii dla tej grupy pacjentów.

To zależy od przyczyn choroby. Krewni pacjenta, na wniosek lekarzy, dostarczają najbardziej kompletnych informacji o jego przewlekłych chorobach, aby ustalić prawidłową diagnozę..

W celu zidentyfikowania potencjalnie odwracalnych procesów przeprowadza się pilne badanie lekarskie i zaleca się leczenie. Na przykład, jeśli zostanie stwierdzona infekcja, która wpływa na tkankę mózgową, stosuje się antybiotyki, aw przypadku wstrząsu cukrzycowego stosuje się zastrzyki z glukozy. Jeśli pacjent stale utrzymuje wysokie ciśnienie śródczaszkowe lub guz, konieczna jest interwencja chirurgiczna.

Głównymi kierunkami leczenia śpiączki obudzonej jest przywrócenie czynności serca, funkcji oddechowych i ciśnienia krwi.

Pacjentom, u których zdiagnozowano zespół apaliczny, należy przepisać masaż terapeutyczny i farmakoterapię.

Współczesna medycyna przepisuje pacjentom z tą diagnozą: leki nootropowe (piracetam, pantogam, aminalon itp..

), aminokwasy (w tym cerebrolizyna, prefison), grupa witamin B, ATP; leki, które mają pozytywny wpływ na krążenie mózgowe (Cavinton, Sermion, Trental, Xanthinol nikotinate).

Na tym etapie bardzo ważne jest, aby poważnie dbać o obłożnie chorych pacjentów. Nie zaleca się gwałtownego przechylania głowy, aby uniknąć wyrzucenia języka.

Jeśli to możliwe, należy częściej obracać pacjenta, aby uniknąć powstawania odleżyn, codziennie płukać nosogardło, oskrzela i jamę ustną.

Na oddziale intensywnej terapii okresowo sprawdza się ciśnienie krwi, puls, EEG, mierzy temperaturę ciała, EKG, objętość i częstość oddechów. W przypadku niewydolności oddechowej należy natychmiast wykonać intubację..

Prognoza

Prognozy dotyczące rozwoju choroby w większości przypadków są zwykle niekorzystne, ale możliwy jest również pozytywny wynik choroby..

Bardzo ważne jest szybkie i prawidłowe ustalenie prawidłowej diagnozy, ponieważ świadomość pacjenta zostaje przywrócona w pierwszych miesiącach choroby.

U osób w starszej kategorii wiekowej, u których w przeszłości występowały postępujące procesy zanikowe, często występuje stan sztywności móżdżkowej, którego częstym towarzyszem są drgawki.

Często wyeliminowanie przyczyny śpiączki pomaga powrócić do pełnego życia..

Gdy funkcje mózgu poważnie wpływają na pacjenta, istnieje możliwość, że pacjent pozostanie niepełnosprawny lub nie zapadnie w śpiączkę.

Pacjenci z zatruciem narkotykami i urazami mózgu częściej wracają do zdrowia dzięki terminowemu leczeniu. U pacjentów, których śpiączka jest spowodowana chorobami o różnej etymologii, prawdopodobieństwo powrotu do zwykłego trybu życia jest znacznie mniejsze.

Idealnie śpiączka trwa kilka tygodni. Przy dłuższym czasie stan pacjenta jest już oceniany jako stabilny wegetatywny. Przebywanie w tym stanie przez ponad rok zmniejsza szanse osoby na wyleczenie do minimum.

Pacjenci, u których zdiagnozowano zespół apalii poniżej 35 roku życia, mają kilkakrotnie większe szanse na wyzdrowienie niż pacjenci w wieku powyżej 65 lat.

Oto niektóre statystyki: w przypadku 70 000 przypadków zatrzymania krążenia dochodzi do 60% zgonów, u 30% rozwija się zespół apaliczny, a tylko 4% pacjentów wraca do normalnego życia.

Apalski zespół objawów traumatycznych jest jednym z głównych nierozwiązanych problemów współczesnej neurochirurgii; rozwija się u około 1-14% pacjentów z przedłużoną śpiączką iu 12% pacjentów z nie traumatyczną śpiączką.

Problem zespołu apalicznego lub śpiączki na jawie jest istotny i wynika z kilku powodów:

  • ciężkość stanu pacjentów;
  • potrzeba specjalistycznej opieki medycznej;
  • czynniki rozwoju i ustalenia prawidłowej diagnozy.

U pacjentów z tą diagnozą pilnie potrzebne jest szybkie leczenie i środki diagnostyczne, które zapewnią dobre prognozy dla wyjścia ze śpiączki..

I na koniec - pouczające wideo o pracy mózgu:

Zespół Apalii (śpiączka na jawie): objawy i metody leczenia

Stan charakteryzujący się utratą aktywności poznawczej i całkowitą obojętnością, który powstał w wyniku naruszenia funkcji kory mózgowej, nazywa się zespołem apalicznym. Termin ten został wprowadzony do medycyny w 1940 r. Przez niemieckiego psychiatrę E. Kretschmera.

Obraz kliniczny

Objawy tej patologii stają się zauważalne dopiero po opuszczeniu śpiączki przez pacjenta. W tym okresie czuwanie zostaje przywrócone. Z reguły oczy osoby z rozpoznanym zespołem apalicznym są otwarte. Z łatwością je obraca, ale jego wzrok się nie poprawia. Brak reakcji emocjonalnych lub mowy.

Kontakt z taką osobą jest niemożliwy, ponieważ polecenia werbalne nie są przez nią postrzegane. W cięższych przypadkach pacjent jest przykuty do łóżka, wykonuje chaotyczne ruchy kończyn. Często u pacjentów z tą patologią występuje porażenie, niedowład, hiperkineza, zaburzenia okoruchowe.

Wynika to z faktu, że w ciężkich przypadkach choroba rozprzestrzenia się na pień i struktury podkorowe mózgu. Jednocześnie pacjenci odczuwają reakcje na różnego rodzaju bodźce, najczęściej bólowe, w postaci krzyku poszczególnych dźwięków lub nagłych ruchów. W niektórych przypadkach możliwa jest manifestacja odruchu chwytania lub ustnego..

Pacjent otwiera usta, a gdy zbliża się twarz przedmiotów wystaje język. W takim przypadku zachowane są wszystkie funkcje wegetatywne, takie jak połykanie, funkcja serca, oddychanie, ssanie, wydalanie kału i moczu. Charakterystyczna postawa osoby z rozpoznaniem „zespołu apalicznego” - dłonie są zaciśnięte w pięści, stopy są w stanie zgięcia podeszwowego. Twarz jest amemiczna, czasem ziewa.

W stawach kolanowych i łokciowych zauważalne jest również lekkie zgięcie. Pacjenci w śpiączce na jawie zachowują zmianę okresu czuwania i snu, niezależnie od pory dnia.

Zespół Apalii (śpiączka na jawie) wykrywa się na podstawie charakterystycznych objawów. Ponadto do diagnozy patologii stosuje się badanie ultrasonograficzne żył obwodowych i głównych oraz tętnic wątroby, głowy, kończyn i nerek.

Ponadto wykonywana jest kapilaroskopia małych naczyń ciała, badanie EKG zmian niedokrwiennych w mięśniu sercowym.

Ocena mózgu (elektroencefalogram) i stanu przystosowania naczyń do stresu emocjonalnego i fizycznego, a także badanie neurologiczne i somatyczne.

Charakterystyka

W EEG w pierwszych tygodniach odnotowano wyraźne zmiany uogólnione. A potem przez dwa do trzech miesięcy dominuje aktywność theta. Sześć miesięcy później pojawia się aktywność alfa (z niskim indeksem). W wyniku badania za pomocą tomografii komputerowej wykrywa się atrofię mózgu, a także ekspansję komór.

Zespół Apaliego. Leczenie

W najcięższych przypadkach wskazane są środki resuscytacyjne. Metody działalności medycznej są określone przez cechy kliniki, etiologię zaburzenia i ogólny stan pacjenta.

Główne kierunki w leczeniu tego stanu patologicznego to normalizacja serca i oddychania, ciśnienie krwi, homeostaza, hemodynamika (mózgowa i ogólna), walka z obrzękiem mózgu i niedotlenieniem. Opieka nad pacjentem jest bardzo ważna. Należy unikać przechylania głowy, cofania języka..

Okresowo powinieneś zmieniać pozycję ciała pacjenta (najlepiej - na boku), codziennie prowadzić toaletę nosogardzieli, oskrzeli i jamy ustnej. Jednostka intensywnej obserwacji monitoruje ważne wskaźniki stanu ciała.

Są to ciśnienie tętnicze, częstość tętna, EEG, temperatura ciała, EKG, objętość i częstość oddechów, a także kwasowość i skład gazu we krwi. W przypadku ciężkiej niewydolności oddechowej wykonuje się pilną intubację, a także sztuczną wentylację płuc (gorącym i nawilżonym powietrzem).

Aby poprawić właściwości krwi, roztwory zastępujące osocze podaje się dożylnie. To zdarzenie jest kontrolowane przez ciśnienie żylne..

Zapobieganie dolegliwościom

Konieczne są intensywne zabiegi resuscytacyjne u pacjentów, którzy są w śpiączce przez długi czas, aby zapobiec rozwojowi tego zespołu. Takie działania obejmują stymulację czynności serca, wentylację mechaniczną, utrzymanie ciśnienia krwi.

Ponadto zaleca się stosowanie leków, które aktywują metabolizm mózgu i ułatwiają przekazywanie impulsów. Bardzo ważna jest normalna opieka i właściwe, aw niektórych przypadkach żywienie pozajelitowe.

Należy również stosować różnorodne środki objawowe i witaminy..

Pielęgniarstwo

Karmienie najlepiej wykonać przez cienką gastrostomię przezskórną, a nie przez sondę. Ponieważ ta ostatnia opcja przy długotrwałym stosowaniu znacznie zwiększa ryzyko refluksu, aspiracji, owrzodzeń i zapalenia zatok. Okresowo monitoruj wagę pacjenta.

Podczas karmienia ciało pacjenta należy podnieść o 50-60 stopni. Żywność powinna zawierać białka, witaminy i minerały, a także nasycone kwasy tłuszczowe. Zawartość kalorii - około 35 kcal / kg dziennie.

Aby opróżnić jelita, zaleca się stosowanie doustnych środków przeczyszczających, ale nie więcej niż trzy razy w tygodniu, a także czopków doodbytniczych. Jeśli pacjent ma biegunkę, należy okresowo podawać mu „żywe” jogurty i od czasu do czasu sprawdzać, czy doszło do zastoju pokarmowego w żołądku.

Aby poprawić czynność jelit, do diety należy włączyć pokarmy bogate w błonnik..

Pacjenci z podobnymi zaburzeniami są wskazani do masażu leczniczego. Niektóre centra medyczne mają specjalny program rehabilitacji dla osób w stanie śpiączki. Obejmuje multisensoryczną, fizykoterapię i leczenie farmakologiczne, a także szereg innych metod, dzięki którym można pokonać zespół apalii.