Główny / Nacisk

Autyzm: leczenie, cechy autystyczne u dzieci, objawy autyzmu, autyzm we wczesnym dzieciństwie (RDA)

Nacisk

Autyzm u dzieci jest chorobą charakteryzującą się zaburzeniem rozwoju umysłowego dziecka, zaburzeniami mowy, zdolności motorycznych, zachowania i komunikacji. Choroba częściej występuje u chłopców (około trzy razy częściej niż u dziewcząt). Autyzm występuje na całym świecie, niezależnie od klasy społecznej..

Termin „autyzm” został po raz pierwszy wprowadzony w życie w 1920 r. Przez E. Bleyera w celu opisania objawów obserwowanych u pacjentów ze schizofrenią, które stanowiły naruszenie interakcji ze światem rzeczywistym. W przypadku autyzmu u dzieci występują nie tylko zaburzenia funkcji umysłowych, ale także zaburzenia w postrzeganiu otaczającej rzeczywistości. Objawy autyzmu we wczesnym dzieciństwie są już widoczne w wieku 2–2,5 roku; zapadalność na tę chorobę wynosi 2–4 przypadki na 10 tysięcy dzieci. W około 0,2% przypadków autyzm we wczesnym dzieciństwie łączy się z upośledzeniem umysłowym..

W ostatnich dziesięcioleciach diagnoza autyzmu była dokonywana częściej, ale pozostaje niejasna, jest to spowodowane faktycznym wzrostem występowania patologii lub zmianą kryteriów diagnostycznych..

Synonim - autyzm dziecięcy.

Przyczyny autyzmu u dzieci i czynniki ryzyka

Przyczyny autyzmu u dzieci nie są w pełni zrozumiałe.

Możliwe przyczyny to starsi rodzice, patologie ciąży, uraz dziecka podczas porodu, procesy zakaźne w ciele zarówno kobiety w ciąży, jak i małego dziecka, urazy czaszkowo-mózgowe, wrodzone wady rozwojowe mózgu, predyspozycje genetyczne, zaburzenia metaboliczne, immunologiczne i hormonalne zaburzenia matki i płodu. Ponadto przyczyny autyzmu u dzieci obejmują wpływ niekorzystnych czynników środowiskowych na ciało kobiety we wczesnej ciąży, co może prowadzić do biologicznego uszkodzenia układu nerwowego.

Czynniki teratogenne, tj. Takie, które mogą wpływać na ciało kobiety w ciąży i tym samym wywoływać autyzm u dziecka, obejmują:

  • niektóre składniki produktów spożywczych, zwłaszcza wytwarzane przemysłowo (azotany, konserwanty, stabilizatory);
  • alkohol;
  • nikotyna;
  • substancje odurzające;
  • niektóre narkotyki;
  • stresujące sytuacje;
  • niekorzystne warunki środowiskowe w obszarze zamieszkania (gazy spalinowe, zwiększone tło promieniowania, obecność soli metali ciężkich w wodzie i glebie itp.).

Ryzyko rozwoju autyzmu u obu identycznych bliźniąt szacuje się na 60–90%.

Autyzm u dzieci prowadzi do naruszenia interakcji społecznych. W wieku dorosłym choroba może powodować problemy związane z wyborem aktywności zawodowej, relacji interpersonalnych, umiejętności społecznych itp..

Formy choroby

W zależności od wskaźnika IQ i poziomu opieki, jakiej pacjent potrzebuje w życiu codziennym, autyzm u dzieci dzieli się w następujący sposób:

  • niska funkcjonalność;
  • średnio funkcjonalny;
  • wysoce funkcjonalny.

Ponadto choroba może mieć charakter syndromiczny i niesynchroniczny..

W zależności od czynnika etiologicznego autyzm we wczesnym dzieciństwie może być:

  • endogenny dziedziczny;
  • związane z aberracjami chromosomowymi;
  • egzogennie organiczny;
  • psychogenny;
  • niejasna etiologia.

Zgodnie z klasyfikacją K. S. Lebedinskaya, w zależności od dominującego charakteru naruszenia adaptacji społecznej, wyróżnia się następujące formy autyzmu u dzieci:

  • z oderwaniem się od świata zewnętrznego (zachowanie sytuacyjne, brak umiejętności samoobsługi, całkowity brak potrzeby kontaktów społecznych);
  • z odrzuceniem otaczającego świata (mowa, zmysły, stereotypy ruchowe, naruszenie poczucia samozachowawczości, nadpobudliwość, nadwrażliwość);
  • z zastąpieniem otaczającego świata (obecność szczególnych zainteresowań i fantazji, słabe przywiązanie emocjonalne do bliskich);
  • z super hamowaniem w stosunku do świata zewnętrznego (szybkie wyczerpanie psychiczne i fizyczne, nieśmiałość, wrażliwość, labilność emocjonalna).

Zgodnie z klasyfikacją O.S. Nikolskaya, w zależności od nasilenia objawów autyzmu u dzieci, głównego zespołu psychopatologicznego i długoterminowych rokowań, wyróżnia się 4 grupy:

  1. Charakteryzuje się najgłębszymi naruszeniami, typowym zachowaniem w terenie, brakiem potrzeby interakcji z innymi ludźmi, mutyzmem, brakiem aktywnego negatywizmu, niezdolnością do samoobsługi; wiodącym zespołem patopsychologicznym jest oderwanie. Celem leczenia jest nawiązanie kontaktu z dzieckiem, zaangażowanie w interakcję z innymi, rozwój umiejętności samoopieki.
  2. Charakteryzuje się obecnością poważnych ograniczeń w wyborze formy zachowania, wytłoczonej mowy, wyraźnego pragnienia niezmienności, podczas gdy wszelkie zmiany mogą powodować załamanie, które wyraża się w agresji, autoagresji, negatywności; dziecko jest w stanie rozwijać i odtwarzać umiejętności domowe, w znanym środowisku jest dość otwarte; wiodącym zespołem psychopatologicznym jest odrzucenie rzeczywistości. Celem leczenia jest rozwijanie kontaktów z bliskimi, rozwijanie stereotypów zachowań.
  3. Charakteryzuje się bardziej złożonym zachowaniem, gdy jest pochłonięty własnymi stereotypowymi zainteresowaniami, słabą zdolnością do dialogu, niechęcią do kompromisu, próbą i / lub podejmowaniem ryzyka w celu osiągnięcia celu, podczas gdy pacjent może mieć encyklopedyczną wiedzę w konkretnym obszarze na tle fragmentarycznego obrazu świata zainteresowanie niebezpiecznymi rozrywkami społecznymi; wiodącym zespołem psychopatologicznym jest substytucja. Celem leczenia jest uczenie dialogu, rozwijanie umiejętności zachowania społecznego, poszerzanie zakresu pomysłów.
  4. Prawdziwe arbitralne zachowanie jest charakterystyczne, jednak dzieci szybko się męczą, mają trudności z koncentracją, postępując zgodnie z instrukcjami; potrafią zachowywać się nieśmiało, nieśmiało, ale przy odpowiednim leczeniu wykazują lepsze wyniki w porównaniu z innymi grupami; wiodącym zespołem psychopatologicznym jest wrażliwość. Celem leczenia jest poprawa umiejętności interakcji społecznych, spontaniczności treningu i rozwijania indywidualnych zdolności..

W przypadku autyzmu u dzieci występują nie tylko zaburzenia funkcji umysłowych, ale także upośledzone postrzeganie otaczającej rzeczywistości.

Objawy autyzmu u dzieci

W niektórych przypadkach objawy autyzmu u dzieci pojawiają się już w niemowlęctwie, ale częściej objawy choroby stają się zauważalne w wieku trzech lat.

Najbardziej oczywistym objawem autyzmu u dzieci jest nieodpowiednia reakcja na bodźce zewnętrzne. Minimalny dyskomfort może powodować strach i płacz. Dzieci z autyzmem nie wykazują pozytywnych emocji w kontakcie z dorosłymi, chociaż można je ożywić podczas interakcji z przedmiotami nieożywionymi. Tacy pacjenci unikają gier z rówieśnikami, prawie nie rozmawiają, nie wykazują zainteresowania bieżącymi wydarzeniami i dobrze tolerują samotność. Jedną z charakterystycznych cech jest powtarzające się powtarzanie tej samej akcji, skupiającej się wyłącznie na jednej rzeczy przez długi czas. Ponadto objawy autyzmu u dzieci obejmują nietypowo spokojne zachowanie, niezdolność do przyjęcia wygodnej pozycji w rękach rodzica, unikanie kontaktu wzrokowego, przedłużający się brak reakcji na twoje imię, nieodpowiednia reakcja na emocje bliskich (na przykład śmiech w odpowiedzi na płacz), często pacjenci z autyzmem nie mają własnych opinii.

Główne typy powtarzających się lub ograniczonych zachowań, które są charakterystyczne dla dzieci z autyzmem, dzielą się na następujące grupy:

  • odrzucenie zmian (nowi ludzie, środowisko, rzeczy), potrzeba jednolitości;
  • stereotyp (bezcelowe monotonne działania, na przykład dziecko może machać, machać rękami, obracać głową);
  • zachowanie rytualne (dziecko wykonuje określone czynności w tym samym czasie i ściśle określonej kolejności);
  • ograniczone zachowanie (dziecko koncentruje się na jednym obiekcie lub jest aktywne tylko w stosunku do jednego obiektu);
  • autoagresja (dziecko wykazuje agresję skierowaną na siebie).

Około 1-10% dzieci z autyzmem ma specjalne zdolności lub umiejętności - talent do muzyki lub dzieł sztuki, umiejętność zapamiętywania dat i / lub faktów, wykonywania skomplikowanych obliczeń matematycznych w umyśle itp..

We wczesnym dzieciństwie autyzm czasami dziecko jest silnie przywiązane do jednego z rodziców (częściej do matki), podczas gdy bez okazywania zewnętrznych uczuć pacjent nie jest w stanie fizycznie poradzić sobie bez niego, podczas gdy jest obojętny na drugiego rodzica i jego nieobecność. Jednocześnie inni pacjenci z autyzmem przez długi czas nie są przywiązani do rodziców.

W przypadku autyzmu we wczesnym dzieciństwie kształtowanie umiejętności mowy jest często opóźnione (przede wszystkim brak bełkotu w wieku 6-7 miesięcy). Dzieciom z autyzmem trudno jest połączyć mowę z gestami. Wielu z nich ma problemy ze snem (źle zasypiają, często budzą się), ponadto opóźnia się ich rozwój świadomości granic własnego ciała.

Objawy autyzmu we wczesnym dzieciństwie są już widoczne w wieku 2–2,5 roku; zapadalność na tę chorobę wynosi 2–4 przypadki na 10 tysięcy dzieci. W około 0,2% przypadków autyzm we wczesnym dzieciństwie łączy się z upośledzeniem umysłowym..

Dzieci z autyzmem często mają lepsze widzenie peryferyjne. Często zauważa się niedorozwój umiejętności motorycznych, dziecko z autyzmem może unikać określonych kolorów (nie nosić ubrań w żadnym kolorze, nie używać niektórych kolorów podczas rysowania, w aplikacjach itp.). Przez długi czas autorzy często doświadczają nieprzyjemnych doświadczeń. Niektóre ciche dźwięki mogą przerazić je aż do paniki, podczas gdy dziecko może wcale nie reagować na głośne dźwięki. Gry zazwyczaj nie mają fabuły i polegają na układaniu obiektów w określonej kolejności. Autyzmowi często towarzyszy uogólnione, nieodpowiednie uczenie się..

Ponad 50% dzieci z autyzmem ma odchylenia w zachowaniu żywieniowym, co może polegać na preferowaniu ściśle określonych produktów spożywczych lub na ich nieuzasadnionej odmowie.

Diagnostyka

Diagnozowanie autyzmu w okresie niemowlęcym jest dość trudne.

Spośród nieinstrumentalnych metod diagnozowania autyzmu u dzieci zwykle stosuje się monitorowanie pacjenta i rozmowę z nim, a także wywiad. Stosowane są specjalnie opracowane metody diagnostyczne w postaci gier, testów, projektowania, działań według próby itp..

W przypadku podejrzenia autyzmu wykonuje się również badanie instrumentalne. Może obejmować następujące metody:

  • elektroencefalografia (ocena aktywności bioelektrycznej mózgu, a także stanu jego systemów funkcjonalnych);
  • reoencefalografia (ocena układu naczyniowego mózgu, wykrywanie zaburzeń przepływu mózgowego);
  • echoencefalografia (oznaczanie ciśnienia śródczaszkowego, wykrywanie nowotworów);
  • rezonans magnetyczny i / lub tomografia komputerowa (pozwala uzyskać warstwowy obraz struktur mózgu);
  • kardiointervalografia (ocena stanu autonomicznego układu nerwowego).

W instrumentalnej diagnostyce struktur mózgu u pacjentów z autyzmem zaburzenia występują w różnych częściach mózgu. Co więcej, specyficzna lokalizacja patologii mózgu, która byłaby charakterystyczna tylko dla autyzmu, nie została jeszcze ustalona. Zakłócenia w połączeniach między częściami mózgu, które często występują w autyzmie u dzieci, są zwykle trudne do wykrycia podczas rutynowego badania..

Do diagnozy autyzmu dziecięcego stosuje się kwestionariusze i skale ocen, w tym:

  • kwestionariusz do diagnozowania chorób społecznych i upośledzenia zdolności porozumiewania się;
  • kwestionariusz diagnozy autyzmu (wersja dostosowana);
  • skala dojrzałości;
  • skala diagnozy autyzmu;
  • kwestionariusz behawioralny do diagnozowania autyzmu;
  • skala do określania ciężkości autyzmu u dzieci;
  • Kwestionariusz dotyczący rozwoju dziecka z zaburzeniami spektralnymi; itd.

W ostatnich dziesięcioleciach diagnoza autyzmu była dokonywana częściej, ale pozostaje niejasna, jest to spowodowane faktycznym wzrostem występowania patologii lub zmianą kryteriów diagnostycznych..

Diagnozę różnicową przeprowadza się z upośledzeniem umysłowym, upośledzeniem umysłowym, schizofrenią, wrodzoną głuchotą, psychozą regresywną, zaburzeniami mowy.

Leczenie autyzmu u dzieci

Terminowa korekta autyzmu zwiększa prawdopodobieństwo pomyślnego przystosowania dziecka do normalnego życia. Główne cele leczenia autyzmu u dzieci to rozwijanie umiejętności samoopieki i adaptacji społecznej. W tym celu zastosuj:

Metody dobierane są w zależności od indywidualnych cech dziecka. W razie potrzeby nielekowe działania naprawcze, którym towarzyszy podawanie leków przeciwdrgawkowych i / lub psychotropowych.

Techniki fizjoterapeutyczne, w szczególności mikroprądowa refleksologia, która umożliwia selektywne stymulowanie określonych obszarów mózgu, mogą być skuteczne w leczeniu autyzmu u dzieci..

Dzieci z autyzmem, które nie mówią, powinny być zaangażowane w gry rozwojowe i zajęcia, które nie wymagają użycia mowy (na przykład puzzle, puzzle, mozaiki). Takie działania przyczyniają się do nawiązania kontaktu z dzieckiem, a także wprowadzają go do indywidualnych lub wspólnych działań..

Podczas korzystania z terapii gier zaleca się wybieranie gier opartych na jasnych zasadach, a nie opartych na fabule gier fabularnych. Ponieważ autystom trudno jest odróżnić emocje innych ludzi, oglądać bajki, należy wybrać te, w których postacie mają dobrze zdefiniowany wyraz twarzy. W takim przypadku konieczne jest zachęcenie dzieci do odgadnięcia stanu emocjonalnego postaci. Ponadto dzieci z autyzmem są przydatne do udziału w przedstawieniach teatralnych..

Korekcja autyzmu u dzieci obejmuje metody uczenia się dźwięku i szkolenia audio-głosowego. Metoda treningu audio-głosowego polega na oddziaływaniu na dziecko efektu dźwiękowego poprzez specjalne urządzenie, przez które wchodzi dźwięk o określonych częstotliwościach. W rezultacie pacjent z autyzmem uczy się słuchać i odbierać dźwięki, których wcześniej nie nabył. Głównym celem tej metody jest poprawa zdolności do postrzegania i przetwarzania informacji, które docierają do mózgu poprzez słuch. Podczas sesji dziecko może bawić się, rysować lub wykonywać inne ciche czynności.

W leczeniu dzieci z autyzmem stosuje się terapię podtrzymującą, która polega na tym, że w pewnym momencie matka bierze dziecko w ramiona i ściska, pomimo jego możliwego oporu, ojciec bierze ten sam udział w sesji. Ta metoda po pewnym czasie praktyki (ustalana indywidualnie dla każdego dziecka) pozwala rodzicom nawiązać bliski kontakt emocjonalny z dzieckiem. Na początkowych sesjach terapii podtrzymującej zwykle jest psycholog, który wyjaśnia, co dzieje się z rodzicami i daje zalecenia sytuacyjne, ale nie bierze udziału w sesji i nie jest w stanie zastąpić rodziców. Każda sesja terapii podtrzymującej ma trzy etapy:

  1. Etap konfrontacji (dziecko z autyzmem zazwyczaj opiera się początku sesji, choć często czeka na niego przez cały dzień, podczas gdy pacjenci mogą szukać jakiegokolwiek powodu, aby uniknąć trzymania).
  2. Etap odrzucenia (dziecko próbuje wyrwać się z jego ramion, a rodzice, będąc cierpliwi, starają się go uspokoić).
  3. Etap rozwiązania (dziecko zatrzymuje opór, nawiązuje kontakt wzrokowy z rodzicami, relaksuje się).

Należy zauważyć, że niektórzy eksperci uważają prowadzenie terapii za zbyt stresującą metodę, zarówno dla chorego dziecka, jak i jego rodziców, i dlatego nie zalecają uciekania się do niego.

Aby poprawić interakcję pacjenta ze światem zewnętrznym, zalecana jest metoda terapii na zwierzętach, podczas której dzieci mają kontakt ze zwierzętami (końmi, kotami, psami, delfinami). Metoda opiera się na obserwacji, że często dzieci z autyzmem są znacznie łatwiej nawiązać kontakt ze zwierzęciem niż z inną osobą. Należy jednak pamiętać, że wielu pacjentów doświadcza wybuchów agresji wobec zwierząt lub panicznej lęku przed nimi. W takich przypadkach terapia na zwierzętach nie jest wskazana..

Współczynnik inteligencji (IQ) u pacjentów z autyzmem powyżej 50, a rozwój umiejętności mowy do sześciu lat są korzystnymi objawami prognostycznymi.

Aby poprawić zdolność dziecka do kontrolowania swojego ciała, wskazana jest terapia ruchowa. Ponadto dla pacjentów z autyzmem zalecana jest dieta, produkty o wysokiej zawartości kazeiny i glutenu są wyłączone z diety (produkty mleczne, produkty z pszenicy, żyta, owsa, jęczmienia).

Pacjenci z pierwszej i drugiej grupy (zgodnie z klasyfikacją O.S. Nikolskaya) są uczeni w domu, pacjenci z trzeciej i czwartej grupy mogą uczęszczać do specjalnej lub masowej szkoły powszechnej.

Możliwe komplikacje i konsekwencje

Autyzm u dzieci prowadzi do naruszenia interakcji społecznych. W wieku dorosłym choroba może powodować problemy związane z wyborem aktywności zawodowej, relacji interpersonalnych, umiejętności społecznych itp..

Prognoza

Niemożność wyleczenia autyzmu w dzieciństwie staje się przyczyną utrzymywania się choroby w okresie dojrzewania i dorosłości. Dzięki odpowiednio wczesnemu leczeniu i pracy korekcyjnej z dziećmi z autyzmem dzieci osiągają akceptowalną adaptację społeczną w około 30% przypadków. W przypadku braku niezbędnego leczenia pacjenci z autyzmem pozostają niepełnosprawni, niezdolni do interakcji społecznych i samoopieki..

Współczynnik inteligencji (IQ) u pacjentów z autyzmem powyżej 50 i rozwój umiejętności mowy do sześciu lat są korzystnymi objawami rokowniczymi. Szanse na wyleczenie są zwiększone dzięki wczesnej diagnozie i wczesnemu rozpoczęciu leczenia.

Zapobieganie

Ponieważ dokładne przyczyny rozwoju autyzmu u dzieci nie zostały jeszcze ustalone, zapobieganie tej chorobie sprowadza się do zwykłych środków utrzymania i wzmocnienia zdrowia, które kobieta powinna wykonać w czasie ciąży:

  • zapobieganie chorobom zakaźnym;
  • terminowe leczenie chorób;
  • regularne badania u położnika-ginekologa obserwujące ciążę;
  • eliminacja wpływu niekorzystnych czynników środowiskowych na ciało kobiety w ciąży;
  • zbilansowana dieta;
  • odrzucenie złych nawyków;
  • unikanie nadmiernego wysiłku fizycznego;
  • regularne spacery na świeżym powietrzu.