Główny / Krwiak

Środki uspokajające: lista leków

Krwiak

Środki uspokajające to grupa leków farmakologicznych, których głównym zadaniem jest eliminacja lęku i stresu emocjonalnego. Oprócz tych efektów, ta grupa leków może zawierać środki nasenne, przeciwdrgawkowe, a także rozluźniające mięśnie i stabilizujące autonomiczny układ nerwowy. Głównymi chorobami, w których stosuje się środki uspokajające, są nerwice i stany podobne do nerwic. Jednak nie wszystkie wskazania do stosowania. Obecnie istnieje ogromna liczba środków uspokajających. Każdy lek ma swoją własną charakterystykę, dzięki czemu lekarz może indywidualnie podejść do procesu leczenia. Ten artykuł pomoże Ci zrozumieć, czym są środki uspokajające, jak działają, czym są. Będziesz mógł zapoznać się z najczęstszymi przedstawicielami tej grupy leków, spektrum ich stosowania, cechami zastosowania.

Więc środki uspokajające. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa tranquillo, co oznacza uspokojenie. Synonimy tego terminu to takie słowa, jak „anksjolityki” (od łacińskiego „anxius” - niespokojny i „liza” - rozwiązanie) oraz „ataractics” (od greckiego „ataraxia” - spokój, spokój). Jednak termin „środki uspokajające” jest nadal najczęstszy. Na podstawie nazwy staje się jasne, że ta grupa leków ma na celu wyeliminowanie niepokoju i lęków, wyeliminowanie drażliwości i napięcia emocjonalnego. Środki uspokajające uspokajają ludzki układ nerwowy.

Środki uspokajające znane są medycynie od 1951 r., Kiedy powstał pierwszy lek tej klasy Meprobamate. Od tego czasu ta grupa leków została dość uzupełniona i nadal to robi. Poszukiwanie nowych środków uspokajających wynika z potrzeby zminimalizowania skutków ubocznych ich stosowania, aby wyeliminować efekt przyzwyczajenia się do niektórych z nich, aby osiągnąć szybki początek działania przeciwlękowego. Nie oznacza to wcale, że z istniejących leków nie ma jednego godnego. Cały świat dąży do doskonałości i medycyny, w tym.

Czym są środki uspokajające?

Grupa środków uspokajających jest niejednorodna pod względem składu chemicznego. Ich klasyfikacja opiera się na tej zasadzie. Ogólnie rzecz biorąc, wszystkie środki uspokajające są podzielone na dwie duże grupy:

  • pochodne benzodiazepiny;
  • preparaty innych grup farmakologicznych o działaniu przeciwlękowym.

Najczęstsze pochodne benzodiazepiny to Diazepam (Sibazon, Relanium, Valium), Fenazepam, Hydazepam, Alprazolam, Tofisopam (Grandaxinum). Typowymi środkami uspokajającymi z innych grup chemicznych są hydroksyzyna (Atarax), Mebicar (Adaptol), Afobazol, Tenoten, Phenibut (Noofen, Anvifen), Buspiron (Spitomin).

Oczekiwane działanie środków uspokajających

Większość środków uspokajających ma szeroki zakres efektów:

  • zmniejszyć lęk i spokój (to znaczy uspokajać);
  • rozluźnij mięśnie (rozluźnienie mięśni);
  • złagodzić konwulsyjną gotowość napadami padaczkowymi;
  • mieć pigułki nasenne;
  • stabilizują funkcje autonomicznego układu nerwowego.

Ten lub inny efekt środka uspokajającego jest w dużej mierze determinowany przez jego mechanizm działania, cechy absorpcji i rozkładu. Oznacza to, że nie każdy lek „może” wszystkie powyższe.

Jakie są środki uspokajające w ciągu dnia?

W związku ze szczególnymi cechami narażenia wśród środków uspokajających wyróżnia się grupę tak zwanych leków „dziennych”. „Środek uspokajający w ciągu dnia” oznacza przede wszystkim, że nie ma działania hipnotycznego. Taki środek uspokajający nie zmniejsza koncentracji uwagi, nie rozluźnia mięśni i utrzymuje szybkość myślenia. Ogólnie uważa się, że nie ma wyraźnego działania uspokajającego. Gidazepam, Buspiron, Tofizopam (Grandaksin), Mebikar (Adaptol), Medazepam (Rudotel) są nazywane środkami uspokajającymi w ciągu dnia.

Jak działają środki uspokajające?

Wszystkie środki uspokajające działają na poziomie układów mózgowych, które tworzą reakcje emocjonalne. Jest to układ limbiczny, tworzenie siatkówki oraz podwzgórze i jądra wzgórza. Oznacza to, że jest to ogromna liczba komórek nerwowych rozproszonych w różnych częściach ośrodkowego układu nerwowego, ale połączonych ze sobą. Środki uspokajające prowadzą do tłumienia wzbudzenia w tych strukturach, w związku z czym zmniejsza się stopień ludzkiej emocjonalności.

Natychmiastowy mechanizm działania został dobrze zbadany dla pochodnych benzodiazepin. W mózgu istnieją różne receptory benzodiazepinowe, które są ściśle związane z receptorami kwasu gamma-aminomasłowego (GABA). GABA - główna substancja hamująca w układzie nerwowym. Pochodne benzodiazepiny działają na ich receptory, które są przekazywane do receptorów GABA. W rezultacie układ hamulcowy jest uruchamiany na wszystkich poziomach centralnego układu nerwowego. W zależności od konkretnych receptorów benzodiazepinowych układ nerwowy realizuje ten lub inny efekt. Dlatego na przykład istnieją środki uspokajające o wyraźnym działaniu nasennym, które są głównie stosowane w leczeniu zaburzeń snu (Nitrazepam). Inne środki uspokajające z grupy benzodiazepin mają bardziej wyraźne działanie przeciwdrgawkowe i dlatego są stosowane jako leki przeciwpadaczkowe (klonazepam).

Środki uspokajające innych grup farmakologicznych mogą wpływać na pobudliwość nerwową nie tylko poprzez GABA, ale także z udziałem innych substancji przenoszących w mózgu (serotoniny, acetylocholiny, adrenaliny i innych). Ale rezultat jest taki sam: eliminacja lęku.

Kiedy potrzebujesz środków uspokajających?

Środki uspokajające mają na celu leczenie określonych objawów. Oznacza to, że z ich pomocą pozbywają się indywidualnych przejawów różnych chorób. A zakres tych chorób jest bardzo szeroki. Nie można wymienić wszystkich sytuacji, w których mogą być potrzebne środki uspokajające. Ale postaramy się wskazać najczęstsze. Wskazania do stosowania środków uspokajających to:

  • nerwica i stany podobne do nerwicy;
  • zespół dystonii wegetatywno-naczyniowej z atakami paniki;
  • zaburzenia przedmiesiączkowe i menopauzalne;
  • wiele chorób psychosomatycznych (wrzód trawienny żołądka i dwunastnicy, nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca i inne);
  • zespołu stresu pourazowego;
  • zespół konwulsyjny;
  • przewlekły alkoholizm i uzależnienie od narkotyków;
  • zmniejszone pragnienie palenia;
  • mimowolne ruchy kończyn i tułowia (hiperkineza: tiki, skurcz powiek, mioklonie i inne);
  • zwiększone napięcie mięśni w różnych chorobach (tak zwana spastyczność mięśni);
  • premedykacja przed operacją;
  • zaburzenia snu
  • świąd u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry i chorobami alergicznymi.

Mity na temat środków uspokajających i strachu przed ich użyciem

Wiele osób boi się słowa „środki uspokajające”. Dla większości ten termin wiąże się z jakąś chorobą psychiczną lub nieuniknionym powstawaniem uzależnienia od narkotyków, a także z prawdopodobieństwem częściowej utraty pamięci. Dlatego po przeczytaniu instrukcji lub wysłuchaniu w aptece, że taki lek jest środkiem uspokajającym, ludzie nie chcą go stosować. Chciałbym kropkować „i” i rozwiać niektóre mity związane ze stosowaniem środków uspokajających.

Po pierwsze, powyższymi głównymi wskazaniami do wyznaczenia środków uspokajających są w większości przyziemne choroby. W końcu syndrom dystonii naczyniowo-naczyniowej lub wrzód trawienny żołądka nie mają nic wspólnego z zaburzeniami psychicznymi, prawda? Ale bez środków uspokajających czasami nie można pozbyć się tych dolegliwości. Po drugie, środki uspokajające powinny być przepisywane tylko przez lekarza. Sytuacja jest całkowicie zła, gdy kolega z pracy lub sąsiad, farmaceuta w aptece i tak zalecają środek uspokajający. Lekarz przepisując ten lub inny lek weźmie pod uwagę charakter zawodu, obecność współistniejącej patologii i inne czynniki prowadzące do bezpiecznego przebiegu leczenia. Po trzecie, środek uspokajający należy przyjmować w minimalnej skutecznej dawce możliwie jak najkrótszej. WHO określiło optymalny czas stosowania benzodiazepinowych środków uspokajających w celu zmniejszenia ryzyka uzależnienia. To 2-3 tygodnie. Zaleca się również przeprowadzanie leczenia z przerwami, ze stopniowym zmniejszaniem dawki. Po czwarte, istnieją środki uspokajające, które nie uzależniają. Są to głównie środki uspokajające innych grup chemicznych (Afobazol, Atarax, Mebikar). Ich działanie przeciwlękowe jest mniej wyraźne w porównaniu do uspokajaczy benzodiazepinowych, ale podczas ich używania nie można obawiać się uzależnienia nawet przy długotrwałym stosowaniu. Należy również pamiętać, że te objawy, które środki uspokajające mają wyeliminować, mogą przynieść o wiele więcej szkody dla zdrowia niż stosowanie samych środków uspokajających. Tak więc w rzeczywistości przy właściwym podejściu do procesu leczenia stosowanie środków uspokajających ma znacznie więcej zalet niż wad.

Najczęstsze środki uspokajające

Diazepam (Sibazon, Valium, Seduxen)

Lek ma długą historię stosowania w medycynie. Ze względu na szerokie spektrum ekspozycji, szybkość pojawienia się efektu, minimalną częstotliwość efektów ubocznych przy odpowiednim doborze dawki, Diazepam zajmuje silną pozycję wśród środków uspokajających. Ma wyraźne działanie przeciwdrgawkowe, dzięki czemu jest lekiem pierwszego rzutu w leczeniu pacjentów z padaczką. Pozwala szybko wyeliminować ataki paniki po podaniu dożylnym, ma wyraźny efekt przeciwlękowy. Istnieją postacie dawkowania w postaci tabletek, czopków i roztworu do stosowania pozajelitowego. Znajduje się na liście leków stosowanych przez personel karetki pogotowia. Należy jednak zachować ostrożność: przy przedłużonym stosowaniu przez ponad 2 miesiące rozwój uzależnienia jest możliwy. Lek jest przepisywany na specjalnej formie recepty i nie podlega bezpłatnej sprzedaży w sieci aptek.

Fenazepam

Jest to jeden z najsilniejszych środków uspokajających. Ma wyraźny stopień wszystkich głównych efektów uspokajających: przeciwlękowych, tabletek nasennych, rozluźniających mięśnie, stabilizujących wegetatywnie. Jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym, po około 15-20 minutach zaczyna już w pełni działać. Niewątpliwą zaletą fenazepamu jest jego stosunkowo niski koszt. Dotyczy to także leków na receptę. Recepcja Phenazepamum powinna być ściśle kontrolowana przez lekarza prowadzącego. Uzależnienie może rozwinąć się w lek, więc jego stosowanie epizodyczne jest najbardziej odpowiednie (całkowity czas trwania jednego cyklu leczenia nie powinien przekraczać 1 miesiąca).

Gidazepam

Ten środek uspokajający ma wyraźny efekt przeciwlękowy, a jednocześnie nie wykazuje silnego działania uspokajającego, nasennego i rozluźniającego mięśnie. To pozwala mu należeć do grupy środków uspokajających w ciągu dnia. Dobrze tolerowany, bardzo rzadko powoduje działania niepożądane. Ma dość szeroki bezpieczny zakres dawek. Jest dostępny w postaci tabletek w dawkach 20 i 50 mg, ale jest produkowany na Ukrainie, więc nie zawsze można go kupić w Federacji Rosyjskiej.

Tofisopam (Grandaxinum)

Kolejny codzienny środek uspokajający. Przeprowadza wszystkie działania tej grupy leków, z wyjątkiem środków przeciwretrakcyjnych i przeciwdrgawkowych. Ze względu na dobrą tolerancję i brak sedacji, jest bardzo szeroko stosowany w leczeniu dystonii wegetatywno-naczyniowej i zaburzeń menopauzalnych. Można go przyjmować dłużej niż inne benzodiazepiny, bez powodowania uzależnienia. Średnio lek stosuje się nieprzerwanie od 4 do 12 tygodni. Dostępny w postaci tabletek 50 mg..

Atarax (hydroksyzyna)

Kolejny środek uspokajający z doskonałym doświadczeniem. Oprócz wszystkich efektów związanych ze środkami uspokajającymi, ma działanie przeciwwymiotne i przeciwalergiczne. Zatwierdzony do stosowania u dzieci. Prawie nie ma wpływu na układ sercowo-naczyniowy, co czyni go atrakcyjnym dla pacjentów w podeszłym wieku.

Adaptol (Mebikar)

Uspokajacz na dzień. Stosunkowo nowy lek wśród innych środków uspokajających. Nie tylko nie powoduje senności ani uzależnienia, ale ma także działanie aktywujące i przeciwdepresyjne. Wiele osób zwraca uwagę na normalizację aktywności mózgu, przyspieszenie procesów myślowych na tle jego przyjmowania. Istnieją nawet informacje na temat przeciwbólowego działania leku. Może nieznacznie obniżyć ciśnienie krwi. Lek działa nawet przy jednorazowym użyciu (na przykład w sytuacji traumatycznej). Adaptol jest dopuszczony do użytku przez osoby, których działalność zawodowa wymaga pracy wymagającej uwagi i szybkiej reakcji.

Tenothen

Lek jest przeciwciałem przeciwko specjalnemu białku mózgu. Oprócz działania przeciwlękowego ma działanie nootropowe. Poprawia tolerancję stresu psychicznego i fizycznego, poprawia pamięć. Istnieją formy dawkowania dla dzieci i dorosłych. W razie potrzeby można go stosować przez kilka miesięcy (do sześciu miesięcy) bez efektu uzależnienia.

Buspiron (Spitomin)

Relatywnie „łagodny” środek uspokajający, ponieważ nie uzależnia i nie działa uspokajająco. Ma do pewnego stopnia nawet działanie przeciwdepresyjne. Należy zauważyć, że początek działania klinicznego podczas stosowania Buspirone będzie musiał czekać 7-14 dni. Oznacza to, że pojedyncza dawka 1. pigułki jest bezużyteczna pod względem działania przeciwlękowego. Może być stosowany przez długi czas (kilka miesięcy). Potrafi zapobiegać zaburzeniom seksualnym z istniejącymi objawami depresyjnymi.

Phenibut (Noofen)

Kolejny lek, który łączy w sobie działanie nootropowe i przeciwlękowe. Poprawia pamięć, ułatwia naukę, tolerancję obciążeń, poprawia sen (bez bezpośredniego efektu hipnotycznego). Potrafi wyeliminować mimowolne ruchy (szczególnie skuteczne w przypadku kleszczy), pomaga w chorobie lokomocyjnej. Nie uzależnia przy długotrwałym stosowaniu. Phenibut jest uważany głównie za lek nootropowy o właściwościach ankolitycznych, więc nie wszyscy lekarze uważają go za środek uspokajający.

Afobazol

Współczesny środek uspokajający bez efektu uzależnienia. Jest dobrze tolerowany przez pacjentów, ale działa tylko do końca pierwszego tygodnia stosowania (co oznacza, że ​​nie nadaje się do szybkiego eliminowania lęku). Przeciętnie potrzeba 1 miesiąca, aby uzyskać trwały efekt. Szczególnie pokazane wrażliwe emocjonalnie i subtelne dusze, podatne na niepewność i podejrzliwość.

Z powyższego jasno wynika, że ​​środki uspokajające są grupą leków niezbędnych do utrzymania zdrowia psychicznego ludzi. Pomagają rozładować napięcie w ludzkim układzie nerwowym we współczesnym świecie, aby zapobiec rozwojowi wielu chorób. Nie można ich jednak używać niezależnie i w sposób niekontrolowany, aby nie zaszkodzić sobie. Środki uspokajające mają prawo istnieć, pod warunkiem powołania ich na lekarza.

Środki uspokajające - co to jest i dlaczego są potrzebne? Działanie i zastosowanie środków uspokajających w medycynie

Codzienny stres od dawna jest faktem dla większości Rosjan żyjących w wielkich miastach. Zwiększone tempo życia, problemy w pracy, brak snu i odpoczynku prowadzą do pojawienia się drażliwości, niepokoju i lęku, stresu emocjonalnego. W rezultacie zmniejsza się zdolność do pracy, występują problemy ze snem, a odpoczynek nie przynosi pełnego relaksu. Środki uspokajające pomagają zmniejszyć skutki czynników stresowych, zmniejszyć niepokój i uzyskać stabilność emocjonalną... Ale za jaką cenę?

Afobazol - nowoczesny lek, który pomaga przywrócić naturalne mechanizmy układu nerwowego i pozwala radzić sobie ze stresem.

Rozumiemy pojęcia

Nazwa środków uspokajających pochodzi od łacińskiego słowa tranquillo - „spokój”. Środki uspokajające są lekami psychotropowymi, to znaczy wpływają na ośrodkowy układ nerwowy. Mają działanie uspokajające, zmniejszają lęk, lęki i stres emocjonalny. Mechanizm ich działania wiąże się z hamowaniem struktur mózgowych odpowiedzialnych za regulację stanów emocjonalnych. Wpływ leków, które są pochodnymi benzodiazepiny, został w pełni zbadany - większość środków uspokajających dostępnych obecnie na rynku należy do nich (są leki, których nie ma w tej grupie, o nich porozmawiamy później).

Benzodiazepiny są substancjami zmniejszającymi pobudliwość neuronów z powodu ekspozycji na receptory GABA (kwas gamma-aminomasłowy). Większość związków z grupy benzodiazepin to środki uspokajające, niektóre są stosowane jako pigułki nasenne. Długotrwałe stosowanie może uzależniać i uzależniać fizycznie..

Często środki uspokajające mylone są z lekami przeciwdepresyjnymi, biorąc pod uwagę te synonimy. Jaka jest różnica między środkami uspokajającymi i przeciwdepresyjnymi? Leki przeciwdepresyjne należą do leków psychotropowych, które stymulują układ nerwowy, a środki uspokajające - do leków depresyjnych. Oznacza to, że leki przeciwdepresyjne zwiększają aktywność emocjonalną i poprawiają nastrój, a środki uspokajające łagodzą.

Środki uspokajające są podzielone na 3 główne grupy (klasyfikacja środków uspokajających):

  • Leki przeciwpsychotyczne, czyli „duże” środki uspokajające, są lekami przeciwpsychotycznymi stosowanymi głównie w schizofrenii i innych poważnych chorobach psychicznych, którym towarzyszy uczucie lęku, strachu i pobudzenie ruchowe..
  • Leki przeciwlękowe (od łacińskich „lęków” - lęk, strach i starożytna greka „.” - osłabienie) lub „małe” środki uspokajające - obecnie są one najczęściej rozumiane jako środki uspokajające, a środki przeciwpsychotyczne nie są już uważane za takie.
  • Leki uspokajające - leki, których działanie ma na celu głównie hamowanie układu nerwowego i poprawę jakości snu.

W tym artykule termin „środki uspokajające” zrozumiemy tylko leki z grupy leków przeciwlękowych, jak to jest zwyczajowo stosowane we współczesnej medycynie.

Główna akcja środków uspokajających

Leki przeciwlękowe mogą mieć różne skutki, których nasilenie różni się w zależności od różnych leków. Na przykład niektóre leki przeciwlękowe nie mają tabletek nasennych i uspokajających. Ogólnie leki z tej grupy mają następujące działania:

  • Przeciwlękowe - redukcja lęku, strachu, lęku, eliminacja obsesyjnych myśli i nadmiernej podejrzliwości.
  • Środek uspokajający - spadek aktywności i pobudliwości, któremu towarzyszy spadek koncentracji, zahamowanie, senność.
  • Leki nasenne - zwiększenie głębokości i czasu trwania snu, przyspieszenie jego początku, charakterystyczne przede wszystkim dla benzodiazepin.
  • Leki zwiotczające mięśnie - zwiotczenie mięśni, które objawia się osłabieniem i letargiem. Jest to pozytywny czynnik w łagodzeniu stresu, ale może mieć negatywny wpływ podczas pracy, wymagającej aktywności fizycznej, a nawet podczas pracy przy komputerze.
  • Przeciwdrgawkowe - blokujące rozprzestrzenianie się aktywności epileptogennej.

Ponadto niektóre środki uspokajające mają działanie psychostymulujące i antyfobiczne, mogą znormalizować działanie autonomicznego układu nerwowego, ale jest to raczej wyjątek niż reguła.

Pierwszym środkiem uspokajającym zsyntetyzowanym w 1952 r. Jest meprobamat. Leki przeciwlękowe były szeroko stosowane w latach 60. XX wieku.

Zalety i wady przyjmowania środków przeciwlękowych

Ogólne wskazania do stosowania środków uspokajających są następujące:

  • Nerwicom towarzyszy niepokój, drażliwość, lęki i stres emocjonalny, stany podobne do nerwic.
  • Choroby somatyczne.
  • Zespołu stresu pourazowego.
  • Zmniejszony apetyt na palenie, alkohol i substancje psychoaktywne (zespół „odstawienia”).
  • Zespoły przedmiesiączkowe i menopauzalne.
  • Zaburzenia snu.
  • Kardialgia, choroba niedokrwienna serca, rehabilitacja po zawale serca - w ramach kompleksowego leczenia.
  • Poprawa tolerancji leków przeciwpsychotycznych i uspokajających (w celu wyeliminowania ich skutków ubocznych).
  • Reaktywna depresja.
  • Padaczka - jako środek wspomagający.
  • Skurcze, sztywność mięśni, skurcze, tiki.
  • Warunki psychotyczne i podobne.
  • Zapobieganie stresowi emocjonalnemu.
  • Dysfunkcje wegetatywne.
  • Zaburzenia czynnościowe przewodu żołądkowo-jelitowego.
  • Migrena.
  • Warunki paniki itp..

Należy pamiętać, że większość środków przeciwlękowych nie jest przepisywana (!) W codziennym stresie ich stosowanie ma sens tylko w ostrych stresujących warunkach i w ekstremalnych sytuacjach. Środki uspokajające benzodiazepiny nie powinny być spożywane podczas ciąży i laktacji. Pamiętaj: zabieg uspokajający może być przeprowadzany tylko pod nadzorem lekarza.

Przeciwwskazania do przyjmowania benzodiazepinowych środków uspokajających to: niewydolność wątroby i układu oddechowego, ataksja, jaskra, miastenia, tendencje samobójcze, uzależnienie od alkoholu i narkotyków.

Wady środków uspokajających benzodiazepiny obejmują także powstawanie uzależnienia. Być może wystąpienie objawów odstawienia po zakończeniu przyjmowania. W związku z tym Komisja Pojednawcza WHO nie zaleciła (!) Ciągłego stosowania benzodiazepinowych środków uspokajających przez ponad 2-3 tygodnie. Jeśli potrzebujesz długoterminowego leczenia po 2-3 tygodniach, powinieneś przestać go przyjmować na kilka dni, a następnie wznowić w tej samej dawce. Zespół odstawienia można zmniejszyć lub całkowicie uniknąć, jeśli przed przerwaniem podawania środków uspokajających dawka jest stopniowo zmniejszana, a odstęp między dawkami zwiększany.

Środki uspokajające są dość skutecznymi lekami, które mają jednak znaczące przeciwwskazania i wady. Dlatego z reguły są wydawane w aptekach ściśle według recepty. W związku z tym współczesna medycyna nadal poszukuje środków uspokajających o minimalnych skutkach ubocznych, bardziej skutecznych i bezpieczniejszych, a nie uzależniających..

Lek OTC jako alternatywa dla środków uspokajających

W międzynarodowym systemie klasyfikacji leków zarejestrowanych w Rosji jest bardzo mało dostępnych bez recepty środków uspokajających. Jednym z tych leków, należących do ostatniego pokolenia, jest Afobazol. Jest to wyjątkowa alternatywa dla środków uspokajających na stany lękowe, różne choroby somatyczne, zaburzenia snu, zespół napięcia przedmiesiączkowego, zespół odstawienia alkoholu, zaprzestanie palenia i zespół odstawienia.

Afobazol jest lekiem niebenzodiazepinowym przeciwlękowym i nie uzależnia, gdy jest stosowany. Działa przeciwlękowo i łagodnie stymulująco, nie powoduje senności ani letargu, co oznacza, że ​​można go stosować w godzinach pracy. Ponadto Afobazol nie powoduje osłabienia mięśni, nie wpływa na koncentrację. Po zakończeniu przyjmowania zespół odstawienia nie występuje. Lek ma minimalne skutki uboczne, które mogą obejmować reakcje alergiczne i przejściowe bóle głowy. Lek ma pewne przeciwwskazania, dlatego przed jego zażyciem należy skonsultować się ze specjalistą.

Leki przeciwlękowe

(Anxiolytica; Lat. Anxietas niepokój, strach + grecki. Lytikos łagodzący, łagodzący; synonimy: przeciwfobowe środki uspokajające, ataraktyczne, małe środki uspokajające, uspokajające)

leki psychotropowe, które selektywnie tłumią uczucie stresu emocjonalnego, lęku, lęku, strachu; stosowany głównie w stanach neurotycznych.

Według struktury chemicznej wśród A. s. rozróżnić pochodne benzodiazepiny (bromazepam, diazepam, lorazepam, medazepam, nozepam, fenazepam itp.) i A. s. z innych klas związków chemicznych (buspiron, grandaxin, mebicar, trioksazyna itp.).

Leki przeciwlękowe mają właściwości przeciwlękowe (eliminujące uczucie stresu emocjonalnego, lęku, lęku, strachu). Ponadto większość A. s. powodują również działanie uspokajające i nasenne, działają przeciwdrgawkowo, obniżają napięcie mięśni szkieletowych i wzmacniają działanie substancji hamujących ośrodkowy układ nerwowy: środki znieczulające, nasenne, opioidowe środki przeciwbólowe, alkohol etylowy itp..

Najczęściej stosowanym w praktyce medycznej jest A. s. z grupy pochodnych benzodiazepin. Substancje te zwiększają skuteczność procesów hamowania w c.s., których mediatorem jest kwas γ-aminomasłowy (GABA). Dzieje się tak w wyniku aktywacji receptorów benzodiazepinowych, które są integralną częścią tak zwanego kompleksu receptorowego benzodiazepiny. Interakcja A. z. z receptorami benzodiazepinowymi prowadzi do wzrostu wydajności endogennego GABA, co przyczynia się do wzrostu częstotliwości „otwierania” kanałów chloru w błonach neuronów i pojawienia się hiperpolaryzacji tych błon. Przeciwlękowe, uspokajające, nasenne, przeciwdrgawkowe i zwiotczające mięśnie A. c. Najwyraźniej są związane z różnymi typami receptorów benzodiazepinowych, których gęstość w niektórych strukturach c.s. nierówny. Neurony serotoninergiczne, adrenergiczne, dopaminergiczne i cholinergiczne są pośrednio zaangażowane w realizację przeciwlękowych i innych działań benzodiazepin. Ponadto benzodiazepina A. z. osłabiają działanie ekscytujących aminokwasów (glutaminowy, asparaginowy) w stosunku do neuronów o różnych poziomach c.s..

Przeciwlękowe działanie buspironu i jego analogów jest najwyraźniej spowodowane spadkiem aktywności neuronów zawierających serotoninę, w szczególności jąder szwy pnia mózgu, co jest wynikiem aktywacji receptorów serotoninowych podtypu 1A przez te substancje w hamujących synapsach somatodendrytycznych tych neuronów. Substancje te, w przeciwieństwie do benzodiazepin, nie wchodzą w interakcje z kompleksem receptora GABA-benzodiazepiny, prawie nie działają przeciwdrgawkowo, nasennie, nie przyczyniają się do rozluźnienia mięśni i nie powodują uzależnienia od narkotyków.

Diazepam i fenazepam wyróżniają się najwyższą aktywnością przeciwlękową, uspokajającymi i nasennymi - fenazepam i nitrazepam, przeciwdrgawkowe - klonazepam i fenazepam.

Przy spożyciu A. z. dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego. Biotransformacja A. s. występuje w wątrobie. Dla niektórych A. s. (na przykład diazepam, klonazepam, fenazepam) charakterystyczne jest tworzenie aktywnych metabolitów o wyraźnej aktywności farmakologicznej. Inne A. s. (medazepam, lorazepam, nozepam) nie tworzą aktywnych metabolitów w wątrobie podczas biotransformacji. A. są wywnioskowane z. głównie przez nerki.

Zastosuj A. za pomocą. w celu wyeliminowania uczucia stresu emocjonalnego, lęku, lęku, strachu i innych zaburzeń nerwicowych, w tym z nerwicą narządów (nerwica układu sercowo-naczyniowego, przewodu pokarmowego), do leczenia bezsenności, nadciśnienia, wrzodu trawiennego żołądka i dwunastnicy, do rehabilitacji psychologicznej pacjentów cierpiących na chorobę wieńcową serca, zaburzenia rytmu, zespół obturacyjny oskrzeli. Ponadto A. p. Jest przepisywany w celu zmniejszenia zwiększonego napięcia mięśni szkieletowych w stanach spastycznych związanych z uszkodzeniem mózgu i rdzenia kręgowego, a także w celu zatrzymania odstawienia alkoholu. Umiejętność A. s. wzmacniają działanie środków znieczulających, opioidowych środków przeciwbólowych stosowanych w praktyce anestezjologicznej. Długotrwałe stosowanie A. z. towarzyszy osłabienie procesów poznawczych i motorycznych, skrócenie szybkiej fazy snu. Możliwe osłabienie libido, występowanie uzależnienia od narkotyków.

Przeciwwskazania: jaskra i łagodny przerost prostaty, ostre choroby wątroby i nerek, zaburzenia oddychania centralnego pochodzenia, zaburzenia świadomości, miastenia; I trymestr ciąży, okres karmienia piersią. W praktyce ambulatoryjnej A. nie należy powoływać. kierowcy pojazdów i inne osoby, których praca wymaga szybkich reakcji psychomotorycznych.

Formę uwalniania i stosowania głównych leków opisano poniżej.

Alprazolam (alzolam, zoldak, cassadan, xanax, lamoz, neurol itp.) - 0,25 tabletki; 0,5; 1; 2 i 3 mg. Przypisuj do środka dorosłym w średniej dawce terapeutycznej 0,25-0,5 mg 3 razy dziennie. Najwyższa dzienna dawka 3 mg.

Benzoklidyna (oksylidyna) - tabletki 20 i 50 mg; 2% i 5% roztwory w ampułkach 1 ml. Przypisuj do 20-50 mg 3-4 razy dziennie. Podskórnie i domięśniowo 2 razy dziennie. początkowo w dawce 20 mg, następnie pojedynczą dawkę zwiększa się do 50-100 mg lub więcej; dzienna dawka do 200-300 mg.

Bromazepam (Bromazep, Lexilinum, Lexotan, Kaltepat, Norgok itp.) - 1,5 tabletki; 3 i 6 mg. Przypisuj dorosłym w dawce 1,5-3 mg 2-3 razy dziennie.

Gidazepam - tabletki 20 i 50 mg. Przypisuj do wewnątrz 20-50 g 3 razy dziennie. Najwyższa dzienna dawka w celu złagodzenia statusu odstawienia alkoholu 500 mg.

Diazepam (apauryna, valium, relanium, seduxen, sibazon itp.) - tabletki 2; 2,5; 5 i 10 mg; tabletki 2 i 5 mg; syrop (15 ml - 2 mg substancji aktywnej); wtrysk 0,5%. Przypisuj wnętrze dorosłym, zaczynając od dawki 2,5-5 mg 1-2 razy dziennie, a następnie dawka jest stopniowo zwiększana: średnia pojedyncza dawka wynosi 5-10 mg. Najwyższa dzienna dawka 60 mg. Dzieciom przepisuje się 1–3 mg w wieku 1-3 lat, 2 mg w wieku 3–7 lat i 3-5 mg w wieku 7 lat i starszych. Dawki dzienne wynoszą odpowiednio 2; 6 i 8-10 mg.

Clobazam (klarmil, maginol itp.) - Tabletki 5 i 10 mg. Przypisuj dorosłym do 10-20 mg. Dla dzieci w wieku poniżej 3 lat lek nie jest przepisywany, powyżej 3 roku życia i pacjentom w podeszłym wieku zaleca się zmniejszone dawki.

Lorazepam (calmesis, merlite, trapex itp.) - tabletki 0,5, 1, 2 i 2,5 mg. Przypisuj do 1 mg 2-3 razy dziennie.

Mebikar - tabletki 300 i 500 mg. Przypisuj do środka przez 300-500 mg 2-3 razy dziennie. niezależnie od spożycia jedzenia.

Medazepam (mezapam, nobrnum, rudotel itp.) - tabletki 10 mg; granulki do przygotowania zawiesiny (dla dzieci), pojemnik zawiera 40 mg leku. Dla dorosłych średnia pojedyncza dawka 10-20 mg, dziennie - 30-40 mg, najwyższa dzienna dawka 60 mg. Średnie dawki dla dzieci w wieku 1-2 lat - pojedyncze 1 mg, dziennie 2-3 mg; 3-6 lat - pojedynczy 1-2 mg, codziennie 3-6 mg; 7-10 lat - pojedyncze 2-8 mg, codziennie - 6-24 mg.

Oksazepam (nozepam, tazepam, surowica itp.) - tabletki 10, 15 i 30 mg. Przypisuj do środka, niezależnie od przyjmowania pokarmu, w średniej pojedynczej dawce dla dorosłych, 20-30 mg, dzienna dawka 30-90 mg.

Temazepam (Signopam) - tabletki 10 mg. Przypisuj do 10 mg 3 razy dziennie. Dawkę można zwiększyć do 20 mg na dawkę..

Tofisopam (grandaxin) - tabletki 50 mg. Przypisuj w granicach 50-100 mg 1-3 razy dziennie.

Trimetoksyna (trioksazyna) - tabletki 300 mg. Przypisuj do środka po posiłku 300 g 2 razy dziennie.

Fenazepam - tabletki 0,5, 1 i 25 mg. Przypisuj dorosłym do 0,25-0,5 mg 2-3 razy dziennie. Maksymalna dzienna dawka 10 mg.

Chlordiazepoksyd (librium, napoton, chlozepid, elenium itp.) - tabletki 5, 1 i 25 mg. Przypisuj dorosłym do środka, zaczynając od 5-10 mg dziennie. Stopniowo zwiększaj do dziennej dawki 30-50 mg w 3-4 dawkach.

Działanie przeciwlękowe, co to jest

Środki uspokajające są głównie reprezentowane przez benzodiazepiny, które mają wyraźne działanie nasenne, przeciwlękowe i przeciwdrgawkowe. Zasadniczo benzodisepiny różnią się między sobą mocą oraz stopniem inaktywacji i wydalania z organizmu. Przydzielaj leki o działaniu głównie nasennym i przeciwlękowym (Fleming, Shapiro, 1992). Leki nasenne obejmują następujące leki: flurazepam, triazolam, temazepam, nitrazepam, zopiclone, przeciwlękowe: alprazolam, bromazepam, diazepam, ketazalam, klonazepam, oksazepam, lorazepam, chlordiazepoksyd.

W ostatnich latach benzodiazepiny przyciągnęły większą uwagę jako leki, od których uzależnia się. Wszystkie benzodiazepiny są sklasyfikowane w kategorii IV, która obejmuje substancje kontrolowane przez przepisy Organizacji Nadzoru nad Lekami. Jednak według Kaplana, Sadoka (1994) i Shadera i in. (1998), ryzyko nadużywania benzodiazepin jest przeszacowane. Rzadko rozwija się prawdziwa zależność fizyczna od benzodiazepin podawanych w dawkach terapeutycznych, szczególnie przy czasie podawania krótszym niż 3 miesiące. Według Shadera i in. (1998), powstawanie zależności podczas przyjmowania terapeutycznych dawek benzodiazepin jest idiosynkrazją. Obserwuje się go częściej w przypadkach, w których sam pacjent wcześniej nadużywał alkoholu lub środków uspokajających (tabletek nasennych) lub byli wykorzystywani przez jego krewnych.

Uważa się, że działanie przeciwlękowe benzodiazepin wynika z ich wiązania z GABA - receptorami benzodiazepinowymi w mózgu. GABA (kwas gamma - aminomasłowy) jest głównym inhibitorem neuroprzekaźników. Benzodiazepiny i GABA wzmacniają wzajemne wiązanie się z tym kompleksem receptora. Zakłada się, że benzodiazepiny nie wywierają wpływu na ten kompleks, z wyjątkiem wzrostu działania GABA na kanały chloru. Wiązanie GABA z tym kompleksem receptora otwiera te kanały, prowadząc do zmniejszenia pobudliwości nerwowej, a tym samym do zmniejszenia lęku.

Z dużej grupy środków uspokajających najczęściej stosuje się obecnie następujące leki:

Alprazolam (Alprazolam). Syn. xanax, cassadan - pochodna benzodiazepiny zawierająca pierścień triazolowy. Wskazaniami do stosowania są stany lękowe, mieszane stany lękowo-depresyjne, stany neurotyczne, którym towarzyszy pogorszenie nastroju, utrata zainteresowania środowiskiem, lęk, zaburzenia snu, złe samopoczucie somatyczne; Depresja spowodowana chorobą somatyczną. W ogólnej praktyce medycznej powinna być przepisywana minimalna dawka przy stopniowym odstawianiu leku. Dostępne w tabletkach po 0,25, 0,5 lub 1 mg alprazalamu. 10, 20, 50.

Hydroksyzyna (hydroksyzyna). Atarax®. Non-benzodiazepinowy lek przeciwlękowy, który ma działanie uspokajające, zwiotczające mięśnie, przeciwwymiotne, przeciwhistaminowe i przeciwświądowe. Wskazania Lęk, drażliwość, drażliwość, świądowe zapalenie skóry, sedacja. Przeciwwskazania Nadwrażliwość, ostra porfiria, jaskra, przerost prostaty, ciąża, karmienie piersią. Efekty uboczne: osłabienie, senność, suchość w ustach, drżenie, ból głowy, rzadko - splątanie. Środki ostrożności. Hydroksyzyna może osłabić uwagę i zmniejszyć szybkość reakcji motorycznych; w rezultacie wpływa na zdolność prowadzenia mechanizmów i pojazdów. W okresie leczenia alkohol jest zabroniony. W przypadku chorób wątroby i nerek lek należy przyjmować ostrożnie i w mniejszych dawkach. Roztwór do wstrzykiwań podaje się tylko w oleju. Dawkowanie i sposób podawania. Wewnątrz, w / mw obszarze dużych mięśni w kilku dawkach w ciągu dnia lub w nocy. W praktyce ogólnej zalecana jest dawka 25-100 mg. W psychiatrii stosuje się dawkę 100–300 mg. Podanie domięśniowe jest wskazane w leczeniu nagłym. Dzieci od 13 miesięcy. do 15 lat 1 mg / kg dziennie w kilku dawkach. Atarax®. Tabletki 10 i 25 mg, nr 25. Roztwór do wstrzykiwań, ampułki 2,0 ml, 50 mg / ml, nr 6. Hydroxyzine®. Tabletki 10 i 25 mg, nr 30.

Diazepam Syn. Valium, seduxen, relanium, sibazon. Ze względu na powolną eliminację głównej substancji i jednego z jej metabolitów codzienne stosowanie prowadzi do kumulacji i efektów resztkowych. Aby tego uniknąć, diazepam można przepisać nie częściej niż raz na 48 godzin i nie więcej niż dwa razy w ciągu 7 dni. Lek ma wyraźne działanie przeciwskurczowe, zwiotczające mięśnie i przeciwdrgawkowe. Odnotowano hipotensyjne, bradykardiczne i ujemne właściwości inotropowe diazepamu. Specyficzną cechą leku jest jego działanie terapeutyczne na różne objawy autonomiczne. Efekty uboczne: osłabienie, letarg, senność w ciągu dnia, bóle głowy, reakcje alergiczne skóry, ataksja, zmniejszone libido, zawroty głowy, reakcje paradoksalne w postaci zwiększonego niepokoju, pobudzenia, zaburzeń snu. Przeciwwskazaniem do terapii jest miastenia. Diazepam jest dostępny w tabletkach 0,001; 0,002; 0,005 gw ampułkach 2,0 ml 0,5% roztworu (0,01 g) dla i / mi iv.

Clonazepam (Clonazepam). Ma wyraźne działanie przeciwlękowe i przeciwdrgawkowe. Efektowi uspokajającemu towarzyszy uspokojenie i rozluźnienie mięśni. Wskazania Różne zaburzenia nerwicowe i podobne do nerwic, ataki paniki, dysfunkcje autonomiczne, epilepsja. Skutki uboczne są związane z możliwością wystąpienia niedociśnienia mięśni, letargu, senności. Przeciwwskazania Miastenia, niewydolność płuc, ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek, ciąża, laktacja Dawkowanie i sposób podawania. Dawka początkowa dla dorosłych wynosi 1,5 mg / dobę w 3 dawkach podzielonych ze stopniowym zwiększaniem do 4–8 mg / dobę. Maksymalna dzienna dawka wynosi 20 mg. W przypadku dzieci dawka wynosi 0,01-0,03 mg / kg dziennie w 3 dawkach podzielonych. Antelepsin Patka. 0,25 i 1,0 mg każdy; Clonazepam. Patka. 0,5 i 2,0 mg każdy; Rivotril. Roztwory do wstrzykiwań, ampułki 1 i 2 mg / ml.

Tofizopam (Tofizopam), Grandaxin® - środek uspokajający uzyskany w wyniku modyfikacji cząsteczki diazepamu. Powoduje silne działanie przeciwlękowe, któremu nie towarzyszy wyraźne działanie uspokajające, rozluźniające mięśnie i przeciwdrgawkowe. Jest to regulator psycho-wegetatywny. Ma umiarkowane działanie stymulujące. Lek nie kumuluje się w organizmie, a jego metabolity nie mają działania farmakologicznego. Skuteczny w ogólnej praktyce lekarskiej na kardialgię, zaburzenia autonomiczne, zespół menopauzalny, odstawienie alkoholu. Odnosi się do „trawlerów w ciągu dnia”. Jest stosowany w dawce 50-300 mg / dzień. Przebieg leczenia wynosi nie więcej niż dwa tygodnie ze stopniowym odstawieniem leku. W przypadku dzieci, pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z niewydolnością nerek zaleca się zmniejszenie dawki 2 razy. Dostępny w tabletkach zawierających 50 mg tofisopamu, nr 20.

Fenazepam (fenazepam). Lek o wyraźnym działaniu przeciwlękowym i uspokajającym, o większej skuteczności niż inne leki z tej grupy. Dawkowanie i sposób podawania. Pojedyncza dawka 0,5–1 mg; średnia dzienna dawka 2-3 mg. Maksymalna dawka wynosi 10 mg / dobę. Fenazepam. Tabletki 0,5, 1 i 2,5 mg. Iniekcja, ampułki 1,0 ml, 1 mg / ml; Numer 10.

Chlordiazepoksyd (chlordiazepoksyd). Ma wyraźne działanie przeciwlękowe, zwiększa apetyt, ma słabe właściwości przeciwbólowe. Dawkowanie i sposób podawania. Pojedyncza dawka 5-10 mg; średnia dzienna dawka 30-50 mg / dzień w 3-4 dawkach. Elenium®. Tabletki 10 mg, nr 25. Radepur® tabletki 10 mg; 20 i 100. Zakładka Chlozepid®. 5 mg każdy; Nr 10, 20, 40.

Clorazepate (Clorazepate). Tranxene®. Lek z grupy długo działających benzodiazepin o wyraźnym działaniu przeciwlękowym. Ma również działanie uspokajające, nasenne, przeciwdrgawkowe i rozluźniające mięśnie centralne. Wskazaniami do stosowania są: lęk, lęk, tiki, depresja z lękiem, stan przedw delirium u pacjenta z alkoholizmem. Pojedyncze podanie leku w nocy powoduje skuteczny sen i zmniejsza lęk następnego dnia. Skutki uboczne i przeciwwskazania do stosowania są powszechne dla benzodiazepin. Dostępne w kapsułkach. Jedna kapsułka zawiera 5 lub 10 mg klonazepatu dipotasowego, nr 30.

Lorazepam (Lorazepam). Lek z grupy benzodiazepin o działaniu przeciwlękowym. Wskazania Zaburzenia neurotyczne i nerwicopodobne. Dawkowanie i sposób podawania. Początkowa dawka 2 mg w 2-3 dawkach doustnych, jeśli to konieczne, zwiększyć dawkę do 6 mg / dobę; pacjenci w podeszłym wieku i osłabieni nie więcej niż 2,5 mg na dobę. Czas trwania leczenia nie przekracza 1 tygodnia. Loram®. Patka. 1 i 2,5 mg każdy; Merlit®. Patka. 1 i 2 mg.

Medazepam (Medazepam). Środek uspokajający o lekkim działaniu zwiotczającym mięśnie. Jest dobrze tolerowany przez osoby starsze i osłabione. Ze względu na niewielkie rozluźnienie mięśni polecany jest jako środek uspokajający na dzień. Dawkowanie i sposób podawania. Pojedyncza dawka 10-20 mg, średnia dzienna dawka 20-30 mg. Pacjenci w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek otrzymują 5-10 mg 1-2 razy dziennie lub 10 mg w nocy. W przypadku dzieci dawki oblicza się na podstawie masy ciała 2 mg / kg na dobę. Medazepam. Mezapam® Rudotel® 10 mg tabletki, nr 50.

Mexidol (Mexidol). Łagodny środek przeciwlękowy bez działania uspokajającego i rozluźniającego mięśnie. Zapobiega rozwojowi upośledzenia pamięci, zwiększa odporność na stres, ma wyraźne działanie przeciwutleniające i przeciwhipnotyczne. Wskazania Zaburzenia lękowe o umiarkowanym i umiarkowanym nasileniu, zwłaszcza w obecności tła organicznego, choroby psychosomatyczne. Przeciwwskazania i działania niepożądane nie zostały ustalone. Dawkowanie i sposób podawania. Optymalna dzienna dawka wynosi 375–625 mg. 0, 125 g tabletek, 5% roztwór.

Oxazepam (Oxazepam). Środek uspokajający benzodiazepiny. Diazepam ma gorsze działanie uspokajające. Jest stosowany w praktyce ambulatoryjnej. Zalecane są środki ostrożności dotyczące niedociśnienia. Podczas długotrwałego leczenia konieczne jest monitorowanie czynności wątroby i stanu krwi. Dawkowanie i sposób podawania. Pojedyncza dawka 5-10 mg, średnia dzienna dawka 20-40 mg. Osoby w podeszłym wieku i pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby 10 mg 2-3 razy dziennie lub 10-20 mg w nocy. Nozepam®. Patka. 10 mg każdy 10, 20, 40, 50, 100. Tazepam® - 10 mg, nr 50.

Spośród leków uspokajających - nasennych w ogólnej praktyce medycznej, Triazolam Halzion® może być przydatny, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, krótkim okresem półtrwania (około 3 godzin), brakiem długo działających aktywnych metabolitów i wysoką szybkością eliminacji. Przy codziennym stosowaniu leku nie obserwuje się kumulacji i następujących po sobie zjawisk. Sen pojawia się 15 minut po zażyciu leku i trwa 7 godzin. Polecany jest pacjentom z bezsennością, która charakteryzuje się głównie zaburzeniami zasypiania, a także pacjentom, którzy następnego dnia muszą utrzymać szybkość reakcji umysłowych i motorycznych..

Zalecana dawka to 0,25 mg przed snem. U pacjentów w podeszłym wieku i osłabionych zalecana jest 1/2 zwykle zalecanej dawki. Jedna tabletka zawiera 0,25 mg triazolamu.

Midazolam (Midazolam) Dormicum® jest szybko działającą i szybko poruszającą się tabletką nasenną. Ma również działanie przeciwdrgawkowe, przeciwlękowe i zwiotczające mięśnie. Nie odnotowano akumulacji. Prawidłowo stosowany nie uzależnia. Midazolam skraca fazę zasypiania i wydłuża czas snu bez zakłócania fazy „szybkich ruchów gałek ocznych”. Faza przebudzenia ulega skróceniu, poprawia się jakość snu. Lek jest wskazany w leczeniu zaburzeń snu i wszelkich form bezsenności, szczególnie w przypadkach zaburzeń snu i wczesnego przebudzenia. Względne przeciwwskazania, jak w przypadku innych środków nasennych. Dawkowanie i sposób podawania. Dla dorosłych zwykle stosowana dawka 7,5-15 mg przyjmowana bezpośrednio w warunkach zapewniających spokojny sen. Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku. Dostępne w tabletkach zawierających midazolam w dawce 7,5 lub 15 mg.

Nitrazepam (Nitrazepam). Ma wyraźny efekt hipnotyczny, wpływając głównie na głębokość i czas trwania snu; zwiększa podatność na hipnozę. Charakterystyczny jest długi okres półtrwania. Efekt hipnotyczny występuje 30-60 minut po zażyciu leku i trwa średnio 8 godzin. Powinieneś zrobić długą przerwę między jedzeniem a medycyną. Zalecany dla pacjentów z nocnym, wczesnym przebudzeniem i porannym lękiem. Dawkowanie i sposób podawania. Przypisz 5-10 mg w nocy 30-40 minut przed snem; pacjenci w podeszłym wieku i osłabieni - 2,5–5 mg. Radedorm® 5. Tab. 5 mg każdy, nr 20; Berlidorm® 10. Tab. 10 mg każdy; Nr 20. Nitrazepam 5 mg, nr 20.

Temazepam (Temazepam). Jest zalecany w przypadku naruszeń zasypiania, a także, jeśli konieczne jest utrzymanie szybkości umysłowych reakcji motorycznych następnego dnia. Efekty uboczne są łagodne. Pacjenci w wieku poniżej 14 lat są przeciwwskazani. Dawkowanie i sposób podawania. 10-20 mg w nocy. Po zastosowaniu leku w dawce 20 mg w nocy nie obserwuje się wpływu tego efektu. Signopam® 10 mg, nr 20.

Flunitrazepam (Flunitrazepam). Zalecany dla pacjentów z przewagą zaburzeń zasypiania i, jeśli to konieczne, utrzymujących szybkość reakcji umysłowych i motorycznych następnego dnia. Lek jest przepisywany bezpośrednio przed snem. Efekt hipnotyczny trwa 6–8 godzin, po czym efekt jest minimalny. Dawkowanie i sposób podawania. Średnia dawka 1-2 mg w nocy. Pacjenci w podeszłym wieku i osłabieni 0,5–1,5 mg. Rohypnol® Tab. 1 mg każdy. Nr 30. Roztwory do wstrzykiwań, ampułki 1,0, 2 mg / ml; Nr 5. Somnubene®. Patka. 2 mg każdy.

Flurazepam (Flurazepam). Charakteryzuje się długim okresem półtrwania (24–48 godzin). Lek jest zalecany pacjentom z zaburzeniami snu w postaci nocnych i wczesnych przebudzeń, z lękiem porannym i popołudniowym. Dawkowanie i sposób podawania. 15-30 mg przed snem. Czas trwania leczenia wynosi 7-10 dni. Apo - Flurazepam®. Kapsułki 15 lub 30 mg; Liczba 100.

Etifoksyna (chlorowodorek etifoksyny) Lek przeciwlękowy, który nie jest gorszy od lorazepamu pod względem skuteczności, ale ma lepszy profil tolerancji. Zasadniczo Stresam® jest bardziej skuteczny niż benzodiazepiny lub niebenzodiazepinowe substancje przeciwlękowe. Dawkowanie i sposób podawania. Stresam® Capsules 50 mg nr 60.

Przeciwlękowe - przeciwlękowe

środek uspokajający
Klasa narkotykowa
identyfikatory klas
Synonimyśrodek uspokajający, niewielki środek uspokajający
za pomocąZaburzenia lękowe
Dane kliniczne
Drugs.comWWW.drugs.com / drug-grade / sedatives-sedatives-and-hypnotics.html
Wikidata

Środek przeciwlękowy (również przeciwlękowy i uspokajający) to lek lub inna interwencja hamująca lęk. Efekt ten, w przeciwieństwie do środków przeciwlękowych, które zwiększają lęk. Te kategorie związków psychoaktywnych lub interwencji można przypisać łącznie do związków lub środków przeciwlękowych. Niektóre leki rekreacyjne, takie jak alkohol, powodują początkowo leki przeciwlękowe; Jednak badania pokazują, że wiele z tych leków jest przeciwlękowych. Leki przeciwlękowe są stosowane w leczeniu zaburzeń lękowych i powiązanych objawów psychicznych i fizycznych. Znaleziono również terapię światłem i inne środki mające działanie przeciwlękowe..

Blokery receptorów beta, takie jak propranolol i oksprenolol, chociaż nie są przeciwlękowe, mogą być stosowane do zwalczania objawów lęku somatycznego, takich jak tachykardia i kołatanie serca..

Leki przeciwlękowe są również znane jako drobne środki uspokajające. Termin ten jest mniej powszechny we współczesnych tekstach i pierwotnie wywodzi się z dychotomii z głównymi środkami uspokajającymi, znanymi również jako leki przeciwpsychotyczne lub przeciwpsychotyczne..

Istnieją obawy, że niektóre leki GABAergiczne, takie jak benzodiazepiny i barbiturany, mogą mieć działanie przeciwlękowe, jeśli są stosowane przez długi okres czasu..

zadowolony

leki

Barbiturany

Barbiturany mają działanie przeciwlękowe związane z wywoływaną sedacją. Ryzyko nadużyć i uzależnienia jest wysokie. Wielu ekspertów uważa te leki za przestarzałe w leczeniu lęku, ale cenne w krótkotrwałym leczeniu ciężkiej bezsenności, ale dopiero po niepowodzeniu benzodiazepin lub niebenzodiazepin.

Benzodiazepiny

Benzodiazepiny są przepisywane w celu krótkotrwałego i długotrwałego łagodzenia ciężkich zaburzeń lękowych. Benzodiazepiny mogą być również wskazane do pokrycia opóźnień związanych z lekami przepisywanymi w leczeniu zaburzeń lękowych. Są one stosowane w leczeniu szerokiego zakresu stanów i objawów i z reguły konieczny jest pierwszy wybór w przypadku krótkotrwałej sedacji OUN. Jeśli benzodiazepiny szybko przestaną przyjmować codziennie po dwóch lub więcej tygodniach, istnieje ryzyko odstawienia benzodiazepin i zespołu odbicia, który różni się w zależności od konkretnego leku. Może również wystąpić tolerancja i zależność, ale może być klinicznie akceptowalna, a ryzyko nadużywania jest znacznie mniejsze niż w przypadku barbituranów. Możliwe są negatywne skutki poznawcze i behawioralne. Benzodiazepiny obejmują:

Benzodiazepiny wykazują swoje właściwości uspokajające w umiarkowanej dawce. Przy wyższej dawce pojawiają się właściwości nasenne.

  • Tofisopam (Emandaksyna i Grandaksyna) to lek będący pochodną benzodiazepiny. Podobnie jak inne benzodiazepiny, ma właściwości przeciwlękowe, ale w przeciwieństwie do innych benzodiazepin, nie ma przeciwdrgawkowych, uspokajających, zwiotczających mięśnie szkieletowe, zdolności motorycznych, które hamują lub właściwości amnestycznych.

karbaminiany

Produkowany jako bezpieczna alternatywa dla uspokajających barbituranów, meprobamat (Miltown, Equanil) był szeroko stosowany w łagodzeniu niepokoju pod koniec lat 50. i 60. XX wieku. Podobnie jak barbiturany, dawki terapeutyczne powodują sedację, a znaczące przedawkowanie może być śmiertelne. W USA meprobamat był na ogół zastępowany benzodiazepiną, podczas gdy lek jest obecnie wycofywany w wielu krajach europejskich i Kanadzie. Leki zwiotczające mięśnie Carisoprodol działają przeciwlękowo, od metabolizmu do meprobamatu. Różne inne karbaminiany Stwierdzono, że rozdzielają te efekty, takie jak tybamat i lorbamat.

Leki przeciwhistaminowe

Hydroksyzyna (Atarax) jest lekiem przeciwhistaminowym pierwotnie zatwierdzonym do stosowania klinicznego przez FDA w 1956 r. Oprócz właściwości przeciwhistaminowych hydroksyzyna ma właściwości przeciwlękowe i jest zatwierdzona do leczenia lęku i napięcia. Jego właściwości uspokajające są użyteczne jako sedacja przed znieczuleniem lub powodują uspokojenie po znieczuleniu. Wykazano, że hydroksyzyna jest tak samo skuteczna jak benzodiazepiny w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego, powodując mniej skutków ubocznych..

Chlorfeniramina (trimeton kaustyczny) i difenhydramina (benadryl) mają działanie nasenne i uspokajające z łagodnymi właściwościami przeciwlękowymi (zastosowanie do innych celów). Leki te są zatwierdzone przez FDA do alergii, nieżytu nosa i pokrzywki..

Opiaty

Opiaty są lekami, które są zwykle przepisywane tylko ze względu na ich właściwości przeciwbólowe, ale niektóre badania zaczynają odkrywać, że niektóre odmiany są skuteczne w leczeniu depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i innych chorób, które często są związane z lub wywoływały lęk. Mają bardzo wysoki potencjał do nadużyć i mają jeden z najwyższych wskaźników uzależnienia dla wszystkich narkotyków. Wiele osób uzależnia się od tych leków, ponieważ są one tak skuteczne w blokowaniu bólu emocjonalnego, w tym lęku. Podobnie jak alkohol, osoby z zaburzeniami lękowymi częściej uzależniają się od opioidów z powodu ich działania przeciwlękowego. Leki te obejmują od często przepisywanego hydrokodonu, często nielegalną heroinę, aż po znacznie potężniejsze odmiany, takie jak fentanyl, często stosowane w leczeniu urazów lub uśmierzania bólu pod koniec życia. Większość osób, które nielegalnie kupują te narkotyki, poszukuje euforii na wysokim poziomie, ale wielu innych szuka ich, ponieważ są tak skuteczne w zmniejszaniu bólu fizycznego i cierpienia psychicznego..

Okazuje się, że buprenorfina zyskuje na znaczeniu w środowisku medycznym w leczeniu lęków, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i depresji. Buprenorfina jest podobna do metadonu, ponieważ jest stosowana w terapii substytucyjnej opioidów, a także w leczeniu bólu. Jest bezpieczniejszy niż metadon i inne opioidy i ma bardzo długi okres półtrwania, co prowadzi do mniej inwazyjnego stosowania wśród osób próbujących nadużyć lub uzależnienia. Było tam badanie, że częściej stosowane opioidy są przepisywane na zaburzenia lękowe, ale biorąc pod uwagę, że leki te powodują więcej euforii i wymagają bardziej stałego dawkowania niż buprenorfina, istnieje znacznie większe ryzyko nadużywania i przedawkowania.

Leki przeciwdepresyjne

Leki przeciwdepresyjne mogą zmniejszać lęk, a kilka selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny zostało zatwierdzonych do leczenia różnych zaburzeń lękowych. Leki przeciwdepresyjne są szczególnie pomocne, ponieważ lęk i depresja często występują razem..

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub specyficzne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) są klasą związków zwykle stosowanych w leczeniu depresji, zaburzeń lękowych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i niektórych zaburzeń osobowości. Są one przede wszystkim klasyfikowane jako leki przeciwdepresyjne, większość SSRI ma działanie przeciwlękowe, chociaż w wyższych dawkach niż stosowane w leczeniu depresji. Paradoksalnie SSRI mogą początkowo zwiększać niepokój z powodu negatywnego sprzężenia zwrotnego za pośrednictwem autoreceptorów serotoninergicznych. Z tego powodu czasami stosuje się jednocześnie benzodiazepinę, dopóki nie wystąpi przeciwlękowe działanie SSRI..

Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny-noradrenaliny

Inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny-noradrenaliny (SSRI) obejmuje wenlafaksynę i leki duloksetyny. Wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu i duloksetyna są wskazane w leczeniu GAD. SNRI są tak samo skuteczne jak SSRI w leczeniu zaburzeń lękowych.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TCA) mają działanie przeciwlękowe; Jednak działania niepożądane są często bardziej niepokojące lub poważne, a przedawkowanie jest niebezpieczne. Przykłady obejmują imipraminę, doksepinę, amitryptylinę, nortryptylinę i dezypraminę.

tetracykliczny lek przeciwdepresyjny

Mirtazapina ma działanie przeciwlękowe z ulepszonym profilem działań ubocznych dla wszystkich innych klas leków przeciwdepresyjnych, na przykład rzadko powoduje lub zwiększa lęk. Jednak w wielu krajach (takich jak USA i Australia) nie jest specjalnie zatwierdzony do leczenia zaburzeń lękowych i jest stosowany na etykiecie.

inhibitory monoaminooksydazy

Inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) są skuteczne w leczeniu lęków, ale ich ograniczenia dietetyczne, działania niepożądane i dostępność nowych skutecznych leków ograniczających ich stosowanie. Inhibitory MAO pierwszej generacji obejmują fenelzynę, izokarboksazyd i tranylcyprominę. Moclobemid, odwracalny inhibitor MAO-A, nie ma ograniczeń dietetycznych związanych z klasycznym MAOI. Lek stosuje się w Kanadzie, Wielkiej Brytanii i Australii..

sympatycy

Sympatolityki to grupa leków przeciwnadciśnieniowych, które hamują aktywność współczulnego układu nerwowego, a kilka leków w tej grupie wykazało działanie przeciwlękowe, a także możliwe leczenie PTSD.

Blokery beta

Chociaż beta-adrenolityki nie zostały oficjalnie zatwierdzone do tego celu, mogą również działać przeciwlękowo..

Blokery alfa

Antagonista alfa1 prazosyny może być skuteczny w leczeniu PTSRA

Agoniści receptorów alfa-adrenergicznych

Receptory alfa-2 adrenergiczne, agoniści klonidyny i guanfacyna wykazały zarówno działanie przeciwlękowe, jak i przeciwlękowe.

Różnorodny

phenibut

Phenibet (marki Anvifen, Phenibet, Noofen) jest lekiem przeciwlękowym stosowanym w Rosji. Phenibut to GABA b agonista receptora, a także antagonista α 2) δ podjednostka odpadów kanałów wapniowych zależnych od napięcia (VDCC), podobnych do gabapentynoidów, takich jak gabapentyna i pregabalina. Lek nie został zatwierdzony przez FDA do stosowania w Stanach Zjednoczonych, ale jest sprzedawany online jako dodatek..

mebicar

Mebikar (mebicarum) jest lekiem przeciwlękowym produkowanym na Łotwie i stosowanym w Europie Wschodniej. Mebikar wpływa na strukturę czynności limbiczno-siatkowej, szczególnie na podwzgórze strefy emocjonalnej, a także na wszystkie 4 główne układy neuroprzekaźników - kwas γ-aminomasłowy (GABA), cholinę, serotoninę i aktywność adrenergiczną. Mebikar zmniejsza noradrenalinę w mózgu, nie ma wpływu na układy dopaminergiczne, a także zwiększa poziom serotoniny w mózgu.

fabomotizol

Fabomotizol (znak towarowy Afobazole) jest lekiem przeciwlękowym wprowadzonym na rynek w Rosji na początku 2000 roku. Mechanizm jego działania pozostaje słabo zdefiniowany, z postępem uwalniania HACA, NGF i BDNF, receptorami MT1, antagonizmem wobec receptorów MT3 i sigma - agonizmem wszystkich myśli mających pewne zaangażowanie. Nadal znajduje zastosowanie kliniczne poza Rosją.

selanka

Selanka jest lekiem przeciwlękowym na bazie peptydów opracowanym w Instytucie Genetyki Molekularnej Rosyjskiej Akademii Nauk. Selanka jest heptapeptydem o sekwencji Thr-Lys-Pro-Arg-Pro-Gly-Pro. Jest to syntetyczny analog ludzkiego tetrapeptydu kuftyny. W ten sposób naśladuje wiele jego efektów. Wykazano, że moduluje ekspresję interleukiny-6 (IL-6) i wpływa na równowagę cytokin komórek pomocniczych komórek T. Istnieją dowody, że może on także modulować ekspresję neurotropowego czynnika mózgowego u szczurów.

adamantyl bromofenyloamina

Adamantyl bromofenyloamina jest lekiem pobudzającym o właściwościach przeciwlękowych, opracowanym w Rosji pod koniec lat osiemdziesiątych. Adamantylowa bromofenyloamina działa głównie poprzez ułatwienie biosyntezy dysaminowej poprzez pośrednią genomową regulację w górę odpowiednich enzymów (hydroksylazy tyrozynowej (TH) i aromatycznej dekarboksylazy L-aminokwasowej (AAAD), znanej również jako dekarboksylaza DOP), chociaż mają one również działanie przeciwaminaminergiczne efekty. Wyniki badania pokazują, że połączenie działań psychostymulujących i przeciwlękowych w spektrum aktywności psychotropowej adamantylu bromofenyloaminy jest skuteczne w leczeniu zaburzeń astenicznych w porównaniu z placebo.

emoksypina

Emoksypina jest przeciwutleniaczem, który jest również rzekomo przeciwlękowy. Jego struktura chemiczna przypomina pirydoksynę, formę witaminy B. 6.

Azapirony

Azapirony są klasą 5-HT 1A receptory agonistyczne. Obecnie zatwierdzone azapirony obejmują Buspiron (BuSpar) i Tandospiron (Sediel).

Pregabalina

Działanie przeciwlękowe pregabaliny pojawia się po tygodniu stosowania i jest podobne pod względem skuteczności do lorazepamu, alprazolamu i wenlafaksyny, ale wykazuje bardziej spójne działanie terapeutyczne na psychiczne i somatyczne objawy lękowe. Długoterminowe próby wykazały ciągłą skuteczność bez tolerancji, i w przeciwieństwie do benzodiazepin, nie zaburza architektury snu i powoduje mniej poważne zaburzenia poznawcze i psychomotoryczne. Pregabalina ma również niższy potencjał nadużywania i uzależnienia niż benzodiazepiny.

validol

Validol to aromatyczny suplement diety, który jest sprzedawany jako środek uspokajający i przeciwlękowy w Rosji o nazwie Validol..

Propofol

Propofol wywołuje działanie przeciwlękowe, korzystne podczas zabiegów medycznych wymagających sedacji.

Racetamy

Niektóre leki na bazie racetamu, takie jak aniracetam, mogą działać przeciwlękowo..

Alkohol

Etanol jest stosowany jako środek uspokajający, czasem samoleczący. fMRI może mierzyć przeciwlękowe działanie alkoholu w ludzkim mózgu. Brytyjskie Narodowe Biuro Farmakologiczne stwierdza: „Alkohol jest złą pigułką nasenną, ponieważ zaburza diuretyki podczas snu po południu”. Wiadomo również, że alkohol powoduje zaburzenia snu związane z alkoholem..

Lotny

Przeciwlękowe działanie rozpuszczalników działa jako dodatnie modulatory receptorów GABA (Bowen i współpracownicy 2006).

Alternatywy dla leków

Leczenie psychoterapeutyczne może być skuteczną alternatywą dla leków. Terapia ekspozycyjna jest zalecana w leczeniu zaburzeń lękowych fobicznych. Stwierdzono, że terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest skutecznym sposobem leczenia zespołu lęku napadowego, zespołu lęku społecznego, zespołu lęku uogólnionego oraz zespołu obsesyjno-kompulsyjnego. Pracownicy służby zdrowia mogą również pomóc, informując osoby z zaburzeniami lękowymi i odwołując się do zasobów samopomocy. Wykazano, że CBT jest skuteczna w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego i prawdopodobnie bardziej skuteczna niż leczenie farmakologiczne w dłuższej perspektywie. Czasami leczenie łączy się z psychoterapią, ale badania nie wykazały korzyści z skojarzonej farmakoterapii i psychoterapii w porównaniu z monoterapią.

Jednak nawet z CBT jest realną opcją leczenia, może nadal być nieskuteczne dla wielu osób. Zarówno kanadyjskie, jak i amerykańskie stowarzyszenia medyczne sugerują następnie stosowanie silnych, ale długotrwałych benzodiazepin, takich jak klonazepa i lek przeciwdepresyjny, zwykle Prozac ze względu na jego skuteczność..