Główny / Guz

Artoxan

Guz

Artoxan: instrukcje użytkowania i recenzje

Nazwa łacińska: Artoxan

Kod ATX: M01AC02

Substancja czynna: tenoksikam (Tenoxicam)

Producent: Egyptian International Pharmaceutical Manufacturing Company (E.I.P.I.K.) (Egipt)

Aktualizacja opisu i zdjęcia: 07/10/2019

Ceny w aptekach: od 641 rubli.

Artoxan jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) do stosowania pozajelitowego. Ma działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i hamujące cyklooksygenazę (COX).

Forma wydania i skład

Lek jest dostępny w postaci liofilizatu do przygotowania roztworu do podawania dożylnego i domięśniowego: zagęszczona masa tabletkowa lub proszek w kolorze zielono-żółtym. rozpuszczalnik - klarowna, bezwonna ciecz.

Liofilizat jest pakowany w bezbarwną szklaną butelkę, uszczelniony gumowym korkiem i zaciśnięty z aluminiową nasadką z plastikową czerwoną nasadką, rozpuszczalnik w 2 ml bezbarwnej szklanej ampułce. 3 fiolki z liofilizatem i 3 ampułki z rozpuszczalnikiem są umieszczone w opakowaniu blistrowym; w tekturowym pudełku zawiera 1 opakowanie i instrukcję użycia Artoxan.

Skład na 1 butelce z proszkiem:

  • składnik aktywny: tenoksykam - 20 mg;
  • składniki pomocnicze: kwas askorbinowy, trometamol, mannitol, kwas solny, wodorotlenek sodu, wersenian disodowy.

Woda do wstrzykiwań działa jak rozpuszczalnik (2 ml w każdej ampułce).

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Tenoksykam jest pochodną oksykamową tienotiazyny. Odnosi się do NLPZ. Tenoksykam oprócz działania przeciwgorączkowego, przeciwbólowego i przeciwzapalnego hamuje również agregację płytek.

Mechanizm działania Artoxanu wiąże się z hamowaniem aktywności izoenzymów COX-1 (cyklooksygenaza-1) i COX-2 (cyklooksygenaza-2), co prowadzi do zmniejszenia syntezy prostaglandyn w ognisku zapalnym i innych tkankach i narządach. Tenoksykam zmniejsza gromadzenie się leukocytów w ognisku zapalnym, a także zmniejsza aktywność enzymów kolagenazy i proteoglikanazy w chrząstce ludzkiej.

Działanie przeciwzapalne rozwija się pod koniec pierwszego tygodnia leczenia produktem Artoxan.

Farmakokinetyka

Wchłanianie tenoksykamu jest szybkie i całkowite. Biodostępność wynosi 100%. 2 godziny po podaniu wykrywane jest maksymalne stężenie substancji czynnej w osoczu we krwi.

Charakterystyczną cechą tenoksykamu jest zdolność do przedłużonego działania i długiej T1/2 (72 godziny). Około 99% leku wiąże się z białkami osocza. Tenoksykam łatwo przenika przez bariery histoematologiczne i dostaje się do płynu maziowego.

Metabolizm zachodzi w wątrobie. W wyniku hydroksylacji tenoksykamu powstaje nieaktywny metabolit, 5-hydroksypirydyl. Artoxan jest wydalany w postaci nieaktywnych metabolitów (2/3 - przez nerki i 1/3 - z żółcią przez jelita).

Wskazania do stosowania

  • Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa);
  • reumatoidalne zapalenie stawów;
  • zapalenie torebki stawowej (zapalenie kaletki);
  • zapalenie kości i stawów;
  • zapalenie osłon błony maziowej ścięgna mięśniowego (zapalenie ścięgien i pochwy);
  • zespół stawowy z zaostrzeniem dny;
  • urazowy i palący ból;
  • zespół łagodnego lub umiarkowanego bólu (ból mięśni, ból głowy i ból zęba, ból stawów, migrena, ból menstruacyjny, nerwoból).

Artoxan jest przepisywany w celu leczenia objawowego, aby zmniejszyć stan zapalny i ból w czasie stosowania. Lek nie wpływa na przebieg choroby podstawowej.

Przeciwwskazania

  • zaostrzenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Crohna;
  • erozyjne i wrzodziejące zmiany dwunastnicy i żołądka w ostrej fazie;
  • krwawienie z przewodu pokarmowego (w tym ich historia);
  • ciężka niewydolność wątroby;
  • ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml / min);
  • postępująca choroba nerek;
  • niewyrównana niewydolność serca;
  • choroby układu krzepnięcia krwi;
  • okres przed, w trakcie i po procedurze omijania tętnicy wieńcowej;
  • całkowita lub niepełna kombinacja nietolerancji kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ, polipowatości zatok przynosowych i nosa oraz astmy oskrzelowej (w tym historia tej kombinacji);
  • dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat;
  • Podczas ciąży i karmienia piersią;
  • zwiększona indywidualna wrażliwość na składniki Artoxanu (możliwa jest wrażliwość krzyżowa na ibuprofen, kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ).

Względne (Artoxan stosuje się ostrożnie):

  • Choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego poza okresem zaostrzenia;
  • wrzód trawienny dwunastnicy i żołądka w postaci przewlekłej;
  • obecność infekcji Helicobacter pylori;
  • porfiria wątrobowa;
  • oznaki historii choroby wątroby;
  • niewydolność nerek o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 30 do 60 ml / min);
  • wysokie ciśnienie krwi;
  • Przewlekła niewydolność serca;
  • znaczny spadek objętości krwi krążącej (w tym poważne interwencje chirurgiczne);
  • choroba niedokrwienna serca;
  • chorobę tętnic obwodowych;
  • cukrzyca;
  • astma oskrzelowa;
  • ciężkie choroby somatyczne;
  • hiperlipidemia / dyslipidemia;
  • choroba naczyń mózgowych;
  • choroby autoimmunologiczne;
  • alkoholizm, palenie;
  • zaawansowany wiek (powyżej 65 lat);
  • długotrwałe leczenie NLPZ;
  • jednoczesne stosowanie z glikokortykosteroidami, lekami przeciwpłytkowymi, antykoagulantami i selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny.

Artoxan, instrukcje użytkowania: metoda i dawkowanie

Artoxan podaje się domięśniowo lub dożylnie. Pozajelitowa droga podawania leku jest przeznaczona do krótkotrwałej terapii (w ciągu 1-2 dni) w dawce 20 mg raz na dobę. Jeśli konieczne jest dalsze leczenie, przejdź do doustnej postaci tenoksykamu.

Aby przygotować zastrzyk, dostarczony rozpuszczalnik należy dodać do zawartości fiolki z liofilizatem. Po przygotowaniu roztworu igła jest wymieniana.

Czas trwania wstrzyknięcia dożylnego nie powinien przekraczać 15 sekund. Domięśniowe wstrzyknięcia leku Artoxan są przenoszone głęboko w mięsień.

Skutki uboczne

Niepożądane zaburzenia ze strony układów i narządów podczas stosowania leku Artoxan (sklasyfikowane w następujący sposób: bardzo często - ≥ 1/10, często - ≥ 1/100 i

Artoxan

Artoxan jest skutecznym niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o silnym działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i mniej wyraźnym działaniu przeciwgorączkowym.
Właściwości leku wynikają z hamowania obu izoform enzymu cyklooksygenazy, co prowadzi do naruszenia metabolizmu kwasu arachidonowego i blokady syntezy prostaglandyn.
Działanie przeciwzapalne wynika ze zmniejszenia przepuszczalności naczyń włosowatych (ogranicza wysięk), stabilizacji błon lizosomalnych (zapobiega uwalnianiu enzymów lizosomowych powodujących uszkodzenie tkanek), hamowania syntezy lub inaktywacji mediatorów zapalnych (prostaglandyn, histaminy, bradykininy, limfokin, czynników uzupełniających). Zmniejsza ilość wolnych rodników w ognisku zapalnym, hamuje chemotaksję i fagocytozę. Hamuje proliferacyjną fazę zapalenia, zmniejsza stwardnienie zapalne tkanek; ma działanie chondroprotekcyjne.
Lek zmniejsza wrażliwość na ból w ognisku zapalnym i działa na wzgórzowe centra bólu, ma działanie odczulające (przy długotrwałym stosowaniu). W przypadku chorób reumatycznych zmniejsza ból stawów w spoczynku i podczas ruchu, zmniejsza poranną sztywność i obrzęk stawów, poprawia funkcjonowanie i zwiększa zakres ruchu stawów.
Farmakokinetyka
Ma długi okres półtrwania wynoszący 60–75 godzin, łatwo przechodzi przez bariery histohemologiczne i wnika dobrze do płynu maziowego. Charakteryzuje się wysoką biodostępnością - 100%.

Wskazania do stosowania:
Artoxan stosuje się w leczeniu chorób zapalnych i zwyrodnieniowych układu mięśniowo-szkieletowego, towarzyszącemu bólowi:
- reumatoidalne zapalenie stawów, dnawe zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa);
- zakaźne niespecyficzne zapalenie wielostawowe;
- choroba zwyrodnieniowa stawów, osteochondroza;
- zapalenie ścięgien, zapalenie kaletki, zapalenie mięśni, zapalenie okołostawowe;
- bóle stawów, nerwobóle, bóle mięśni, ischalgia, lumbago;
- urazy, oparzenia.

Tryb aplikacji:
Artoxan jest przeznaczony do podawania domięśniowego lub dożylnego.
Przypisany w dawce 20 mg 1 raz / dobę, dawka podtrzymująca: 10 mg / dobę.
W przypadku silnego bólu można zwiększyć dawkę do 40 mg 1 raz na dobę.
W ostrych atakach dnawego zapalenia stawów: 20 mg 2 razy dziennie przez pierwsze 2-3 dni, następnie 20 mg 1 raz dziennie przez 5 dni.

Skutki uboczne:
Z układu pokarmowego: ból i dyskomfort w jamie brzusznej, nudności, wzdęcia.
Z układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy.
Reakcje alergiczne: świąd, pokrzywka, rumień, zespoły Stevensa-Johnsona i Lyella.
Wskaźniki laboratoryjne: zwiększone stężenie kreatyniny, mocznika w osoczu, zwiększona aktywność transaminaz „wątrobowych”.

Przeciwwskazania:
Przeciwwskazania do stosowania leku Artoxan to: nadwrażliwość na tenoksykam lub inne NLPZ; erozyjne i wrzodziejące zmiany w przewodzie pokarmowym; krwawienie z przewodu pokarmowego; ciąża, laktacja; dzieciństwo; „Triada aspiryny”; ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek; niewydolność nerek; niewydolność serca; choroby krwi.

Ciąża:
W czasie ciąży i laktacji lek Artoxan należy przepisywać z najwyższą ostrożnością, ponieważ nie ma wystarczających danych na temat stosowania preparatu Artoxan w tej kategorii pacjentów..

Interakcja z innymi lekami:
Lek Artoxan wzmacnia działanie preparatów litu, pośrednich antykoagulantów (konieczne jest kontrolowanie wskaźnika protrombiny).
W przypadku stosowania z lekami moczopędnymi należy wziąć pod uwagę możliwość zatrzymywania sodu i wody w organizmie.

Przedawkować:
Nie zaobserwowano przypadków przedawkowania preparatu Artoxan..

Warunki przechowywania:
Przechowuj lek Artoxan w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturach do 25 ° C.

Formularz zwolnienia:
Artoxan - liofilizowany proszek d / preparat. roztwór d / zastrzyk 20 mg.
Pakowanie: fl. 3 szt. Za komplet z rozpuszczalnikiem

Struktura:
1 butelka proszku Artoxan zawiera: tenoksykam 20 mg.
Substancje pomocnicze: mannitol, kwas askorbinowy, wersenian disodowy, trometamina, wodorotlenek sodu, kwas solny.
Rozpuszczalnik: woda d / wtrysk.

Dodatkowo:
Przeciwwskazane w ciężkim zaburzeniu czynności wątroby.
Przeciwwskazane w ciężkim zaburzeniu czynności nerek, niewydolność nerek.
Ze szczególną ostrożnością lek jest przepisywany osobom w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak wystarczających informacji na temat stosowania tenoksykamu..
Podczas długotrwałego leczenia produktem Artoxan konieczne jest monitorowanie czynności wątroby i nerek. Być może wydłużenie czasu krwawienia, które należy wziąć pod uwagę podczas interwencji chirurgicznych.
Ze szczególną ostrożnością lek jest przepisywany osobom w wieku poniżej 18 lat ze względu na brak wystarczających informacji na temat stosowania tenoksykamu..
Podczas leczenia lekiem należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i wykonywania innych potencjalnie niebezpiecznych czynności, które wymagają zwiększonej koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Artoxan - instrukcje użytkowania, formularz uwalniania, wskazania, działania niepożądane, analogi i cena

Ból zawsze powoduje u człowieka dyskomfort, dlatego należy go jak najszybciej zatrzymać, aby złagodzić stan. W przypadku złamań, chorób stawów i kości stosuje się specjalne środki przeciwbólowe i przeciwzapalne, na przykład roztwór Artoxan. Odnosi się do leków niesteroidowych, szybko łagodzi dyskomfort i łagodzi objawy bólowe..

Lek Artoxan

Artoxan to egipska firma farmaceutyczna na zlecenie brytyjskiego przemysłu. Substancją czynną leku jest tenoksykam. Jest częścią dużej grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych stosowanych w chirurgii i leczeniu chorób układu mięśniowo-szkieletowego, łagodzi ból, działa przeciwbólowo.

Skład i forma wydania

Lek jest dostępny tylko w postaci liofilizowanego proszku, z którego wykonuje się zastrzyk. Skład instrukcji:

Drobny zielonkawożółty proszek, rozpuszczalnik - bezbarwna, przezroczysta ciecz

Stężenie tenoksykamu, mg na fiolkę

Woda do wstrzykiwań, mannitol, wodorotlenek sodu, kwas askorbinowy, trometamina, wersenian disodowy

W opakowaniu 3 butelek z proszkiem i 3 ampułek z rozpuszczalnikiem

Jak działa lek?

Lek należy do grupy oksykamów. Substancja czynna ma silne działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Mechanizm działania leku polega na hamowaniu (supresji) izoform enzymu cyklooksygenazy, co prowadzi do zakłócenia produkcji kwasu arachidonowego i blokady syntezy prostaglandyn (prekursorów stanu zapalnego).

Przeciwzapalne działanie preparatu Artoxan wynika ze zmniejszenia przepuszczalności naczyń włosowatych, ograniczenia wysięku i stabilizacji błon lizosomalnych. Tenoksykam zapobiega wytwarzaniu enzymów uszkadzających tkanki, hamuje syntezę mediatorów stanu zapalnego, zmniejsza liczbę wolnych rodników i zapobiega rozwojowi chemotaksji i fagocytozy. Substancja czynna nie pozwala na rozwój faz stanu zapalnego, zmniejsza stwardnienie tkanek po zapaleniu i działa chondroprotekcyjnie.

Lek jest w stanie zmniejszyć wrażliwość na ból w ognisku zapalnym, działać na wzgórzowe centra bólu. Nieodłączny jest efekt odczulania. W przypadku chorób reumatycznych lek zmniejsza ból stawów, zmniejsza poranną sztywność i obrzęk oraz zwiększa zakres ruchów. Artoxan jest wydalany w ciągu 120-150 godzin, przenika do mazi stawowej, jego biodostępność wynosi 100%, wydalany z żółcią.

Wskazania do stosowania

Rozwiązanie stosuje się w leczeniu chorób zapalnych i zwyrodnieniowych układu mięśniowo-szkieletowego, którym towarzyszy ból. Obejmują one:

  • reumatoidalne, dnawe zapalenie stawów;
  • zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa);
  • choroba zwyrodnieniowa stawów, osteochondroza;
  • zakaźne niespecyficzne zapalenie wielostawowe;
  • bóle stawów, nerwobóle, lumbago, ischalgia;
  • zapalenie ścięgien, zapalenie okołostawowe, zapalenie kaletki, zapalenie mięśni;
  • urazy stawów i kości, oparzenia skóry.

Artoxan - instrukcje użytkowania

Roztwór stosuje się do podania domięśniowego głębokiego lub dożylnego (od 15 sekund). Standardowa dawka wynosi 20 mg raz na dobę, dawka podtrzymująca wynosi 10 mg / dobę. Zespół silnego bólu wymaga zwiększenia dawki do 40 mg raz na dobę. W ostrych atakach dnawego zapalenia stawów pacjentowi przepisuje się 20 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 2-3 dni, a następnie 5 dni na 20 mg raz na dobę. Domięśniowe i dożylne zastrzyki stosuje się w leczeniu krótkotrwałym (nie dłużej niż kilka dni). Roztwór przygotowuje się przed użyciem..

Specjalne instrukcje

W przypadku przedłużonego leczenia produktem Artoxan konieczne jest ciągłe monitorowanie czynności wątroby i nerek. Podczas operacji lub operacji należy rozważyć wydłużenie czasu krwawienia. Lek jest przepisywany ostrożnie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, podczas ciąży i laktacji (karmienia piersią). Podczas leczenia należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów.

Interakcje pomiędzy lekami

Ze względu na fakt, że tenoksykam wiąże się w dużej mierze z albuminą, jest on w stanie wzmocnić działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i innych antykoagulantów. Podczas tego połączenia należy monitorować morfologię krwi, a także w połączeniu z tabletkami hipoglikemicznymi. Inne kombinacje leków:

  1. Artoxan wzmacnia działanie preparatów litu.
  2. Połączenie z lekami moczopędnymi prowadzi do opóźnienia sodu i wody w organizmie zaburzając czynność nerek.
  3. Lek nie wchodzi w interakcje z digoksyną, cymetydyną, penicylaminą.
  4. Zaleca się ostrożność przy łączeniu leku z cyklosporyną ze względu na ryzyko zwiększonej nefrotoksyczności i metotreksatu z powodu zwiększonej toksyczności..
  5. Chinolony w połączeniu z Artoxanem zwiększają aktywność konwulsyjną.
  6. Salicylany wypierają tenoksykam z białek albuminy, zwiększają klirens leku. Ta kombinacja jest zabroniona..
  7. Pomiędzy zażyciem leku a Mifepristone powinno upłynąć co najmniej 8-12 godzin.
  8. Połączenie z kortykosteroidami może prowadzić do krwawienia z przewodu pokarmowego.
  9. Artoxan zmniejsza działanie leków moczopędnych, wzmacnia działanie leków przeciwzakrzepowych, fibrynolitycznych, ryzyko skutków ubocznych estrogenów, zmniejsza skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych.
  10. Połączenie z fenytoiną, etanolem, ryfampicyną, barbituranami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, fenylobutazonem zwiększa produkcję hydroksylowanych aktywnych metabolitów.
  11. Połączenie z glikozydami nasercowymi nasila niewydolność serca, z takrolimusem - ryzyko nefrotoksyczności, z zydowudyną - ryzyko aktywności hematologicznej.

Skutki uboczne

Według pacjentów lek może wykazywać działania niepożądane. Najczęstsze instrukcje wskazują:

  • ból brzucha, wzdęcia, nudności, wzdęcia;
  • zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego;
  • krew w moczu;
  • ból głowy, zawroty głowy;
  • reakcje alergiczne - swędzenie, pokrzywka, rumień, zespoły Lyella i Stevensa-Johnsona;
  • zwiększony poziom kreatyniny i mocznika we krwi, zwiększona aktywność enzymów transaminaz wątrobowych.

Przeciwwskazania

Jak w przypadku każdego innego niesteroidowego leku przeciwzapalnego (NLPZ), przeciwwskazania do stosowania są rozróżnione w artoxanie. Oto stany:

  • nadwrażliwość na aktywny lub dodatkowy skład, inne NLPZ;
  • erozja, wrzód żołądka lub wrzód dwunastnicy;
  • krwawienie z przewodu pokarmowego;
  • ciąża, karmienie piersią;
  • wiek do 18 lat;
  • triada aspiryny;
  • upośledzona czynność wątroby, choroba nerek, niewydolność nerek;
  • niewydolność serca;
  • choroby krwi.

Warunki sprzedaży i przechowywania

Możesz kupić Artoxan na receptę. Lek jest przechowywany w temperaturze do 25 stopni przez trzy lata od daty produkcji.

Analogi Artoxanu

Wszystkie substytuty leku działają w ogniskach zapalnych i mogą powstrzymać silny ból. Analogi Artoxanu:

  • Oksiten - proszek do wstrzykiwań o wyraźnych właściwościach przeciwbólowych;
  • Aspicard - tabletki na bazie kwasu acetylosalicylowego;
  • Diklofenak jest roztworem przeciwzapalnym zawierającym diklofenak sodu;
  • Tenoksykam - bezpośredni substytut tego samego składnika, wykazuje działanie przeciwgorączkowe.

Cena Artoxan

Zakup środków jest możliwy przez Internet lub w zwykłych aptekach. Na cenę wpłynie wielkość opakowania, poziom marż handlowych. Przybliżony koszt Artoxanu i analogów w Moskwie:

Cena apteki, ruble

Liofilizat Artoxan do sporządzania roztworu + rozpuszczalnik, 3 fiolki i 3 ampułki

Roztwór diklofenaku 1 ampułka 3 ml

Tabletki Aspicard 100 mg 20 szt.

Opinie

Cierpię na zapalenie stawów. Rano wstaje ból, odczuwa się sztywność stawów. Kiedy pojawia się zaostrzenie, robię zastrzyki z Artoxanu - lekarz mi je przepisał. Zastrzyk stawia pielęgniarkę. Lubię ten lek - natychmiast łagodzi silny ból, eliminuje obrzęki, stany zapalne. Wystarczy dwa dni zastrzyków, aby zapomnieć o problemie przez sześć miesięcy.

Pracuję z drobnymi szczegółami, więc mam profesjonalną chorobę rąk i stawów - zapalenie ścięgien. Zaostrzenia bólu występują wiosną i jesienią, kiedy staje się mokry, chłodny. W takim przypadku idę do szpitala, aby zrobić zastrzyki. Artoxan pomaga mi. Nie tylko łagodzi ból, ale nie pozwala mu się rozwijać. Recenzje na jego temat są całkowicie pozytywne.

Mój mąż miał zapalenie kaletki. Opisał ból jako piekielny, nie mógł się normalnie poruszać. Lekarze powiedzieli, że musisz przejść kompleksowe leczenie, być może nawet wykonać operację. Aby złagodzić ból, lekarze przepisali Tenoxicam, ale niewiele to pomogło. Następnie przepisano nam Artoxan - jest bardziej skuteczny, działa szybciej.

Złamałem rękę w miejscu stawu. Bardzo bolesne było oczekiwanie jego zespolenia, nie mogłem się ruszyć, ponieważ musiałem ściśle ustalić miejsce złamania. Przez pierwsze dwa dni po kontuzji podali mi zastrzyki z Artoxanu. Nie możesz już ich robić, ale szkoda - lek jest doskonały, podobało mi się, jak łagodzi mój stan. Teraz muszę pić pigułki.

Znaleziono błąd w tekście?
Wybierz, naciśnij Ctrl + Enter, a my to naprawimy!

Artoxan: jak złagodzić ból i nie zaszkodzić ciału

Niesteroidowy środek przeciwzapalny Artoxan pomaga złagodzić stany zapalne i ból. Dlatego często jest przepisywany w leczeniu chorób stawów o różnym charakterze.

Właściwości farmakologiczne leku

Artoxan ma działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i niewielkie działanie przeciwgorączkowe. Należy do grupy oksykamów, jego mechanizm działania wiąże się z blokowaniem wymiany kwasu arachidonowego i zapobieganiem wytwarzaniu prostaglandyn. W rezultacie zmniejsza się wrażliwość na ból, a przy długotrwałym stosowaniu rozwija się działanie odczulające, które jest przydatne w leczeniu alergicznego stanu zapalnego.

U pacjentów z patologią reumatyczną stosowanie preparatu Artoxan prowadzi do zmniejszenia nasilenia objawów klinicznych. Dlatego ich ból zmniejsza się zarówno w spoczynku, jak i podczas ruchu. Ponadto zmniejsza się obrzęk stawów, co prowadzi do zwiększenia zakresu ruchu, usunięcia bloku.

Przeciwzapalne działanie leku wiąże się ze stabilizacją błon komórkowych i zmniejszeniem przepuszczalności naczyń włosowatych. Jego stosowanie prowadzi do zmniejszenia produkcji mediatorów prozapalnych, zmniejszenia liczby wolnych rodników w uszkodzonych tkankach. Ma również działanie chondroprotekcyjne, hamuje procesy proliferacyjne związane z zapaleniem. W rezultacie zmniejsza się stopień stwardnienia w uszkodzonych obszarach..

Charakterystyczną cechą Arotoxanu jest jego niemal absolutna biodostępność - prawie wszystkie cząsteczki leku przenikają do jamy stawowej i mają działanie terapeutyczne. Okres półtrwania leku wynosi 75 godzin, co pozwala na stosowanie go co trzy dni przy jednoczesnym utrzymaniu jego aktywnej koncentracji w ciele pacjenta.

Formy wydania i skład

Lek jest dostępny w postaci liofilizowanego roztworu, który należy rozcieńczyć przed podaniem domięśniowym. W tym celu w każdym opakowaniu znajduje się również ampułka z wodą do wstrzykiwań.

Lek ma żółty kolor z zielonkawym odcieniem. Substancją czynną leku jest tenoksykam. Każda ampułka zawiera 20 mg składnika aktywnego wraz z substancjami pomocniczymi - mannitolem, kwasem askorbinowym, wodorotlenkiem sodu. Przyczyniają się do lepszego wchłaniania leku, wzmacniają jego działanie..

Wskazania

Artoxan: instrukcje użytkowania - lek jest wskazany do stosowania w leczeniu chorób zapalnych i zwyrodnieniowych stawów, w których występuje wyraźny zespół bólowy. To jest używane do:

Artoxan: instrukcje dotyczące leku, dokładna dawka i wskazania

Wśród najskuteczniejszych środków przeciwzapalnych i przeciwbólowych stosowanych w patologiach stawów i mięśni odnotowano lek Artoxan z Egyptian International Pharmaceutical Production Company.

Skład leku

Głównym aktywnym składnikiem leku jest tenoksykam, który należy do grupy NLPZ oksykamu. Substancja ta jest stosowana w farmakologii od ponad 30 lat iw tym czasie stała się doskonałym środkiem przeciwbólowym i przeciwzapalnym.

Każda butelka Artoxanu zawiera 20 g tenoksykamu. Jako substancje pomocnicze i dodatkowe w preparacie występują również:

  • ededat disodium;
  • kwas askorbinowy (witamina C);
  • mannitol;
  • trometamol;
  • kwas chlorowodorowy;
  • wodorotlenek sodu.

Połączenie tych składników uzupełnia działanie głównej substancji, dzięki czemu lek jest tak skuteczny, jak to możliwe..

Wpływ na ciało

Stosowanie leku pomaga usunąć proces zapalny, znormalizować temperaturę ciała, eliminując hipertermię. Ponadto lek łagodzi ból, nie pozwala na adhezję płytek krwi, zapobiega gromadzeniu się leukocytów w ognisku zapalnym, zmniejsza aktywność enzymów proteoglikanazy i kolenazy w tkankach chrząstki.

Wchłanianie substancji czynnej leku następuje szybko i całkowicie. Maksymalne stężenie we krwi obserwuje się 2 godziny po podaniu do organizmu. Charakterystyczna cecha - przedłużone działanie (do 72 godzin).

Proces metaboliczny zachodzi w wątrobie. Wydalanie: 1/3 - przez jelita z żółcią, pozostałe 2/3 - przez nerki.

Formularz zwolnienia

Lek jest dostępny w postaci proszku (liofilizat) o zielonkawo-żółtym kolorze, który jest stosowany do przygotowania roztworu do podania do organizmu przez żyły lub domięśniowo.

Każde opakowanie kartonowe zawiera 3 ampułki z proszkiem i 3 butelki z bezbarwnym rozpuszczalnikiem (ostatnia to woda do wstrzykiwań). Lek na receptę jest wydawany.

Wskazania do stosowania

Lek jest przepisywany, jeśli pacjent ma zapalne i zwyrodnieniowe patologie układu mięśniowo-szkieletowego, któremu towarzyszy silny ból. Najczęściej biorąc Artoxan jest zalecany do:

  1. osteochondroza i osteoporoza;
  2. reumatoidalne i dnawe zapalenie stawów;
  3. nerwoból, ból mięśni, ischalgia;
  4. zapalenie pochewki ścięgna;
  5. niespecyficzne zakaźne zapalenie wielostawowe i wiele innych podobnych chorób.

Lek daje dobry efekt w przypadku bólu spowodowanego urazami lub oparzeniami..

Działanie Artoxanu polega wyłącznie na zatrzymaniu zespołu bólowego i zmniejszeniu procesu zapalnego. Lek nie ma wpływu na leczenie samej patologii..

Przypadki, gdy lek jest przeciwwskazany

Pierwszym i głównym przeciwwskazaniem do stosowania Artoxanu jest nietolerancja co najmniej jednej z substancji leku.

Ponadto zastrzyki z Artoxanu są przeciwwskazane w obecności pacjenta:

  • wrzodziejące zmiany w przewodzie pokarmowym w ostrym stadium;
  • Krwotok z przewodu pokarmowego;
  • przewlekłą niewydolność nerek;
  • patologie jelit wywołane procesami zapalnymi;
  • postępująca choroba nerek;
  • choroby krwi.

Ze szczególną ostrożnością lek należy stosować z:

  • wrzodziejące zapalenie jelita grubego bez zaostrzeń;
  • przewlekłe wrzody żołądkowo-jelitowe (nie podczas zaostrzenia);
  • porfiria wątrobowa;
  • choroby wątroby o różnej etiologii;
  • Przewlekła niewydolność serca;
  • cukrzyca;
  • astma oskrzelowa (niezależnie od formy);
  • choroby autoimmunologiczne.

Biorąc to wszystko pod uwagę, lek może być przyjmowany tylko zgodnie z zaleceniami lekarza, zgodnie ze wszystkimi zaleceniami i dawkami.

Przedawkowanie i możliwe działanie niepożądane

Przedawkowaniu leku towarzyszy ból brzucha, nudności (możliwe wymioty). Mogą również wystąpić problemy z wątrobą i nerkami..

Jeśli chodzi o działania niepożądane, w niektórych przypadkach po podaniu Artoxanu można zaobserwować:

  • reakcje dyspeptyczne z towarzyszącymi nudnościami;
  • zwiększona senność;
  • szumy uszne i bóle głowy;
  • tymczasowe naruszenie funkcji wzrokowej;
  • podwyższone ciśnienie krwi, przyspieszenie akcji serca;
  • reakcje alergiczne.

Aby uniknąć poważniejszych konsekwencji, wystąpienie któregokolwiek z tych stanów należy zgłosić lekarzowi prowadzącemu.

Dawkowanie i zasady podawania

Zalecana dawka leku wynosi 20 mg / dzień (1 ampułka). Podczas prowadzenia terapii podtrzymującej standardowa dawka jest zmniejszana o połowę. W przypadku silnego bólu dzienną dawkę można zwiększyć do 40 mg na dzień (pojedyncze podanie).

W ostrych atakach dnawego zapalenia stawów zastrzyki z Artoxanu wykonuje się dwa razy dziennie po 20 mg na zabieg. Ten harmonogram przyjmowania utrzymuje się przez 2-3 dni, po czym przełączają się na standardową dawkę - 20 mg / dzień.

W przypadku domięśniowego wstrzyknięcia leku igła jest głęboko włożona, czas samego wstrzyknięcia powinien wynosić co najmniej 15 sekund.

Specjalne instrukcje

Podczas korzystania z Artoxanu konieczne jest ciągłe monitorowanie funkcjonowania nerek, stanu ukształtowanych komórek krwi i poziomu glukozy we krwi. Wszelkie zmiany wymagają natychmiastowego dostosowania leczenia. Stosowanie leku przez pacjentów z „grupy ryzyka” powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem personelu medycznego.

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, zaleca się zmniejszenie pojedynczej dawki leku, jednocześnie wydłużając czas leczenia (w rozsądnych granicach). Decyzję o stosowności tego kroku powinien podjąć lekarz.

Stosowanie przez kobiety w ciąży i karmiące piersią

Stosowanie leku Artoxan podczas ciąży i laktacji jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do nieodwracalnych i nieprzewidywalnych konsekwencji..

Ponadto nie można zażywać leku u kobiet planujących ciążę. Powodem jest zdolność leku do tłumienia funkcji rozrodczych organizmu. Nawet jeśli nastąpi poczęcie, lek znacznie zwiększa ryzyko spontanicznej aborcji. Możliwe jest również urodzenie nierentownego dziecka.

Stosowanie leku w dzieciństwie i starości

Artoxan jest przeciwwskazany u dzieci w wieku poniżej 18 lat. Starsi ludzie w wieku powyżej 65 lat, lek jest przepisywany ostrożnie w przypadku braku przeciwwskazań i ryzyka powikłań.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i skomplikowanych mechanizmów

Ze względu na charakter działania leku i możliwą manifestację działań niepożądanych po przyjęciu leku Artoxan nie zaleca się prowadzenia pojazdów ani wykonywania innych czynności wymagających koncentracji i zwiększonej szybkości reakcji.

Interakcje z innymi lekami

Substancje zawarte w leku mogą reagować ze składnikami innych leków. Podczas przyjmowania leku Artoxan może wchodzić w interakcje z:

  • Leki przeciwzakrzepowe Rezultatem może być gwałtowny wzrost działania przeciwkrzepliwego..
  • Leki immunosupresyjne (w szczególności z cyklosporyną). Możliwe zwiększenie toksycznego działania na nerki.
  • Salicylany Ryzyko zwiększenia klirensu i objętości dystrybucji substancji czynnej wzrasta.
  • Preparaty litowe. Możliwe opóźnienie w usuwaniu litu z organizmu.

Należy również zachować ostrożność podczas przyjmowania Artoxanu z chinolonami, lekami moczopędnymi i fibrynolitami.

Okres ważności i warunki przechowywania

Przechowuj opakowanie z lekiem w ciemnym miejscu o temperaturze nie wyższej niż + 25 ° C. Okres ważności produktu Artoxan w zamkniętych ampułkach wynosi 3 lata. Gotowego rozwiązania nie można zapisać.

Analogi

Obecnie istnieje duża liczba leków o działaniu podobnym do Artoxanu. Pomiędzy nimi:

  • Aspicard
  • Diklofenak;
  • Oksyten;
  • Texamen;
  • Texared
  • Tenikam;
  • Tenocutyl;
  • Tenoksykam;
  • Tilkotil;
  • Tobitil.

Skuteczność leku zależy od indywidualnych cech ciała pacjenta.

Koszt leku

Cena Artoxanu różni się w zależności od regionu i sieci aptek. Średnio cena za 1 paczkę wynosi od 615 do 1165 rubli.

Przeciwzapalny niesteroidowy lek Artoxan na patologie stawów

Artoxan to niesteroidowy lek o właściwościach przeciwzapalnych. Narzędzie jest zalecane do stosowania w patologiach układu mięśniowo-szkieletowego. Skutecznie eliminuje ból. Lek jest dostępny na receptę i jest stosowany ściśle według instrukcji specjalisty..

Formularz zwolnienia

Artoxan jest dostępny w postaci liofilizowanego proszku, który jest przeznaczony do wprowadzenia do krwioobiegu przez żyłę lub tkankę mięśniową. Odcień jest zielonkawo-żółty. Ciecz, która nie ma koloru, jest używana jako rozpuszczalnik..

Struktura

Główną funkcjonującą substancją jest tenoksykam, który jest obecny w środku w ilości 20 mg. Artoxan zawiera również wersenian disodowy, witaminę C, mannitol, kwas solny i wodorotlenek sodu. Ta kombinacja substancji określa właściwości leku..

Produkt dostępny w przezroczystych szklanych butelkach. Jest uszczelniony gumowym korkiem i przykryty pokrywą wykonaną z aluminium. Dzięki takiej ochronie powietrze i wilgoć nie przedostają się do leku. Woda do wstrzykiwań, która jest rozpuszczalnikiem leku, jest dostępna w przezroczystej szklanej lub plastikowej ampułce o pojemności 2 ml. Opakowanie Artoxan wykonane jest z tektury.

Farmakologia

Funkcjonowanie farmakologiczne - niesteroidowy lek przeciwzapalny, który łagodzi ból.

Farmakodynamika i farmakokinetyka

Tenoksykam jest formą oksykamu. Artoxan łagodzi proces zapalny, normalizuje temperaturę ciała, eliminując gorączkę. Narzędzie łagodzi ból i zapobiega przywieraniu płytek krwi.

Artoxan zapobiega gromadzeniu się ukształtowanych komórek krwi - białych krwinek w miejscu, w którym obserwuje się ognisko procesu zapalnego. Hamuje aktywność izoenzymów, dzięki czemu produkcja prostaglandyn zmniejsza się zarówno w miejscu, w którym rozwija się proces zapalny, jak i we wszystkich tkankach ciała.

Lek Artoxan jest całkowicie wchłaniany do krwi w krótkim czasie. Narzędzie dociera do ogniska patologii w całości bez strat.

Maksymalny poziom Artoxanu w osoczu jest osiągany dwie godziny po wprowadzeniu leku do organizmu. Efekt stosowania leku utrzymuje się przez 72 godziny.

Metabolizm leku odbywa się w wątrobie. Lek jest wydalany z jelitami z żółcią w ilości 1/3 całej kompozycji, 2/3 opuszcza ciało przez nerki.

Instrukcja użycia

Wskazania do stosowania

Wskazania do stosowania zastrzyków Artoxan:

  • Rodzaj zapalenia stawów w postaci przewlekłej, w którym dochodzi do uszkodzenia stawu i jego chrząstki i worka, więzadła, a także tkanki mięśniowej i kostnej (zapalenie kości i stawów);
  • Zespół bólowy, który pojawia się z oparzeniami i urazami;
  • Bóle głowy i migreny;
  • Autoimmunologiczna patologia tkanki łącznej, której towarzyszy stan zapalny, w którym dochodzi do uszkodzenia stawów (reumatoidalne zapalenie stawów);
  • Zespół bólowy z nerwobólami, bólami stawów, algodismenorrhea i bólami mięśni;
  • Zaostrzenie dny, w której występuje zespół stawów;
  • Proces zapalny, który występuje w torebce maziowej (zapalenie kaletki);
  • Postępująca patologia stawów kręgosłupa w postaci przewlekłej, wynikająca z zapalenia (zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa);
  • Proces zapalny zachodzący w wewnętrznej błonie włóknistej pochwy ścięgna mięśnia (zapalenie pochewki ścięgna).

Przeciwwskazania

Lek Artoxan ma następujące przeciwwskazania:

  1. Nadwrażliwość i nietolerancja na dowolną substancję obecną w składzie produktu;
  2. Wrzodziejąca patologia przewodu pokarmowego, które znajdują się w ostrym stadium;
  3. Krwotok w przewodzie pokarmowym;
  4. Przewlekłą niewydolność nerek;
  5. Patologie jelitowe, których pojawienie się jest wywoływane przez proces zapalny;
  6. Postępująca choroba nerek;
  7. Połączenie kompletnych lub niepełnych chorób astmy, polipowatości nosa i zatok oraz nietolerancji na leki niesteroidowe;
  8. Problemy z krzepnięciem;
  9. Niewydolność serca;
  10. Leczenie bólu występującego przed i po operacji, gdy wykonuje się pomostowanie tętnicy wieńcowej;
  11. Okres rodzenia dziecka;
  12. Karmienie piersią;
  13. Niedoskonałe letnie dzieci i młodzież do 18 roku życia.

Skutki uboczne

Zastrzyki z Artoxanu mają następujące działania niepożądane:

  • Zawroty głowy i ból głowy;
  • Pojawienie się krwi w moczu podczas oddawania moczu;
  • Reakcje alergiczne, które objawiają się jako różne wysypki na naskórku;
  • Występowanie problemów z układem mięśniowo-szkieletowym;
  • Ból i wzdęcia w jamie brzusznej;
  • Zwiększone tworzenie gazu;
  • Pojawienie się nudności, rzadko - wymiotów;
  • Zwiększona aktywność enzymów wątrobowych;
  • Zwiększone stężenie mocznika i kreatyny we krwi.

Przedawkować

Po przedawkowaniu leku pojawiają się problemy z aktywnością wątroby i nerek, bólem brzucha, nudnościami i wymiotami.

Jak używać

Instrukcja użytkowania Artoxan - 20 mg raz dziennie przez wstrzyknięcie do tkanki mięśniowej lub do krwioobiegu przez żyłę. Czas trwania terapii wynosi 1-2 dni.

Specjalne instrukcje

Podczas stosowania Artoxan konieczne jest monitorowanie aktywności nerek, stanu komórek krwi i zawartości poziomów glukozy. Każda zmiana wymaga natychmiastowego leczenia..

Stosowanie leku może wywołać wzrost krwotoku, który jest tymczasowy. Należy to wziąć pod uwagę podczas prowadzenia terapii..

Pacjenci z różnymi patologiami krwi lub tętnic powinni stosować produkt wyłącznie pod nadzorem lekarza. Każde samodzielne podanie Artoxanu może spowodować pogorszenie stanu i występowanie powikłań..

Aby uniknąć skutków ubocznych, zaleca się prowadzenie terapii małymi dawkami leku, ale jednocześnie wydłużyć czas leczenia w rozsądnym zakresie. Tylko lekarz może podjąć taką decyzję..

Lek jest przeciwwskazany u kobiet planujących ciążę, ponieważ lek hamuje zdolność organizmu do produkowania żywotnego potomstwa. W związku z tym, nawet w przypadku poczęcia, ryzyko spontanicznej aborcji w dowolnym momencie wzrasta, a także narodziny nierentownego dziecka.

Stosuj podczas ciąży i laktacji

W okresie noszenia dziecka i karmienia piersią lek nie jest przepisywany. Stosowanie leku w tych przypadkach może prowadzić do nieprzewidywalnych i nieodwracalnych procesów..

Interakcje z innymi lekami

Artoxan nie może być stosowany w połączeniu z lekami moczopędnymi, ponieważ powoduje to występowanie problemów z aktywnością nerek.

Narzędzie zwiększa skuteczność litu, antykoagulantów, fibrynolitów. Lek nie wchodzi w interakcje z cymetydyną, penicylaminą i digoksyną.

Artoxan nasila działania niepożądane chinolonów, które objawiają się jako drgawki. W połączeniu z cyklosporyną istnieje ryzyko zatrucia organizmu.

Stosowanie leku z salicylanami jest zabronione. Stosowanie Artoxanu z kortykosteroidami może powodować krwotok z przewodu pokarmowego. Narzędzie zmniejsza skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych.

Analogi

Analogi Artoxan - Aspicard, Oksiten, Tenoxicam, Diclofenac, a który z nich działa lepiej, zależy od indywidualnej podatności organizmu.

Producent

Producent Artoxan to egipska organizacja farmaceutyczna na zlecenie brytyjskiej firmy.

Okres ważności i warunki przechowywania

Okres ważności wynosi 3 lata. Artoxan jest przechowywany w temperaturze powietrza nie wyższej niż +25 C. Produkt jest przechowywany w miejscu, w którym dzieci nie mają dostępu.

Koszt

Cena Artoxan jest ustalana przez producenta i aptekę i zależy od lojalności polityki cenowej. Średni koszt to 800 rubli za zestaw, który obejmuje trzy butelki proszku i trzy ampułki z wodą do wstrzykiwań.

Recenzje lekarzy

Marina Dmitrievna, doświadczenie zawodowe - 18 lat, St. Petersburg „Przydzielam Artoxan pacjentom z zespołem bólowym z zapaleniem stawów i po złamaniach stawów. Z zastrzeżeniem zasad użytkowania i braku przeciwwskazań działania niepożądane występują rzadko. Działanie leku wystarcza na długi okres. ”

Recenzje pacjentów

Vadim, 45 lat, Kazań „Kilka lat temu bolały mnie ręce. Poszedł do lekarza i zdiagnozował u mnie zapalenie ścięgien. On wyznaczył Artoxan. Ból w rękach zniknął natychmiast po wstrzyknięciu. Używam leku regularnie, gdy tylko pojawia się ból. Przebieg korzystania z produktu wystarczy, aby długo zapomnieć o mojej chorobie. ”

Nikolay, 57 lat, Moskwa „Od dawna cierpię na zapalenie stawów. Niż po prostu nieleczony - pomaga przez chwilę, a następnie wszystkie objawy powracają. Rano jest szczególnie źle. Niemożliwe jest normalne poruszanie się, a ból jest tak silny, że wydaje się, że jest wszędzie. Rok temu lekarz doradził mi Artoxan. Nie próbowałem takiego leku, więc postanowiłem zobaczyć, co się stanie, nagle pomoże. Wieczorem dali mi zastrzyk, a rano nie było tak dużo bólu, a moje ruchy były bardziej swobodne. Teraz dwa razy w roku dają mi zastrzyki. Dzięki temu na sześć miesięcy zapominam o bólu i sztywności. ”

Tabletki Artoxan

Postać dawkowania: tabletki powlekane. 10 tabletek w blistrze. 1 blister z instrukcją użycia w tekturowym pudełku.

STRUKTURA:
Każda tabletka powlekana zawiera:
Substancja czynna: tenoksykam 20 mg.
Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, stearynian magnezu,
wstępnie żelatynizowana skrobia kukurydziana, talk.
Skład skorupy: Opadri żółty 02B22025 (hypromeloza, tytan
dwutlenek, makrogol 6000, żółty tlenek żelaza, talk).
Opis: żółte okrągłe dwuwypukłe tabletki powlekane.

Z przewodu pokarmowego:
- niestrawność (nudności, wymioty, zgaga, biegunka, wzdęcia), ból i dyskomfort w jamie brzusznej, zapalenie jamy ustnej, anoreksja;
- przy długotrwałym stosowaniu w dużych dawkach - erozyjnych i wrzodziejących zmian w przewodzie pokarmowym.

Z układu nerwowego i narządów zmysłów:
- ból głowy, zawroty głowy, depresja, drażliwość.

Reakcje alergiczne:
- pokrzywka, świąd, rumień, zespoły Stevensa-Johnsona i Lyella.

Inny:
- zaburzenia czynności nerek, zwiększone stężenie kreatyniny, azotu mocznikowego, aktywności bilirubiny i transaminazy wątrobowej, przedłużony czas krwawienia.

Objawy: zwiększone skutki uboczne.

Leczenie: nie ma specyficznego antidotum. W przypadku podejrzenia przedawkowania tenoksykamu zaleca się leczenie objawowe..

Przechowywać w miejscu chronionym przed wilgocią w temperaturze nie wyższej niż 25 ° C. Trzymać z dala od dzieci..

ŻYWOTNOŚĆ PÓŁKI:
3 lata od daty produkcji. Nie używać po upływie daty ważności.

ARTOXAN (ARTOXAN)

SKŁAD I FORMA EMISJI

DIAGNOZA

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

farmakodynamika. Tenoksykam jest NLPZ. Ma działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwgorączkowe.

Podstawą mechanizmu działania jest nieselektywna blokada aktywności izoenzymów COX-1 i COX-2, która prowadzi do zakłócenia syntezy prostaglandyn i tromboksanu. Hamuje agregację płytek krwi.

Wyniki badań in vitro wskazują również, że tenoksykam może działać jako akceptor aktywnego tlenu w ognisku zapalnym i ma zdolność hamowania metaloproteinaz (stromelizyny i kolagenazy), które powodują zniszczenie chrząstki.

Farmakokinetyka Artoxan, liofilizat do przygotowania roztworu do wstrzykiwań. Biodostępność tenoksykamu po podaniu dożylnym i doustnym jest podobna. Po wprowadzeniu dawki 20 mg stężenie tenoksykamu w osoczu krwi gwałtownie spada w ciągu 2 godzin, co jest związane z procesem dystrybucji. Po tym krótkim okresie nie ma różnicy w stężeniu tenoksykamu w osoczu krwi po podaniu dożylnym i doustnym. W dużym stopniu (99% podanej dawki) tenoksykam wiąże się z białkami osocza, dobrze przenika do płynu maziowego.

Średnia wartość rozkładu w fazie równowagi wynosi 10–12 l. Przy zalecanym schemacie stosowania 20 mg / dobę stężenie równowagi w osoczu krwi osiąga się w ciągu 10-15 dni. Bez kumulacji.

Tenoksykam jest całkowicie metabolizowany w organizmie. Około ⅔ dawki jest wydalane głównie z moczem w postaci farmakologicznie nieaktywnego metabolitu 5-hydroksypirydylu, reszta z żółcią, głównie w postaci koniugatów hydroksymetabolitów z kwasem glukuronowym. T.½ wynosi 72 godziny Całkowity klirens osocza krwi wynosi 2 ml / min.

Farmakokinetyka tenoksykamu jest liniowa w badanym zakresie dawek 10–100 mg.

Nie wykryto żadnych zmian w farmakokinetyce tenoksykamu w zależności od wieku pacjenta, chociaż różnice indywidualne z reguły są większe u pacjentów w podeszłym wieku.

Tabletki Artoxan. Po podaniu doustnym tenoksykam jest szybko i całkowicie wchłaniany w przewodzie pokarmowym. domax w osoczu krwi osiąga się 2 godziny po podaniu. Pokarm spowalnia tempo wchłaniania (ale nie zakres). Przy zalecanym schemacie dawkowania (20 mg raz na dobę) stężenie równowagowe w osoczu krwi osiąga się w ciągu 10-15 dni, średnie stężenie w stanie równowagi wynosi 11 mg / l i nie zmienia się nawet przez 4 lata leczenia.

Tenoksykam jest w dużej mierze (99%) związany z białkami osocza. Średnia objętość dystrybucji w równowadze wynosi 10–12 l. Tenoksykam dobrze przenika do płynu maziowego w stężeniu około połowy stężenia w osoczu.

Tenoksykam jest prawie całkowicie wydalany w postaci metabolitów. Około ⅔ dawki jest wydalane głównie przez nerki w postaci farmakologicznie nieaktywnego metabolitu 5-hydroksypirydylu, reszta z żółcią, głównie w postaci koniugatów hydroksymetabolitów z kwasem glukuronowym. Mniej niż 1% podanej dawki jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej.

Średnia T½ wynosi 72 godziny (w przedziale 59–74 godzin). Całkowity klirens osocza krwi wynosi 2 ml / min.

Nie wykryto żadnych zmian w farmakokinetyce tenoksykamu w zależności od wieku pacjenta, chociaż różnice indywidualne z reguły są większe u pacjentów w podeszłym wieku.

Badania z udziałem pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z niewydolnością nerek lub marskością wątroby sugerują, że nie ma potrzeby dostosowania dawki w celu osiągnięcia stężenia tenoksykamu w osoczu podobnego do tego u zdrowych ochotników.

Profil farmakokinetyczny u pacjentów w podeszłym wieku i z chorobami reumatycznymi można porównać z profilem farmakokinetycznym u zdrowych ochotników.

WSKAZANIA

ulga w bólu i zapaleniu w chorobie zwyrodnieniowej stawów i reumatoidalnym zapaleniu stawów; krótkotrwałe leczenie ostrych chorób układu mięśniowo-szkieletowego, w tym skręcenia, zwichnięcia i inne uszkodzenia tkanek miękkich.

PODANIE

Artoxan, liofilizat do przygotowania roztworu do wstrzykiwań. Lek jest przeznaczony do podawania iv i v / m.

Przed użyciem zawartość fiolki należy rozpuścić w 2 ml wody do wstrzykiwań zawartej w zestawie. Po całkowitym rozpuszczeniu liofilizatu roztwór należy natychmiast zużyć.

Tabletki Artoxan. Lek jest przeznaczony do podawania doustnego. Tabletki należy przyjmować codziennie o tej samej porze, podczas posiłku lub po posiłku, popijając wodą lub innym płynem..

Artoxan, liofilizat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub tabletek. Dorośli ludzie Zalecana dawka wynosi 20 mg / dobę przez pierwsze 1-2 dni leczenia, następnie należy przejść na przyjmowanie tabletek, które należy przyjmować codziennie o tej samej porze.

Nie należy przekraczać zalecanych dawek leku, ponieważ przy stosowaniu dużych dawek nie zawsze uzyskuje się wyraźniejszy efekt terapeutyczny, a ryzyko działań niepożądanych wzrasta.

Czas trwania leczenia ostrych zaburzeń układu mięśniowo-szkieletowego tenoksykamem zwykle nie przekracza 7 dni. W wyjątkowych przypadkach czas trwania terapii można wydłużyć do 14 dni.

Starsi pacjenci. Lek, podobnie jak inne NLPZ, należy stosować ostrożnie u pacjentów w podeszłym wieku. Mają zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i częściej przyjmują terapię skojarzoną lub mają zaburzenia czynności nerek, wątroby i układu sercowo-naczyniowego. Jeśli to konieczne, lek należy stosować u pacjentów w podeszłym wieku z minimalną skuteczną dawką 20 mg przez najkrótszy okres niezbędny do opanowania objawów choroby. Stan takich pacjentów należy uważnie monitorować w celu wykrycia krwawienia z przewodu pokarmowego w ciągu 4 tygodni po rozpoczęciu leczenia.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby. U pacjentów z klirensem kreatyniny> 25 ml / min nie ma potrzeby dostosowywania schematu dawkowania. Stan takich pacjentów należy uważnie monitorować..

Dane do zaleceń dotyczących dawkowania tenoksykamu u pacjentów z klirensem kreatyniny

PRZECIWWSKAZANIA

  • nadwrażliwość na substancję czynną lub inne składniki leku;
  • historia objawów nadwrażliwości (w tym objawy AD, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka) na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ;
  • nawracające owrzodzenie / krwawienie w postaci aktywnej lub nawrót w historii (2 lub więcej wyraźnych epizodów wrzodu lub krwawienia), wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna, ciężkie zapalenie żołądka;
  • obecność historii krwawień z przewodu pokarmowego (melena, hemathemeza) i perforacji związanych z wcześniejszym leczeniem NLPZ;
  • historia zaburzeń naczyniowo-mózgowych lub innych zaburzeń krwawienia;
  • ciężkie serce, wątroba, niewydolność nerek;
  • III trymestr ciąży;
  • okres laktacji;
  • dzieci poniżej (18 lat).

SKUTKI UBOCZNE

kryteria oceny częstości występowania niepożądanych reakcji na lek: bardzo często (> 1/10); często (od> 1/100 do 1/1000 do 1/10 000 do części krwi i układu chłonnego: częstość jest nieznana - agranulocytoza, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, leukopenia, małopłytkowość, plamica nietrombocytopeniczna, eozynofilia.

Z układu odpornościowego: częstość nie jest znana - reakcje nadwrażliwości, w tym astma, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.

Od strony metabolizmu i odżywiania: często - anoreksja; rzadko - zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, wzrost / spadek masy ciała).

Z psychiki: rzadko - zaburzenia snu, bezsenność, depresja, nerwowość, lęk, nietypowe sny; częstotliwość nieznana - zamieszanie, omamy.

Z układu nerwowego: często - zawroty głowy, ból głowy; częstość nieznana - senność, parestezje, zapalenie nerwu wzrokowego.

Od strony narządu wzroku: częstość nie jest znana - zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, niewyraźne widzenie), podrażnienie i obrzęk oczu.

Ze strony narządu słuchu i błędnika: rzadko - zawroty głowy; nieznana częstotliwość - szum w uszach.

Od strony serca: rzadko - kołatanie serca; nieznana częstotliwość - niewydolność serca.

Należy pamiętać o możliwości wystąpienia zastoinowej niewydolności serca u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z zaburzeniami czynności serca.

Z układu naczyniowego: rzadko - zakrzepica tętnicza (zawał mięśnia sercowego, udar); częstość nieznana - zapalenie naczyń, nadciśnienie tętnicze. Długotrwałe stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w dużych dawkach (150 mg / dobę), może zwiększać ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej, zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. Obecnie brak wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla tenoksykamu.

Z układu oddechowego, klatki piersiowej i narządów śródpiersia: rzadko - skurcz oskrzeli, zaostrzenie astmy, duszność; nieznana częstotliwość - krwawienia z nosa.

Podczas stosowania NLPZ zgłaszano rozwój skurczu oskrzeli i zaostrzenie astmy.

Z układu pokarmowego: bardzo często - zapalenie żołądka, ból w nadbrzuszu, ból i dyskomfort w jamie brzusznej, niestrawność, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, biegunka, zespół stresu, zapalenie jamy ustnej; często - wrzody żołądkowo-jelitowe, krwawienie i perforacja, wrzody trawienne, krwiaki, melena, owrzodzenia jamy ustnej, zapalenie żołądka, suchość w ustach, zaostrzenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna; bardzo rzadko - zapalenie trzustki.

Z układu wątrobowo-żółciowego: rzadko - zwiększone poziomy enzymów wątrobowych; częstość nieznana - zapalenie wątroby, żółtaczka.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko - swędzenie, rumień, wykwit, wysypka, pokrzywka; rzadko - reakcje pęcherzowo-pęcherzowe; bardzo rzadko - zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka; częstotliwość nieznana - światłoczułość.

Podczas stosowania NLPZ zgłaszano również uszkodzenie paznokci i łysienie..

Z układu moczowego: rzadko - zwiększone poziomy kreatyniny i mocznika; częstość nieznana - nefrotoksyczność (niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów sutkowych: odnotowano pojedyncze przypadki niepłodności żeńskiej przy zastosowaniu środków hamujących COX i syntezę prostaglandyn.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia: rzadko - zwiększone zmęczenie, obrzęk; nieznana częstotliwość - złe samopoczucie.

SPECJALNE INSTRUKCJE

działania niepożądane tenoksykamu można zminimalizować, stosując minimalną skuteczną dawkę przez minimalny okres.

Unikaj jednoczesnego stosowania z NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 i innymi środkami zwiększającymi ryzyko owrzodzeń lub krwawień, takimi jak doustny GCS, leki przeciwzakrzepowe (np. Warfaryna), leki przeciwpłytkowe (takie jak kwas acetylosalicylowy), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny ( SSRI).

Krwawienie z przewodu pokarmowego, owrzodzenia i perforacje. Przy stosowaniu wszystkich NLPZ pojawia się krwawienie z przewodu pokarmowego, owrzodzenia i perforacje, w tym śmiertelne, które mogą rozwinąć się w dowolnym momencie przy użyciu tenoksykamu, z objawami ostrzegawczymi lub bez nich, zarówno w przypadku wcześniejszych chorób przewodu pokarmowego, jak i bez nich.

Ryzyko takich zjawisk wzrasta wraz ze wzrostem dawek NLPZ u pacjentów z chorobą wrzodową przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie skomplikowaną przez krwawienie lub perforację, a także u pacjentów w podeszłym wieku. Tacy pacjenci powinni rozpocząć leczenie od najmniejszej możliwej skutecznej dawki. W przypadku tych pacjentów, a także pacjentów przyjmujących jednocześnie małe dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko powikłań przewodu pokarmowego, należy rozważyć zastosowanie terapii skojarzonej z lekami takimi jak mizoprostol lub inhibitory pompy protonowej.

Pacjenci, szczególnie starsi, z historią toksycznego trawienia, powinni zgłaszać wszelkie niezwykłe objawy występujące w przewodzie pokarmowym, zwłaszcza krwawienie. Jest to bardzo ważne na początkowych etapach leczenia..

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących leki, które zwiększają ryzyko owrzodzeń lub krwawień, takie jak doustny GCS, leki przeciwzakrzepowe (np. Warfaryna), SSRI lub płytki krwi (takie jak kwas acetylosalicylowy).

Jeśli wystąpią krwawienia z przewodu pokarmowego lub wrzody, lek należy przerwać..

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ tenoksykam może zaostrzać ich objawy.

Stosuj u pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej. Podczas stosowania NLPZ u takich pacjentów zwiększa się ryzyko rozwoju aseptycznego zapalenia opon mózgowych.

Efekty dermatologiczne. Stosowanie NLPZ w rzadkich przypadkach może powodować reakcje skórne, w tym złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczną martwicę naskórka, w tym śmiertelną. Ryzyko wystąpienia takich reakcji jest najwyższe na początku leczenia: w większości przypadków pierwsze objawy odnotowano w pierwszym miesiącu terapii. Pacjentów należy ostrzec o objawach i ściśle monitorować pod kątem takich reakcji skórnych..

Przy pierwszych objawach wysypki skórnej, zmianach na błonie śluzowej lub innych oznakach nadwrażliwości lek należy natychmiast przerwać. Najlepsze wyniki leczenia zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznej martwicy naskórka uzyskuje się dzięki wczesnemu rozpoznaniu i przerwaniu jakiegokolwiek podejrzanego leku. Tenoksykamu nie należy ponownie stosować u pacjentów, u których podczas podawania wystąpił zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka.

Zaburzenia czynności nerek, wątroby i układu sercowo-naczyniowego. Stosowanie NLPZ w rzadkich przypadkach może powodować śródmiąższowe zapalenie nerek, kłębuszkowe zapalenie nerek, martwicę brodawek lub zespół nerczycowy z powodu hamowania syntezy prostaglandyn w nerkach, co wspomaga perfuzję nerek u pacjentów ze zmniejszonym przepływem nerkowym i całkowitą objętością krwi. U takich pacjentów stosowanie NLPZ może powodować wyraźną dekompensację nerkową, która po zaprzestaniu stosowania powraca do stanu obserwowanego przed rozpoczęciem leczenia. Największe ryzyko takich powikłań występuje u pacjentów z istniejącymi chorobami nerek (w tym cukrzycą z zaburzeniami czynności nerek), zespołem nerczycowym, zmniejszoną całkowitą objętością krwi, zaburzeniami czynności wątroby, zastoinową niewydolnością serca, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki moczopędne lub nefrotoksyczne oraz u pacjentów zaawansowany wiek. Podczas stosowania leku u takich pacjentów należy stale monitorować czynność nerek, wątroby i serca. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby i serca lek należy stosować w najniższej możliwej dawce..

Działanie na układ oddechowy. Lek stosuje się ostrożnie u pacjentów z AD lub z historią AD, ponieważ przyjmowanie NLPZ może wywołać rozwój skurczu oskrzeli..

Podczas stosowania NLPZ możliwe jest zwiększenie aktywności aminotransferaz w osoczu lub innych wskaźników czynności wątroby. W większości przypadków takie zmiany są ulotne. W przypadku rozwoju znacznych i długotrwałych zaburzeń należy przerwać stosowanie leku i sprawdzić czynność wątroby. Lek stosuje się ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby..

Tenoksykam zmniejsza agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia, co należy wziąć pod uwagę podczas wykonywania zabiegów chirurgicznych w przyszłości oraz w przypadku określania czasu krwawienia.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Przy stosowaniu NLPZ u pacjentów w podeszłym wieku zwiększa się częstość występowania działań niepożądanych, zwłaszcza krwawień z przewodu pokarmowego i perforacji (w tym śmiertelnych). Wrzody i krwawienia są gorzej tolerowane przez osłabionych pacjentów. Większość śmiertelnych przypadków zaburzeń żołądkowo-jelitowych spowodowanych przez NLPZ obserwowano u pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów osłabionych. Podczas stosowania leku u takich pacjentów należy zachować szczególną ostrożność i regularnie monitorować funkcje nerek, wątroby i układu sercowo-naczyniowego, a także ogólny stan pacjentów, aby zidentyfikować możliwe interakcje z lekami stosowanymi jednocześnie.

Efekty okulistyczne. Podczas stosowania NLPZ zgłoszono naruszenia narządu wzroku. W przypadku rozwoju takich zaburzeń podczas stosowania leku należy przeprowadzić badanie okulistyczne.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy. Podczas stosowania leku należy uważnie monitorować stan pacjentów z AH i (lub) łagodną lub umiarkowaną niewydolnością serca w historii, ponieważ zgłaszano rozwój obrzęku i zatrzymanie płynów.

Długotrwałe stosowanie niektórych NLPZ, zwłaszcza w dużych dawkach (150 mg / dobę), może zwiększać ryzyko zakrzepicy tętnic, zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. Obecnie brak wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla tenoksykamu.

U pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca, u których zdiagnozowano chorobę wieńcową, chorobę tętnic obwodowych i (lub) chorobę naczyń mózgowych, lek należy stosować po dokładnej analizie stanu. Tę analizę należy przeprowadzić przed długotrwałym leczeniem pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Działanie przeciwgorączkowe. Podobnie jak inne NLPZ, tenoksykam może maskować objawy infekcji..

Dane z laboratoryjnych metod badawczych. NLPZ hamują syntezę prostaglandyn w nerkach, dlatego mogą negatywnie wpływać na hemodynamikę nerek i równowagę wodno-elektrolitową..

Podczas stosowania leku należy dokładnie monitorować stan, zwłaszcza czynność serca i nerek (mocznik w osoczu, kreatyninę, rozwój obrzęków, przyrost masy ciała), pacjentów z chorobami, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia niewydolności nerek, takimi jak istniejące choroby nerek, zaburzenia czynności. nerka u pacjentów z cukrzycą, marskością wątroby, zastoinową niewydolnością serca, zmniejszoną całkowitą objętością krwi, jednoczesnym leczeniem lekami potencjalnie nefrotoksycznymi, diuretykami i kortykosteroidami. Ci pacjenci są szczególnie narażeni na ryzyko w okresie około- i pooperacyjnym przy intensywnych interwencjach chirurgicznych ze względu na możliwość poważnej utraty krwi.

Ze względu na wysoką zdolność tenoksykamu do wiązania się z białkami osocza, lek należy stosować ostrożnie ze znacznym zmniejszeniem albuminy osocza.

Wpływ na płodność. Lek nie jest zalecany kobietom planującym zajście w ciążę. Należy rozważyć przerwanie stosowania leku u kobiet, które mają trudności z poczęciem lub poddaniem się badaniu niepłodności..

Substancje pomocnicze. Tabletki Artoxan zawierają laktozę, dlatego pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować leku.

Tabletki Artoxan zawierają lakier aluminiowo-tartrazynowy (E102) i lakier aluminiowy żółty FCF (E110), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosuj podczas ciąży i laktacji. Okres ciąży Hamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpływać na ciążę i / lub rozwój zarodka / płodu. Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronień i / lub ryzyko wystąpienia wad serca i gastroschisis po zastosowaniu inhibitora syntezy prostaglandyn we wczesnej ciąży. Bezwzględne ryzyko wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego wzrosło z mniej niż 1 do 1,5%. Możliwe jest, że ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i czasu trwania leczenia. Wykazano, że podawanie inhibitora syntezy prostaglandyn u zwierząt prowadzi do wzrostu strat przed i po implantacji oraz śmierci zarodka / płodu. Ponadto u zwierząt leczonych inhibitorem syntezy prostaglandyn podczas organogenezy odnotowano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym z układu sercowo-naczyniowego.

W I i II trymestrze ciąży lek można stosować tylko wtedy, gdy spodziewana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

W przypadku stosowania u kobiet planujących zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, lek stosuje się w minimalnej skutecznej dawce przez najkrótszy okres.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą wpływać w następujący sposób:

  • toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
  • zaburzona czynność nerek może prowadzić do rozwoju niewydolności nerek z małowodzie;

u matki i noworodka, a także pod koniec ciąży:

  • możliwe przedłużenie czasu krwawienia; działanie przeciwpłytkowe, które można zaobserwować nawet przy bardzo niskich dawkach
  • hamowanie skurczów macicy, co prowadzi do opóźnienia lub przedłużenia porodu

Lek jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią. Tenoksykam przenika do mleka matki w bardzo małych ilościach. W razie potrzeby stosowanie leku powinno przerwać karmienie piersią.

Płodność. Stosowanie tenoksykamu może zaburzać płodność u kobiet, dlatego nie jest zalecane kobietom planującym ciążę.

Należy rozważyć przerwanie stosowania leku u kobiet, które mają trudności z poczęciem lub poddaniem się badaniu niepłodności..

Dzieci. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa tenoksykamu u dzieci, dlatego nie należy go stosować w tej kategorii pacjentów.

Zdolność wpływania na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Podczas stosowania NLPZ mogą wystąpić zawroty głowy, senność, zmęczenie i zaburzenia widzenia. W przypadku rozwoju tych reakcji należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub innych mechanizmów.

INTERAKCJE

inne NLPZ (w tym inhibitory COX-2): mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Należy unikać jednoczesnego stosowania dwóch lub więcej NLPZ..

Kwas acetylosalicylowy i inne salicylany: możliwe jest zwiększenie klirensu i dystrybucji tenoksykamu dzięki konkurencji o miejsca wiązania białka. Należy unikać równoczesnego korzystania z tych funduszy ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych (szczególnie ze strony przewodu pokarmowego).

Leki zobojętniające sok żołądkowy, blokery H2)-receptory histaminowe: zmniejszone tempo (ale nie stopień) wchłaniania tenoksykamu. Zmniejszonego wchłaniania nie można uznać za klinicznie znaczące. Przy jednoczesnym stosowaniu tenoksykamu z cymetydyną nie wykryto interakcji.

Antykoagulanty (warfaryna): mogą nasilać działanie tego ostatniego. Przy równoczesnym stosowaniu należy monitorować działanie leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza na początkowych etapach leczenia tenoksykamem. Nie odnotowano istotnych klinicznie interakcji tenoksykamu z heparyną drobnocząsteczkową.

Glikozydy nasercowe: możliwa jest zwiększona niewydolność serca, obniżenie wskaźnika filtracji kłębuszkowej i podwyższony poziom glikozydów nasercowych w osoczu krwi. Nie ma istotnych klinicznie interakcji tenoksykamu z digoksyną i naparstnicą.

Cyklosporyna: możliwe jest zwiększone ryzyko nefrotoksyczności. Przy łącznym wykorzystaniu tych funduszy należy zachować ostrożność.

Chinolony: dowody przedkliniczne sugerują, że stosowanie NLPZ zwiększa ryzyko napadów drgawkowych z powodu chinolonów. Przy jednoczesnym wykorzystaniu tych funduszy możliwe jest zwiększenie ryzyka zajęcia.

Preparaty litu: możliwe jest zmniejszenie eliminacji tego ostatniego. Przy równoczesnym korzystaniu z tych środków należy regularnie monitorować poziom litu w osoczu krwi, ostrzegać pacjentów o potrzebie zażywania wystarczającej ilości płynu i informować o objawach zatrucia litem.

Leki moczopędne: możliwe jest zmniejszenie natriuretycznej aktywności leków moczopędnych i zwiększenie ryzyka nefrotoksyczności dzięki zdolności NLPZ do wychwytywania jonów potasu, sodu i płynów. U osób z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca tenoksykam może pogorszyć przebieg tych chorób. Nie odnotowano istotnych klinicznie interakcji tenoksykamu z furosemidem, jednak odnotowano zmniejszenie działania hipotensyjnego hydrochlorotiazydu podczas jednoczesnego stosowania z tenoksykamem.

Leki przeciwnadciśnieniowe: możliwe osłabienie działania blokerów α-adrenergicznych, inhibitorów ACE. Nie odnotowano klinicznie istotnych interakcji tenoksykamu z blokerami kanałów wapniowych, atenololem i agonistami receptora centralnego α-adrenergicznego.

Metotreksat: może zwiększać toksyczność tego ostatniego ze względu na zmniejszenie jego eliminacji. Zachowaj ostrożność przy jednoczesnym wykorzystaniu tych funduszy.

Doustne leki hipoglikemiczne: chociaż nie zgłoszono żadnego wpływu na działanie kliniczne glibornuridu, glibenklamidu, tolbutamidu, podczas gdy stosowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych z tenoksykamem należy uważnie monitorować stan pacjenta.

Dekstrometorfan: może nasilać działanie przeciwbólowe tenoksykamu.

Cholestyramina: prawdopodobnie zwiększony klirens i zmniejszony T½ tenoksykam.

Probenecyd: możliwe jest zwiększenie stężenia tenoksykamu w osoczu. Znaczenie kliniczne tego zjawiska nie zostało ustalone..

Mifepriston: możliwe osłabienie skutków tego ostatniego. NLPZ należy stosować 8-12 dni po zakończeniu przyjmowania mifepristonu.

GCS: możliwe jest zwiększone ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego i perforacji. Zachowaj ostrożność przy jednoczesnym wykorzystaniu tych funduszy.

Leki przeciwpłytkowe, SSRI: prawdopodobnie zwiększone ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego.

Takrolimus: możliwe zwiększone ryzyko nefrotoksyczności.

Zydowudyna: możliwe zwiększone ryzyko toksyczności hematologicznej. Istnieją dowody na zwiększone ryzyko wystąpienia hemartrozy i krwiaków u pacjentów zakażonych HIV z hemofilią podczas stosowania zydowudyny i ibuprofenu.

Penicylamina, złote preparaty do stosowania pozajelitowego: u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących te leki jednocześnie nie odnotowano klinicznie istotnej interakcji.

PRZEDAWKOWAĆ

częste objawy Manifestacje przedawkowania NLPZ obejmują nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, krwawienie z przewodu pokarmowego, szumy uszne, ból głowy, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, rzadko biegunka. W pojedynczych przypadkach zgłaszano cięższe zaburzenia, takie jak drgawki, pobudzenie, senność, niedociśnienie, bezdech, śpiączka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i niewydolność nerek. Możliwe zaostrzenie astmy.

Leczenie. Stosowanie leku należy przerwać. W przypadku przyjmowania doustnego przez 1 godzinę po przedawkowaniu zaleca się przyjmowanie absorbentów i płukanie żołądka. Możliwe jest również stosowanie środków zobojętniających kwas i inhibitorów pompy protonowej. Konieczne jest utrzymanie odpowiedniego nawodnienia, aby kontrolować funkcje wątroby i nerek. Pacjent powinien pozostawać pod nadzorem lekarza przez co najmniej 4 godziny po przedawkowaniu. W razie potrzeby przeprowadzić leczenie objawowe. Hemodializa jest nieskuteczna. Nie ma specyficznego antidotum.