Główny / Nacisk

Neuronauka dla wszystkich: komórki nerwowe

Nacisk

Nasz mózg to ogromna metropolia, której infrastruktura drogowa przypomina komunikację i ścieżki; sygnały są przenoszone przez nie jak samochód sportowy o dużej prędkości i częstotliwości, a różne linie obszarów mieszkalnych naśladują różne poziomy organizacji mózgu. Istnieje podział pracy, „nierówności”, dominacja, własne waluty i wiele innych rzeczy, które w jakiś sposób przypominają życie ludzi w dużym, liczącym ponad milion miast mieście. Nasz układ nerwowy składa się z około 86 miliardów komórek nerwowych i prawie tej samej liczby (85 miliardów komórek glejowych i od stu do pięciuset bilionów synaps (związków)). Ponadto jest niezwykle różnorodny i ma w swoim arsenale około stu rodzajów komórek, które mogą zbudować tysiące połączenia między sobą i tworzenie prawdziwych zestawów komórek.

Bardzo łatwo jest się pomylić z taką różnorodnością, więc dzisiaj przeanalizujemy, co dokładnie odróżnia tkankę nerwową od innych, jakie opcje komórkowe są w jej składzie, co jest unikalne w neuronie i dlaczego w układzie nerwowym można skłonić nas do myślenia.

Zacznijmy od „wewnętrznych” neuronu

Jak każda normalna komórka, ma jądro, cytoplazmy i błonę komórkową, która oddziela ją od środowiska zewnętrznego. To jednak nie wszystko. Neuron jest jedną z niewielu komórek zdolnych do generowania impulsu nerwowego. Porozmawiamy o tym w następnych numerach, ale teraz warto zauważyć, że taka pobudliwość pozwala mózgowi przetwarzać informacje i że istniejemy.

Neuron ma kilka charakterystycznych elementów składowych, gdy zobaczysz, że nigdy nie pomylisz go z innymi komórkami: jest to akson - długi proces, podczas którego sygnały dochodzą z osierdzia lub ciała, a dendryty to krótkie procesy, podczas których informacje docierają do neuronu od jego sąsiadów. Axon, główny „kabel”, pokryty jest „izolacją”, osłoną mielinową. Tylko kręgowce mają osłonkę mielinową aksonów, a ponieważ wyraźnie mamy kręgosłup, to... Ta komórka Schwanna (która jest nawinięta na akson) tworzy oligodendrocyty, nieco inny typ komórek niż komórki Schwanna, między którymi pozostają wolne z sekcji osłonki mielinowej - przechwytuje Ranvier.

Perikarion ma w swoim składzie podjednostki, które są zwykle używane w żywych komórkach eukariotycznych (jądro): sam rdzeń, ziarnisty retikulum endoplazmatyczny (EPS), który syntetyzuje białka i inne substancje niezbędne dla komórki, i plamy o specjalnym kolorze w ciemnym kolorze, który zbryla grudki substancji tygroidowej lub Nissl, które można zobaczyć nawet w mikroskopie świetlnym. Istnieje również aparat Golgiego lub „zbiornik magazynowy”, mitochondria - „stacje energetyczne”, lizosomy z enzymami „trawiennymi”, rybosomy, dzięki którym zachodzi synteza białek, a także cała sieć wewnętrznego cytoszkieletu, w tym mikrotubule, specjalne cząstki - MAP ( białka związane z mikrotubulami), a także neurofilamenty (takie jak filamenty pośrednie). Z powodu tego szkieletu bardzo ważne jest dla niego przeniesienie substancji z centrum na obrzeże, co jest szczególnie ważne w przypadku długiego (czasem nawet kilkudziesięciu centymetrów) aksonu, który również zasila ciało. Taki prąd jest aksonalny szybki (do 100-1000 mm / dzień) i wolny (1-3 mm / dzień), dendrytyczny (75 mm / dzień), a także porusza się w przeciwnym kierunku - wstecz.

Teraz wyobraźmy sobie, że mamy mikroskop, a na stole przedmiotowym - część mózgu namalowaną jedną z określonych metod (według Nissla lub impregnacji srebrem). Jak ustalić, gdzie aksony znajdują się w przeplataniu procesów i gdzie są dendryty? Musisz spojrzeć na tigroid, o którym wspominaliśmy. Faktem jest, że ma postać granulek „rozsianych” po całym ciele i krótkich procesach, ale nigdy nie znajdziesz go w długim procesie. I kończy się w obszarze pagórka aksonalnego - struktury zbliżonej do początku aksonu, w której rozpoczyna się generowanie impulsu.

Neuron na zewnątrz

Teraz, gdy odkryliśmy, co znajduje się w komórkach nerwowych, spójrz na ich zewnętrzną organizację i spróbuj zrozumieć podział funkcjonalny.

Przypomnijmy, że mówiliśmy o jednym długim aksonie i krótkich dendrytach. Tak więc ten typ neuronu nazywa się multipolarny i jest najbardziej „popularny”, jednak istnieją inne: unipolarny (tylko jeden proces), bipolarny (dwa procesy) i pseudo-unipolarny (jeden proces, który następnie dzieli się na dwa). Są całkowicie niepolarne („nagie”) neurony. Są to prekursory komórek nerwowych - neuroblastów.

Co ciekawe, jednobiegunowe neurony są reprezentowane u ludzi tylko w jednej formie: komórkach siatkówki amakryny. Pseudo-unipolarne są znacznie bardziej powszechne i stanowią większość węzłów wrażliwych na rdzeń kręgowy, o czym porozmawiamy nieco później. Nie ma też tak wielu bipolarnych, a ich pula głównie przypada na komórki receptorowe węchowe. Cóż, w przypadku układów wielobiegunowych wszystko jest jasne - są to uniwersalni przedstawiciele układu nerwowego (na przykład neurony ruchowe rdzenia kręgowego).

Ale, pomimo całej swojej wagi, struktura wciąż nie jest funkcją. Każdy neuron reprezentujący podekscytowaną i ekscytującą komórkę (nie mylić z niektórymi innymi procesami fizjologicznymi!), Musi dzielić swój „nastrój” z sąsiadami, w przeciwnym razie sygnał nie dotrze do adresata i nie zostanie przetworzony i wykonany, co oczywiście nikomu nie odpowiada. Dlatego, podobnie jak kierowcy wjeżdżający na płatną autostradę, neurony muszą „płacić”, aby dalej przekazywać impuls. Ta „waluta” istnieje w dwóch postaciach: elektrycznej i chemicznej. Drugi przypadek jest częstszy. Punkty kontrolne z kasami biletowymi na autostradach są zawarte w synapsach - miejscach przekazywania pobudzenia z komórki do komórki, czyli miejscach połączenia neuronów. Takie miejsca powstają na specjalnych odrostach na dendrytach: kolcach dendrytycznych. Najczęściej występują w trzech rodzajach: konopie, grzyby i cienkie kolce. Ale są też inni

Dendrytyczny kręgosłup - z szyją i głową

Cienkie, grzybowe i konopne kolce

Co to są neurony? Neurony ruchowe: opis, struktura i funkcje

Ciało ludzkie jest dość złożonym i zrównoważonym systemem, działającym zgodnie z jasnymi zasadami. Co więcej, na zewnątrz wydaje się, że wszystko jest dość proste, ale w rzeczywistości nasze ciało jest niesamowitą interakcją każdej komórki i narządu. Układ nerwowy, składający się z neuronów, prowadzi z całą tą „orkiestrą”. Dzisiaj powiemy ci, jakie są neurony i jak ważne są one dla ludzkiego ciała. W końcu odpowiadają za nasze zdrowie psychiczne i fizyczne.

Co to są neurony?

Każdy uczeń wie, że rządzą nami mózg i układ nerwowy. Te dwa bloki naszego ciała są reprezentowane przez komórki, z których każdy nazywany jest neuronem nerwowym. Komórki te są odpowiedzialne za odbiór i przekazywanie impulsów z neuronu do neuronu i innych komórek ludzkich narządów.

Aby lepiej zrozumieć, czym są neurony, można je przedstawić jako najważniejszy element układu nerwowego, który pełni nie tylko rolę przewodzącą, ale także funkcjonalną. Co zaskakujące, neurofizjolodzy nadal badają neurony i ich pracę w zakresie przekazywania informacji. Oczywiście osiągnęli wielki sukces w swoich badaniach naukowych i udało im się odkryć wiele tajemnic naszego ciała, ale wciąż nie mogą raz na zawsze odpowiedzieć na pytanie, czym są neurony.

Komórki nerwowe: cechy

Neurony są komórkami i pod wieloma względami są podobne do innych „braci”, z których składa się nasze ciało. Ale mają wiele funkcji. Ze względu na swoją strukturę takie komórki w ludzkim ciele po połączeniu tworzą centrum nerwowe.

Neuron ma jądro i jest otoczony osłoną ochronną. To czyni go spokrewnionym ze wszystkimi innymi komórkami, ale podobieństwo się kończy. Pozostałe cechy komórki nerwowej sprawiają, że jest ona naprawdę wyjątkowa:

Neurony mózgu (mózg i rdzeń kręgowy) nie dzielą się. Jest to zaskakujące, ale zatrzymują się w rozwoju niemal natychmiast po ich wystąpieniu. Naukowcy uważają, że pewna komórka prekursorowa kończy podział zanim neuron zostanie w pełni rozwinięty. W przyszłości buduje jedynie komunikację, ale nie ilość w ciele. Z tym faktem wiąże się wiele chorób mózgu i ośrodkowego układu nerwowego. Z wiekiem część neuronów umiera, a pozostałe komórki, z powodu niskiej aktywności samej osoby, nie mogą nawiązywać połączeń i zastępować swoich „braci”. Wszystko to prowadzi do braku równowagi ciała, aw niektórych przypadkach do śmierci.

  • Komórki nerwowe przekazują informacje

Neurony mogą przesyłać i odbierać informacje za pomocą procesów - dendrytów i aksonów. Są w stanie dostrzec pewne dane w wyniku reakcji chemicznych i przekształcić je w impuls elektryczny, który z kolei przechodzi przez synapsy (połączenia) do niezbędnych komórek ciała.

Naukowcy udowodnili wyjątkowość komórek nerwowych, ale w rzeczywistości wiedzą teraz o neuronach tylko o 20% tego, co faktycznie ukrywają. Potencjał neuronów nie został jeszcze ujawniony, w świecie naukowym istnieje opinia, że ​​ujawnienie jednej tajemnicy funkcjonowania komórek nerwowych staje się początkiem innej tajemnicy. I ten proces w tej chwili wydaje się nie mieć końca.

Ile neuronów w ciele?

Informacje te nie są znane na pewno, ale neurofizjolodzy sugerują, że w ludzkim ciele znajduje się ponad sto miliardów komórek nerwowych. Co więcej, jedna komórka ma zdolność tworzenia do dziesięciu tysięcy synaps, co pozwala szybko i skutecznie łączyć się z innymi komórkami i neuronami.

Struktura neuronów

Każda komórka nerwowa składa się z trzech części:

Nadal nie wiadomo, który z procesów rozwija się najpierw w ciele komórki, ale podział obowiązków między nimi jest dość oczywisty. Proces aksonu neuronu zwykle powstaje w pojedynczej kopii, ale dendrytów może być bardzo wiele. Ich liczba czasem sięga kilkuset; im więcej dendrytów ma komórka nerwowa, tym więcej komórek może być z nią związanych. Ponadto rozległa sieć procesów umożliwia przesyłanie dużej ilości informacji w możliwie najkrótszym czasie..

Naukowcy uważają, że przed powstaniem procesów neuron osiada w ciele i od momentu pojawienia się jest już w jednym miejscu bez zmian.

Transfer informacji o komórce nerwowej

Aby zrozumieć, jak ważne są neurony, konieczne jest zrozumienie, w jaki sposób pełnią one funkcję przekazywania informacji. Impulsy neuronów są w stanie poruszać się w formie chemicznej i elektrycznej. Proces dendrytu neuronu odbiera informacje jako drażniące i przenosi je do ciała neuronu, akson przenosi je jako impuls elektroniczny do innych komórek. Dendryty innego neuronu odbierają impuls elektroniczny natychmiast lub za pomocą neuroprzekaźników (przekaźników chemicznych). Neuroprzekaźniki są wychwytywane przez neurony, a następnie wykorzystywane jako własne..

Rodzaje neuronów według liczby procesów

Naukowcy, obserwując pracę komórek nerwowych, opracowali kilka rodzajów ich klasyfikacji. Jeden z nich dzieli neurony zgodnie z liczbą procesów:

  • jednobiegunowy;
  • pseudo-unipolarny;
  • dwubiegunowy;
  • wielobiegunowy;
  • wolne od podatku.

Wielobiegunowy neuron jest uważany za klasyczny, ma jeden krótki akson i sieć dendrytów. Najbardziej nieodkryte są wolne od aksonów komórki nerwowe, naukowcy znają tylko ich lokalizację - rdzeń kręgowy.

Łuk refleksyjny: definicja i krótki opis

W neurofizyce istnieje termin „neurony odruchowego łuku”. Bez tego trudno jest uzyskać pełny obraz pracy i znaczenia komórek nerwowych. Drażniące, które wpływają na układ nerwowy, nazywane są odruchami. Jest to główna aktywność naszego centralnego układu nerwowego, odbywa się to za pomocą łuku refleksyjnego. Można to sobie wyobrazić jako rodzaj ścieżki, wzdłuż której impuls przechodzi od neuronu do akcji (odruch).

Ścieżkę tę można podzielić na kilka etapów:

  • percepcja podrażnienia dendrytami;
  • transmisja impulsowa do ciała komórki;
  • przekształcenie informacji w impuls elektryczny;
  • transmisja impulsowa do narządu;
  • zmiana aktywności narządów (reakcja fizyczna na drażniącą).

Łuki refleksyjne mogą być różne i mogą składać się z kilku neuronów. Na przykład z dwóch komórek nerwowych powstaje prosty łuk odruchowy. Jeden z nich otrzymuje informacje, a drugi zmusza narządy ludzkie do wykonywania określonych czynności. Zwykle takie działania nazywane są odruchem bezwarunkowym. Występuje, gdy dana osoba zostaje uderzona, na przykład w rzepkę kolana, oraz w przypadku dotknięcia gorącej powierzchni.

Zasadniczo prosty łuk odruchowy przewodzi impulsy przez procesy rdzenia kręgowego, złożony łuk odruchowy prowadzi impuls bezpośrednio do mózgu, który z kolei przetwarza go i może być przechowywany. Później, gdy otrzymany zostanie podobny impuls, mózg wysyła niezbędne narządy do wykonania określonego zestawu czynności.

Klasyfikacja funkcjonalna neuronów

Neurony można klasyfikować zgodnie z ich przeznaczeniem, ponieważ każda grupa komórek nerwowych jest zaprojektowana do określonych działań. Rodzaje neuronów są przedstawione w następujący sposób:

Te komórki nerwowe są zaprojektowane do postrzegania podrażnienia i przekształcania go w impuls przekierowujący do mózgu.

2. Neurony ruchowe

Odbierają informacje i przekazują impuls mięśniom, które poruszają częściami ciała i narządów ludzkich.

Neurony te wykonują złożoną pracę, znajdują się w środku łańcucha między komórkami nerwowymi czuciowymi i ruchowymi. Takie neurony otrzymują informacje, przeprowadzają przetwarzanie wstępne i przesyłają polecenie impulsowe..

Komórki nerwowe wydzielnicze syntetyzują neurohormony i mają specjalną strukturę z dużą liczbą worków błonowych.

Neurony ruchowe: charakterystyczne

Neurony odprowadzające (motoryczne) mają strukturę identyczną z innymi komórkami nerwowymi. Ich sieć dendrytów jest najbardziej rozgałęziona, a aksony rozciągają się na włókna mięśniowe. Sprawiają, że mięśnie się kurczą i prostują. Najdłużej w ludzkim ciele jest akson neuronu ruchowego, idący do dużego palca od lędźwiowego. Średnio jego długość wynosi około jednego metra.

Prawie wszystkie neurony odprowadzające znajdują się w rdzeniu kręgowym, ponieważ to on jest odpowiedzialny za większość naszych nieświadomych ruchów. Dotyczy to nie tylko bezwarunkowych odruchów (na przykład mrugania), ale także wszelkich działań, o których nie myślimy. Kiedy patrzymy na jakiś przedmiot, mózg wysyła impulsy do nerwu wzrokowego. Ale ruch gałki ocznej w lewo i prawo odbywa się za pomocą poleceń rdzenia kręgowego, są to ruchy nieświadome. Dlatego z biegiem czasu, gdy zwiększa się całość nieświadomych nawykowych działań, znaczenie neuronów ruchowych pojawia się w nowym świetle..

Rodzaje neuronów ruchowych

Z kolei komórki odprowadzające mają pewną klasyfikację. Są one podzielone na następujące dwa typy:

Pierwszy typ neuronu ma gęstszą strukturę włókien i przyczepia się do różnych włókien mięśniowych. Jeden taki neuron może wykorzystywać inną ilość mięśni..

Neurony ruchowe są nieco słabsze niż ich „odpowiedniki”, nie mogą używać kilku włókien mięśniowych jednocześnie i są odpowiedzialne za napięcie mięśni. Można powiedzieć, że oba typy neuronów są organem kontrolnym aktywności ruchowej.

Do jakich mięśni dołączają neurony ruchowe?

Aksony neuronów są związane z kilkoma rodzajami mięśni (są pracownikami), które są klasyfikowane jako:

Pierwsza grupa mięśni reprezentowana jest przez szkielet, a druga należy do kategorii mięśni gładkich. Metody mocowania do włókna mięśniowego są również różne. Mięśnie szkieletowe w miejscu kontaktu z neuronami tworzą rodzaj płytki nazębnej. Autonomiczne neurony wiążą się z mięśniami gładkimi przez niewielki obrzęk lub pęcherzyki.

Wniosek

Nie można sobie wyobrazić, jak funkcjonowałoby nasze ciało przy braku komórek nerwowych. Co sekundę wykonują niezwykle złożoną pracę, odpowiedzialną za nasz stan emocjonalny, preferencje smakowe i aktywność fizyczną. Wiele neuronów jeszcze nie ujawniło swoich tajemnic. W końcu nawet najprostsza teoria odzyskiwania neuronów u niektórych naukowców powoduje wiele kontrowersji i pytań. Są gotowi udowodnić, że w niektórych przypadkach komórki nerwowe mogą nie tylko tworzyć nowe połączenia, ale także się rozmnażać. Oczywiście, choć jest to tylko teoria, ale może być opłacalna.

Praca polegająca na badaniu funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego jest niezwykle ważna. Rzeczywiście, dzięki odkryciom w tej dziedzinie farmaceuci będą mogli opracować nowe leki aktywujące aktywność mózgu, a psychiatrzy lepiej zrozumieją naturę wielu chorób, które obecnie wydają się nieuleczalne.

Struktura i rodzaje neuronów

Głównym składnikiem mózgu osoby lub innego ssaka jest neuron (inna nazwa to neuron). Komórki te tworzą tkankę nerwową. Obecność neuronów pomaga dostosować się do warunków otoczenia, czuć, myśleć. Za ich pomocą sygnał jest przesyłany do pożądanego obszaru ciała. W tym celu stosuje się neuroprzekaźniki. Znając strukturę neuronu i jego cechy, można zrozumieć istotę wielu chorób i procesów w tkankach mózgu.

W łukach odruchowych neurony są odpowiedzialne za odruchy, regulację funkcji ciała. Trudno jest znaleźć w ciele inny typ komórek, który różniłby się tak różnorodnymi formami, rozmiarami, funkcjami, strukturą i reaktywnością. Dowiemy się każdej różnicy, porównajmy ją. Tkanka nerwowa zawiera neurony i neuroglia. Rozważamy szczegółowo strukturę i funkcje neuronu.

Ze względu na swoją strukturę neuron jest unikalną komórką o wysokiej specjalizacji. Nie tylko przewodzi impulsy elektryczne, ale także je generuje. Podczas ontogenezy neurony utraciły zdolność do namnażania. Jednocześnie w ciele są różne neurony, z których każdy ma swoją funkcję.

Neurony pokryte są niezwykle cienką, a jednocześnie bardzo wrażliwą błoną. Nazywa się to neurolememą. Wszystkie włókna nerwowe, a raczej ich aksony, są pokryte mieliną. Osłonka mielinowa składa się z komórek glejowych. Kontakt między dwoma neuronami nazywa się synapsą.

Struktura

Zewnętrznie neurony są bardzo niezwykłe. Mają procesy, których liczba może różnić się od jednego do wielu. Każda strona wykonuje swoją funkcję. W kształcie neuron przypomina gwiazdę, która jest w ciągłym ruchu. Tworzą go:

  • soma (ciało);
  • dendryty i aksony (procesy).

Akson i dendryt są w strukturze dowolnego neuronu dorosłego organizmu. Przewodzą sygnały bioelektryczne, bez których nie mogą zachodzić żadne procesy w ludzkim ciele.

Istnieją różne rodzaje neuronów. Różnica polega na kształcie, rozmiarze, liczbie dendrytów. Przebadamy szczegółowo strukturę i typy neuronów, dzieląc je na grupy i porównujemy typy. Znając rodzaje neuronów i ich funkcje, łatwo jest zrozumieć, w jaki sposób mózg i centralny układ nerwowy.

Anatomia neuronów jest złożona. Każdy gatunek ma swoje cechy strukturalne, właściwości. Wypełniali całą przestrzeń mózgu i rdzenia kręgowego. W ciele każdej osoby jest kilka gatunków. Mogą uczestniczyć w różnych procesach. Ponadto komórki te w procesie ewolucji utraciły zdolność do dzielenia się. Ich liczba i relacje są względnie stabilne..

Neuron jest punktem końcowym, który dostarcza i odbiera sygnał bioelektryczny. Komórki te zapewniają absolutnie wszystkie procesy zachodzące w ciele i mają ogromne znaczenie dla organizmu..

Ciało włókien nerwowych zawiera neuroplazmę i najczęściej jeden rdzeń. Zrazy specjalizują się w niektórych funkcjach. Są one podzielone na dwa typy - dendryty i aksony. Nazwa dendrytów jest związana z kształtem procesów. Naprawdę wyglądają jak drzewo, które silnie rozgałęzia się. Wielkość procesów wynosi od kilku mikrometrów do 1-1,5 m. Komórka z aksonem bez dendrytów znajduje się tylko na etapie rozwoju embrionalnego.

Zadaniem tych procesów jest postrzeganie nadchodzących bodźców i przekazywanie impulsu do samego ciała neuronu. Akson neuronu odbiera impulsy nerwowe z jego ciała. Neuron ma tylko jeden akson, ale może mieć rozgałęzienia. W takim przypadku pojawia się kilka zakończeń nerwowych (dwa lub więcej). Może być wiele dendrytów.

Pęcherzyki, które zawierają enzymy, neurosecrets i glikoproteiny stale warują wzdłuż aksonu. Kierują się z centrum. Prędkość niektórych z nich wynosi 1-3 mm dziennie. Ten prąd nazywa się powolnym. Jeśli prędkość wynosi 5-10 mm na godzinę, taki prąd określa się jako szybki.

Jeśli gałęzie aksonu odejdą od ciała neuronu, wówczas gałęzie dendrytu. Ma wiele gałęzi, a te ostatnie są najcieńsze. Średnio występuje 5-15 dendrytów. Znacząco zwiększają powierzchnię włókien nerwowych. Dzięki dendrytom neurony mają łatwy kontakt z innymi komórkami nerwowymi. Komórki z wieloma dendrytami nazywane są wielobiegunowe. Są najbardziej w mózgu.

Ale choroba dwubiegunowa znajduje się w siatkówce i aparacie ucha wewnętrznego. Mają tylko jeden akson i dendryt.

Nie ma komórek nerwowych, które w ogóle nie mają procesów. W ciele dorosłego są neurony, które mają co najmniej jeden akson i dendryt. Tylko neuroblast zarodka ma jeden proces - akson. W przyszłości takie komórki zostaną zastąpione pełnoprawnymi.

W neuronach, podobnie jak w wielu innych komórkach, obecne są organelle. Są to stałe elementy, bez których nie mogą istnieć. Organelle znajdują się głęboko w komórkach, w cytoplazmie.

Neurony mają duże okrągłe jądro zawierające zdekondensowaną chromatynę. Każde jądro ma 1-2 dość duże jądra. Jądra w większości przypadków zawierają diploidalny zestaw chromosomów. Podstawowym zadaniem jest regulacja bezpośredniej syntezy białek. Wiele RNA i białek jest syntetyzowanych w komórkach nerwowych..

Neuroplasma zawiera rozwiniętą strukturę wewnętrznego metabolizmu. Istnieje wiele mitochondriów, rybosomów, istnieje kompleks Golgiego. Istnieje również substancja Nissl, która syntetyzuje białko komórek nerwowych. Substancja ta znajduje się wokół jądra, a także na obrzeżach ciała, w dendrytach. Bez tych wszystkich elementów nie będzie można transmitować ani odbierać sygnału bioelektrycznego.

W cytoplazmie włókien nerwowych znajdują się elementy układu mięśniowo-szkieletowego. Są zlokalizowane w ciele i procesach. Neuroplasma stale aktualizuje swój skład białka. Jest poruszany przez dwa mechanizmy - wolny i szybki..

Ciągłą odnowę białek w neuronach można uznać za modyfikację regeneracji wewnątrzkomórkowej. Ich populacja się nie zmienia, ponieważ się nie dzielą.

Formularz

Neurony mogą mieć różne kształty ciała: w kształcie gwiazdy, wrzeciona, sferyczne, w kształcie gruszki, piramidy itp. Tworzą różne działy mózgu i rdzenia kręgowego:

  • gwiaździste są neuronami ruchowymi rdzenia kręgowego;
  • sferyczne tworzą wrażliwe komórki węzłów kręgosłupa;
  • piramidalne tworzą korę mózgową;
  • w kształcie gruszki tworzą tkankę móżdżku;
  • w kształcie wrzeciona są częścią kory mózgowej.

Istnieje inna klasyfikacja. Dzieli neurony zgodnie ze strukturą procesów i ich liczbą:

  • unipolarny (tylko jeden proces);
  • dwubiegunowy (istnieje para procesów);
  • wielobiegunowy (wiele procesów).

Struktury unipolarne nie mają dendrytów; nie występują u dorosłych, ale obserwuje się je podczas rozwoju zarodka. Dorośli mają komórki pseudo-unipolarne, które mają jeden akson. Rozgałęzia się na dwa procesy przy wyjściu z ciała komórki.

Neurony dwubiegunowe mają po jednym dendrycie i aksonie. Można je znaleźć w siatkówce. Przenoszą pęd z fotoreceptorów do komórek zwojowych. To komórki zwojowe tworzą nerw wzrokowy.

Większość układu nerwowego składa się z neuronów o strukturze wielobiegunowej. Mają dużo dendrytów.

Wymiary

Różne typy neuronów mogą się znacznie różnić rozmiarem (5-120 mikronów). Są bardzo krótkie, ale są tylko gigantyczne. Średni rozmiar to 10-30 mikronów. Największe z nich to neurony ruchowe (znajdują się w rdzeniu kręgowym) i piramidy Betza (tych gigantów można znaleźć na półkulach mózgowych). Wymienione typy neuronów są ruchowe lub eferentne. Są tak duże, ponieważ muszą pobierać dużo aksonów z innych włókien nerwowych.

Co zaskakujące, pojedyncze neurony ruchowe znajdujące się w rdzeniu kręgowym mają około 10 tysięcy synaps. Zdarza się, że długość jednego procesu osiąga 1-1,5 m.

Klasyfikacja funkcji

Istnieje również klasyfikacja neuronów, która uwzględnia ich funkcję. Wyróżnia neurony:

Dzięki komórkom „motorycznym” zamówienia są wysyłane do mięśni i gruczołów. Wysyłają impulsy z centrum na obrzeża. Ale w wrażliwych komórkach sygnał jest wysyłany z peryferii bezpośrednio do centrum.

Tak więc neurony są klasyfikowane według:

Neurony mogą znajdować się nie tylko w mózgu, ale także w rdzeniu kręgowym. Są również obecne w siatkówce. Komórki te wykonują kilka funkcji jednocześnie, zapewniają:

  • postrzeganie środowiska zewnętrznego;
  • podrażnienie środowiska wewnętrznego.

Neurony biorą udział w procesie stymulacji i hamowania mózgu. Otrzymane sygnały są wysyłane do ośrodkowego układu nerwowego z powodu pracy wrażliwych neuronów. Następnie impuls jest przechwytywany i przekazywany przez światłowód do pożądanej strefy. Jest analizowany przez wiele interkalowanych neuronów mózgu lub rdzenia kręgowego. Dalszą pracę wykonuje neuron ruchowy..

Neuroglia

Neurony nie są w stanie się dzielić, dlatego pojawiło się twierdzenie, że komórki nerwowe nie są przywracane. Dlatego należy je chronić ze szczególną ostrożnością. Neuroglia radzi sobie z główną funkcją „niani”. Znajduje się między włóknami nerwowymi.

Te małe komórki oddzielają od siebie neurony, utrzymując je na miejscu. Mają długą listę funkcji. Dzięki neuroglionom utrzymywany jest stały system ustanowionych połączeń, zapewniona jest lokalizacja, odżywianie i odbudowa neuronów, wydzielane są poszczególne mediatory, genetycznie obcy fagocytowany.

W ten sposób neuroglia wykonuje szereg funkcji:

  1. wspierający;
  2. demarkacja;
  3. regeneracyjny;
  4. troficzny;
  5. wydzielniczy;
  6. ochronne itp.

W ośrodkowym układzie nerwowym neurony tworzą szarą materię, a poza granicami mózgu gromadzą się w specjalnych związkach i węzłach - zwojach. Dendryty i aksony tworzą istotę białą. To dzięki tym procesom włókna, z których zbudowane są nerwy, są budowane na obrzeżach.

Wniosek

Fizjologia człowieka uderza swoją spójnością. Mózg stał się największym stworzeniem ewolucji. Jeśli wyobrażasz sobie ciało w formie spójnego układu, wówczas neurony są drutami, wzdłuż których przechodzi sygnał z mózgu. Ich liczba jest ogromna, tworzą unikalną sieć w naszym ciele. Tysiące sygnałów przechodzą przez nią co sekundę. To niesamowity system, który pozwala nie tylko funkcjonować ciału, ale także kontaktować się ze światem zewnętrznym..

Bez neuronów ciało po prostu nie może istnieć, dlatego powinieneś stale dbać o stan swojego układu nerwowego. Ważne jest, aby prawidłowo jeść, unikać przepracowania, stresu, leczyć choroby na czas.

Co to jest neuron insercyjny

Intercalary neuron, znany również jako asocjacyjny lub interneuron, jest obecny tylko w tkankach ośrodkowego układu nerwowego, jest połączony wyłącznie z innymi komórkami nerwowymi. Ta funkcja odróżnia go od odpowiedników sensorycznych lub motorycznych. Sensoryczne oddziałują z innymi układami ciała, na przykład z receptorami skóry i narządami czuciowymi, kiedy przekształcają bodźce pochodzące ze środowiska zewnętrznego w sygnały bioelektryczne. Komórki ruchowe unerwiają włókna tkanki mięśniowej i zapewniają aktywność ruchową osoby.

Rodzaje i cechy neuronów

Komórki nerwowe zwane neuronami odbierają, wysyłają i przewodzą sygnały bioelektryczne. Istnieją neurony odprowadzające (motoryczne) - są to elementy ośrodkowego układu nerwowego, które przekierowują sygnały do ​​organów wykonawczych, na przykład mięśnia szkieletowego. Neurony aferentne (wrażliwe) to komórki, które odbierają bodźce zewnętrzne i wewnętrzne, co zapewnia ciału zewnętrzne środowisko i reakcje na zmiany czynności funkcjonalnej narządów wewnętrznych.

Komórki insercyjne zapewniają wzajemne połączenia w ramach wspólnej sieci neuronowej. Neurony wszystkich typów (wrażliwe, odprowadzające, asocjacyjne) są jednostkami funkcjonalnymi, które wspierają aktywność układu nerwowego, znajdują się we wszystkich tkankach ciała, gdzie pełnią rolę połączeń między receptorem (postrzegając bodźce drażniące) a narządami efektorowymi, które reagują na bodźce drażniące.

Mięśnie i gruczoły odnoszą się do narządów efektorowych, a narządy czuciowe do narządów receptorowych. Wartość prowadzonych sygnałów różni się znacznie w zależności od rodzaju komórki i jej roli w funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego. Na przykład wrażliwe, odbierające impulsy środowiskowe, przesyłają sygnały z receptorów skórnych i narządów zmysłów w kierunku mózgu, neurony ruchowe przekierowują utworzone w mózgu polecenia, powodując skurcz mięśni szkieletowych i inicjując ruch.

Pomimo różnych wartości impulsów bioelektrycznych ich natura jest taka sama i polega na zmianie wskaźników potencjału elektrycznego w obszarze błony plazmatycznej komórki nerwowej. Mechanizm propagacji impulsów nerwowych opiera się na zdolności zaburzeń elektrycznych, które pojawiają się w jednym miejscu komórki, do przeniesienia na inne obszary. Przy braku czynników wzmacniających sygnał impulsy zanikają w miarę oddalania się od źródła wzbudzenia.

Czuciowy, znany również jako czuły, jest neuronem aferentnym, który przewodzi impulsy z dystalnych części ciała do centralnych części centralnego układu nerwowego. Na przykład, czuciowe włókna tworzące się z komórek światłoczułych narządów wzroku. Sygnały oddalają się od siatkówki, kierując się wzdłuż milionów aksonów należących do struktur zwojów podstawy mózgu, w kierunku kory wzrokowej.

Wrażliwy neuron w połączeniu z neuronami wykonawczymi (ruchowymi) tworzy prosty łuk refleksyjny.

Na przykład odruch kolana jest bezwarunkową odruchową reakcją rozciągania, która występuje w wyniku działania takiego łuku odruchowego. Reakcja w postaci niekontrolowanego wyprostu podudzia następuje z mechanicznym działaniem na ścięgno mięśnia uda, które leży pod rzepką. Mechanizm reakcji:

  1. Mechaniczny wpływ na wrzeciona nerwowo-mięśniowe biegnące w mięśniu prostownikowym uda.
  2. Zwiększona intensywność sygnałów nerwowych na końcach otaczających wrzeciona nerwowo-mięśniowe z powodu ich rozciągania.
  3. Przekazywanie impulsów do neuronów czuciowych zlokalizowanych w zwojach kręgosłupa przez dendryty pochodzące z nerwu udowego.
  4. Przekazywanie impulsów z wrażliwych komórek do neuronów ruchowych alfa w przednich rogach rdzenia kręgowego.
  5. Transmisja sygnału z neuronów ruchowych alfa zdolnych do kurczenia się włókien mięśniowych mięśnia udowego.

Interneurony, które przekazują impulsy hamujące do neuronów ruchowych mięśni zginaczy i inne neurony interkalarne, na przykład komórki Renshaw, uczestniczą w mechanizmie odruchu kolanowego. Mechanizm szarpnięcia kolana obejmuje również neurony ruchowe gamma, które regulują intensywność rozciągania wrzeciona.

W rdzeniu kręgowym utworzonym z istoty szarej występują trzy rodzaje neuronów - ruchowe, międzykulturowe i wegetatywne. Ponadto wegetatywne znajdują się w jądrach trzewnych (związanych z narządami wewnętrznymi). Komórki te oddziałują z włóknami aferentnymi (wstępującymi szlakami, które przekazują impulsy z receptorów obwodowych do centralnych stref ośrodkowego układu nerwowego) z włóknami odpowiedzialnymi za ogólną wrażliwość trzewną..

Aferenty trzewne przewodzą sygnały nerwowe (często bolesne lub odruchowe) z narządów wewnętrznych, elementów układu krążenia, gruczołów do odpowiednich stref ośrodkowego układu nerwowego. Aferentne trzewne są częścią autonomicznego układu nerwowego. Odruchowe łuki w obrębie autonomicznego oddziału ośrodkowego układu nerwowego różnią się budową od łuków oddziału somatycznego.

Składniki eferentowe (ścieżki zstępujące, które przekazują impulsy ze stref korowych i podkorowych mózgu do obszarów obwodowych) są tworzone przez dwa typy neuronów - interkalarny i efektorowy (motoryczny). Wstawienie znajduje się w jądrach należących do autonomicznej sekcji centralnego układu nerwowego. Nazwa „wstawienie” wynika z lokalizacji między neuronem czuciowym a motorycznym.

Wrażliwy

Wrażliwy neuron jest składnikiem układu nerwowego, który przekazuje do mózgu informacje o bodźcach działających na określoną część ciała. Przykładem bodźców mogą być czynniki: światło słoneczne, stres mechaniczny (wstrząs, dotyk), działanie substancji chemicznej. Wrażliwe neurony znajdują się w zwojach mózgu - kręgosłupie i mózgu.

Połączenie utworzone z wrażliwym neuronem może wywoływać podniecenie lub hamowanie, które jest kierowane wzdłuż włókien nerwowych do obszarów korowych mózgu. W miarę wzrostu poziomu ścieżek sensorycznych przesyłana informacja jest przetwarzana z identyfikacją ważnych znaków. Wrażliwe należą do neuronów pseudo-unipolarnych - ich akson i dendryty opuszczają ciało razem, a następnie rozdzielają się i znajdują się w rdzeniu kręgowym, mózgu (akson) oraz w obwodowych częściach ciała (dendryty).

Wstawić

Neurony insercyjne przesyłają przetworzone impulsy nerwowe uzyskane w wyniku przetwarzania informacji sensorycznej otrzymanej z różnych źródeł, na przykład z narządów wzroku i receptorów skórnych. W rezultacie przetworzona informacja staje się danymi źródłowymi do formowania odpowiednich poleceń silnika.

Silnik

Istnieją dwa rodzaje komórek nerwowych ruchowych - duże i małe. W pierwszym przypadku mówimy o neuronach motorycznych α, w drugim - o neuronach motorycznych γ. Neurony ruchowe alfa są obecne w podstawowych jądrach lokalizacji bocznej (bliżej płaszczyzny bocznej) i środkowej (bliżej płaszczyzny środkowej). Są to największe komórki obecne w tkance nerwowej..

Ich aksony oddziałują z włóknami prążkowanymi zawartymi w mięśniu szkieletowym. W rezultacie powstają synapsy (miejsca przekazywania sygnałów nerwowych). Aksony neuronów motorycznych alfa są połączone z interkalarnymi analogami, znanymi również jako komórki Renshawa, co prowadzi do tworzenia ścieżek ubocznych i synaps hamujących w rdzeniu kręgowym.

Neurony motoryczne gamma są częścią wrzeciona nerwowo-mięśniowego, który jest złożonym receptorem składającym się z zakończeń nerwowych (aferentnych, odprowadzających). Główną funkcją wrzecion nerwowo-mięśniowych jest regulacja siły i prędkości skurczu lub rozciągania mięśni szkieletu.

Struktura i funkcja

Komórka wstawiania składa się z korpusu, z którego odchodzi pojedynczy akson i dendryty. Dendryty komórek insercyjnych są często krótkie. Ich aksony różnią się w granicach rdzenia kręgowego od rogów tylnych do przednich (zamykają łuk na poziomie odcinka rdzenia kręgowego) lub rozciągają się na inne poziomy struktur mózgu - kręgosłup, mózg.

Jedną z funkcji neuronów insercyjnych jest hamowanie intensywności niektórych sygnałów. Na przykład interneurony kory nowej (nowa kora odpowiedzialna za wyższe funkcje umysłowe - percepcję sensoryczną, świadome myślenie, dobrowolną aktywność ruchową, mowę) wybiórczo zmniejszają intensywność niektórych sygnałów pochodzących ze wzgórza, aby zapobiec potrzebie rozproszenia przez zewnętrzne, nieistotne bodźce. Jeśli impuls wywołany przez bodziec zewnętrzny nie jest wystarczająco silny, może rozpaść się przed dotarciem do kory mózgu.

Obszar oddziaływania komórek insercyjnych jest ograniczony indywidualnymi cechami strukturalnymi - długością procesów aksonowych, liczbą odgałęzień pobocznych. Zazwyczaj wstawiane są wyposażone w aksony z zaciskami (część końcowa reprezentowana przez zakończenie synaptyczne - miejsce kontaktu z innymi komórkami) kończące się w tym samym centrum, co prowadzi do integracji w grupie.

Neurony insercyjne zamykają łuki odruchowe, odbierają pobudzenie od aferentnych struktur nerwowych, przetwarzają dane i przekazują je do neuronów ruchowych. Komórki asocjacyjne odgrywają wiodącą rolę w tworzeniu sieci neuronowych, w których okres przechowywania przychodzących i przetwarzanych informacji jest wydłużony.

Zamówienie interakcji

Odruchowa regulacja funkcji ciała w interpretowanej, uproszczonej formie została opisana w podręczniku do biologii dla klasy 8. Neurony insercyjne, czuciowe i ruchowe są ze sobą połączone. Charakter interakcji zależy od rodzaju funkcji układu nerwowego. Przybliżona kolejność interakcji w przypadku funkcji wrażliwych neuronów zlokalizowanych w skórze:

  1. Postrzeganie zewnętrznego bodźca przez receptor nerwowy zlokalizowany w skórze.
  2. Przekazywanie bodźców przez komórki czuciowe do obszarów mózgu. Zwykle sygnał przechodzi przez 2 synapsy (w rdzeniu kręgowym i wzgórzu), a następnie wchodzi w strefę sensoryczną kory mózgowej.
  3. Przekształcenie pędu w formę uniwersalną.
  4. Przekazywanie przekonwertowanego impulsu do wszystkich części korowych półkul za pomocą neuronów międzykalowych zlokalizowanych tylko w centralnym układzie nerwowym.

Arbitralne ruchy mięśni są wykonywane z powodu aktywności neuronów ruchowych znajdujących się w korowej strefie ruchowej. Motoneurony inicjują ruch - sygnał wchodzi do mięśnia szkieletowego przez włókna odprowadzające. Podczas gdy główne sygnały wysyłane przez neurony ruchowe dostają się do tkanki mięśniowej, wzbudzenie rozciąga się na inne części mózgu, na przykład na obszar oliwki i móżdżku, gdzie planowane działanie jest dokładnie dostrojone.

Komórki insercyjne odgrywają rolę mediatorów, zapewniając połączenie między komórkami nerwowymi odprowadzającymi i aferentnymi..

Tkanka nerwowa

Grupa tkanek nerwowych łączy tkanki pochodzenia ektodermalnego, które razem tworzą układ nerwowy i tworzą warunki do realizacji jego wielu funkcji. Mają dwie główne właściwości: pobudliwość i przewodnictwo.

Neuron

Jednostką strukturalną i funkcjonalną tkanki nerwowej jest neuron (z innych greckich. Νεῦρον - włókno, nerw) - komórka z jednym długim procesem - aksonem i jednym / kilkoma krótkimi - dendrytami.

Spieszę się poinformować, że idea, że ​​krótki proces neuronu jest dendrytem, ​​a długi aksonem, jest zasadniczo błędna. Z punktu widzenia fizjologii bardziej poprawne jest podanie następujących definicji: dendryt jest procesem neuronu, wzdłuż którego impuls nerwowy przemieszcza się do ciała neuronu, akson jest procesem neuronu, wzdłuż którego puls przesuwa się z ciała neuronu.

Procesy neuronów przewodzą generowane impulsy nerwowe i przekazują je do innych neuronów, efektorów (mięśnie, gruczoły), dzięki czemu mięśnie kurczą się lub rozluźniają, a wydzielanie gruczołów wzrasta lub maleje.

Pochwa mielinowa

Procesy neuronów pokryte są substancją podobną do tłuszczu - osłonką mielinową, która zapewnia izolowane przewodzenie impulsu nerwowego wzdłuż nerwu. Gdyby nie było osłonki mielinowej (wyobraź sobie!), Impulsy nerwowe rozchodziłyby się losowo, a gdy chcieliśmy wykonać ruch ręką, noga poruszałaby się.

Istnieje choroba, w której własne przeciwciała niszczą osłonkę mielinową (zdarzają się również takie nieprawidłowości w pracy ciała). Choroba ta jest stwardnieniem rozsianym, w miarę postępu niszczy nie tylko osłonkę mielinową, ale także nerwy - co oznacza, że ​​dochodzi do zaniku mięśni i osoby stopniowo zostaje unieruchomiony.

Neuroglia

Widziałeś już, jak ważne są neurony, ich wysoka specjalizacja prowadzi do pojawienia się specjalnego środowiska - neuroglia. Neuroglia jest pomocniczą częścią układu nerwowego, która pełni szereg ważnych funkcji:

  • Wsparcie - wspiera neurony w określonej pozycji
  • Izolowanie - ogranicza neurony przed kontaktem ze środowiskiem wewnętrznym organizmu
  • Regeneracyjny - w przypadku uszkodzenia struktur nerwowych neuroglia sprzyja regeneracji
  • Troficzny - za pomocą neuroglii odbywa się odżywianie neuronów: neurony nie kontaktują się bezpośrednio z krwią

Różne komórki są częścią neurogleju; są dziesięć razy większe niż same neurony. W obwodowej części układu nerwowego badana przez nas osłona mielinowa powstaje właśnie z komórek neurogleju - komórek Schwanna. Przechwyty Ranviera są wyraźnie widoczne między nimi - obszary pozbawione osłonki mielinowej między dwiema sąsiadującymi komórkami Schwanna.

Klasyfikacja neuronów

Neurony są funkcjonalnie podzielone na sensoryczne, ruchowe i interkalacyjne.

Wrażliwe neurony nazywane są również aferentne, dośrodkowe, czuciowe, czuciowe - przekazują wzbudzenie (impuls nerwowy) z receptorów do ośrodkowego układu nerwowego. Receptor jest końcowym końcem czuciowych włókien nerwowych, które odbierają bodziec..

Neurony insercyjne są również nazywane pośrednimi, asocjacyjnymi - zapewniają połączenie między neuronami czuciowymi i ruchowymi, przekazują wzbudzenie do różnych części ośrodkowego układu nerwowego.

Neurony ruchowe nazywane są również neuronami ruchowymi, odśrodkowymi i ruchowymi - przekazują impuls nerwowy (wzbudzenie) z ośrodkowego układu nerwowego do efektora (ciała roboczego). Najprostszym przykładem interakcji neuronów jest odruch kolanowy (jednak na tym schemacie nie ma neuronu insercyjnego). Przestudiujemy łuki odruchowe i ich rodzaje bardziej szczegółowo w części dotyczącej układu nerwowego.

Synapse

Na powyższym schemacie prawdopodobnie zauważyłeś nowy termin - synapsa. Synapsa to punkt kontaktowy między dwoma neuronami lub między neuronem a efektorem (organem docelowym). W synapsie impuls nerwowy jest „zamieniany” w chemiczny: uwalniane są specjalne substancje - neuroprzekaźniki (najsłynniejsze - acetylocholina) do szczeliny synaptycznej.

Przeanalizujmy strukturę synapsy na schemacie. Składa się z presynaptycznej membrany aksonowej, obok której znajdują się pęcherzyki (łac. Vesicula - pęcherzyk) z wewnątrz neuroprzekaźnikiem (acetylocholina). Jeśli impuls nerwowy dociera do końca (końca) aksonu, pęcherzyki zaczynają łączyć się z błoną presynaptyczną: acetylocholina wchodzi w szczelinę synaptyczną.

Po wejściu w szczelinę synaptyczną acetylocholina wiąże się z receptorami na błonie postsynaptycznej, dlatego wzbudzenie jest przekazywane do innego neuronu i generuje impuls nerwowy. W ten sposób działa układ nerwowy: ścieżka transmisji elektrycznej zostaje zastąpiona substancją chemiczną (w synapsie).

Curare Curare

O wiele ciekawiej jest uczyć się dowolnego przedmiotu na przykładach, dlatego postaram się zadowalać go tak często, jak to możliwe;) Nie mogę ukryć historii trującej curary, którą Hindusi używali do polowań od czasów starożytnych.

Ta trucizna blokuje receptory acetylocholinowe na błonie postsynaptycznej, w wyniku czego chemiczny transfer wzbudzenia z jednego neuronu do drugiego staje się niemożliwy. Prowadzi to do tego, że impulsy nerwowe przestają płynąć do mięśni ciała, w tym mięśni oddechowych (międzyżebrowych, przepony), w wyniku czego oddech zatrzymuje się i zwierzę umiera..

Nerwy i węzły nerwowe

Gromadząc się, aksony tworzą wiązki nerwowe. Wiązki nerwów są łączone w nerwy pokryte osłonką tkanki łącznej. Jeśli ciała komórek nerwowych są skoncentrowane w jednym miejscu poza ośrodkowym układem nerwowym, ich skupiska nazywane są węzłami nerwowymi - lub zwojami (z innych greckich. Γάγγλιον - węzeł).

W przypadku złożonych połączeń między włóknami nerwowymi mówią o splotach nerwowych. Jednym z najbardziej znanych jest splot ramienny..

Choroby układu nerwowego

Choroby neurologiczne mogą rozwijać się w dowolnym miejscu w układzie nerwowym: obraz kliniczny będzie od tego zależał. W przypadku uszkodzenia wrażliwego szlaku pacjent przestaje odczuwać ból, zimno, ciepło i inne czynniki drażniące w strefie unerwienia dotkniętego nerwu, podczas gdy ruchy są w pełni zachowane.

Jeśli jednostka motoryczna zostanie uszkodzona, ruch dotkniętej kończyny będzie niemożliwy: występuje paraliż, ale wrażliwość może się utrzymywać.

Istnieje poważna choroba mięśni - miastenia (z innych greckich. --Σ - „muscle” i ἀσθένεια - „impotencja, osłabienie”), w której własne przeciwciała niszczą neurony ruchowe.

Stopniowo wszelkie ruchy mięśni stają się trudniejsze dla pacjenta, przez długi czas trudno mówić, zwiększa się zmęczenie. Charakterystycznym objawem jest pominięcie górnej powieki. Choroba może prowadzić do osłabienia przepony i mięśni oddechowych, uniemożliwiając oddychanie.

© Bellevich Yuri Sergeevich 2018-2020

Artykuł napisał Bellevich Jurij Siergiejewicz i jest jego własnością intelektualną. Kopiowanie, rozpowszechnianie (w tym kopiowanie na inne strony i zasoby w Internecie) lub jakiekolwiek inne wykorzystanie informacji i przedmiotów bez uprzedniej zgody właściciela praw autorskich podlega prawu. W sprawie materiałów do artykułu i zgody na ich użycie prosimy o kontakt Bellevich Yuri.

Tkanka nerwowa: neurony i komórki glejowe (glej)

Na wykładzie „Anatomia ośrodkowego układu nerwowego dla psychologów” pisałem już o terminologii anatomicznej i układzie nerwowym. W tym artykule postanowiłem porozmawiać o tkance nerwowej, jej cechach, rodzajach tkanki nerwowej, klasyfikacjach neuronów, włóknach nerwowych, rodzajach komórek glejowych i wielu innych..

Chcę przypomnieć, że wszystkie artykuły w sekcji „Anatomia Centralnej Anatomii” piszę specjalnie dla psychologów, biorąc pod uwagę ich program treningowy. Z własnego doświadczenia pamiętam, jak trudne i niezwykłe było studiowanie takich tematów podczas moich studiów. Dlatego staram się przedstawić cały materiał w jak najbardziej przejrzysty sposób.

Zadowolony

Na początek radzę obejrzeć krótki film, który mówi o różnych ludzkich tkankach. Ale interesuje nas tkanka nerwowa. W bardziej kolorowy i wizualny sposób łatwiej będzie ci nauczyć się podstaw, a następnie poszerzysz swoją wiedzę.

Główną tkanką, z której powstaje układ nerwowy, jest tkanka nerwowa, która składa się z komórek i substancji międzykomórkowej.
Tkanka to połączenie komórek i substancji międzykomórkowej o podobnej strukturze i funkcji.

Tkanka nerwowa jest pochodzenia ektodermalnego. Tkanka nerwowa różni się od innych rodzajów tkanki tym, że nie ma w niej substancji międzykomórkowej. Substancja międzykomórkowa jest pochodną komórki glejowej, składa się z włókien i substancji amorficznej.

Funkcją tkanki nerwowej jest zapewnienie odbioru, przetwarzania i przechowywania informacji ze środowiska zewnętrznego i wewnętrznego, a także regulacja i koordynacja działań wszystkich części ciała.

Tkanka nerwowa składa się z dwóch rodzajów komórek: neuronów i komórek glejowych. Neurony odgrywają ważną rolę, zapewniając wszystkie funkcje ośrodkowego układu nerwowego. Komórki glejowe mają wartość pomocniczą, wykonując funkcje wspierające, ochronne, troficzne itp. Średnio liczba komórek glejowych przekracza liczbę neuronów odpowiednio w stosunku 10: 1.

Każdy neuron ma rozszerzoną część centralną: ciało - somę i procesy - dendryty i aksony. Przez dendryty impulsy docierają do ciała komórki nerwowej i wzdłuż aksonów z ciała komórki nerwowej do innych neuronów lub narządów.

Pędy mogą być długie i krótkie. Długie procesy neuronów nazywane są włóknami nerwowymi. Większość dendrytów (drzewo dendronowe) to krótkie, bardzo rozgałęzione procesy. Akson (oś - proces) jest często długim, lekko rozgałęzionym procesem.

Neurony

Neuron to złożona, wysoce wyspecjalizowana komórka z procesami, które mogą generować, odbierać, przekształcać i przesyłać sygnały elektryczne, a także tworzyć kontakty funkcjonalne i wymieniać informacje z innymi komórkami.

Każdy neuron ma tylko 1 akson, którego długość może osiągnąć kilkadziesiąt centymetrów. Czasami procesy boczne - zabezpieczenia odbiegają od aksonu. Zakończenia aksonów mają tendencję do rozgałęziania się i nazywane są terminalami. Miejsce, w którym akson odchodzi od somy komórek, nazywa się kopcem aksonalnym (aksonalnym).

W odniesieniu do procesów suma neuron pełni funkcję troficzną, regulując metabolizm. Neuron ma cechy wspólne dla wszystkich komórek: ma błonę, jądro i cytoplazmy, w których znajdują się organelle (retikulum endoplazmatyczne, aparat Golgiego, mitochondria, lizosomy, rybosomy itp.).

Ponadto neuroplazma zawiera specjalne organelle: mikrotubule i mikrofilamenty, które różnią się wielkością i budową. Mikrofilamenty reprezentują wewnętrzny szkielet neuroplazmy i znajdują się w sumach. Mikrotubule rozciągają się wzdłuż aksonu wzdłuż wewnętrznych wnęk od suma do końca aksonu. Substancje biologicznie czynne są rozmieszczone wzdłuż nich..

Ponadto charakterystyczną cechą neuronów jest obecność mitochondriów w aksonie jako dodatkowym źródle energii. Dorosłe neurony nie są zdolne do podziału.

Rodzaje neuronów

Istnieje kilka klasyfikacji neuronów opartych na różnych znakach: w zależności od kształtu somy, liczby procesów, funkcji i wpływu, jaki neuron wywiera na inne komórki.

W zależności od kształtu suma istnieją:
1. Neurony ziarniste (zwojowe), w których sum ma zaokrąglony kształt;
2. Neurony piramidalne o różnych rozmiarach - duże i małe piramidy;
3. neurony gwiaździste;
4. Neurony w kształcie wrzeciona.

Według liczby procesów (według struktury) istnieją:
1. Neurony jednobiegunowe (jednoprocesowe) mające jeden proces rozciągający się od komórki somatycznej praktycznie nie występują w ludzkim układzie nerwowym;
2. Pseudo-unipolarne neurony (pseudoproces), takie neurony mają proces rozgałęzienia w kształcie litery T, są to komórki o ogólnej wrażliwości (ból, zmiany temperatury i dotyk);
3. Neurony dwubiegunowe (dwuprocesowe) posiadające jeden dendryt i jeden akson (tj. 2 procesy), są to komórki o szczególnej wrażliwości (widzenie, węch, smak, słuch i podrażnienie przedsionkowe);
4. Neurony wielobiegunowe (wieloprocesowe), które mają wiele dendrytów i jeden akson (tj. Wiele procesów); małe neurony wielobiegunowe są asocjacyjne; średnie i duże neurony piramidalne wielobiegunowe - motoryczne, efektorowe.

Komórki jednobiegunowe (bez dendrytów) nie są typowe dla dorosłych i są obserwowane tylko w procesie embriogenezy. Zamiast tego w ciele człowieka występują komórki pseudo-unipolarne, w których pojedynczy akson dzieli się na 2 gałęzie natychmiast po opuszczeniu ciała komórki. Neurony dwubiegunowe są obecne w siatkówce i przekazują wzbudzenie z fotoreceptorów do komórek zwojowych, które tworzą nerw wzrokowy. Neurony wielobiegunowe stanowią większość komórek w układzie nerwowym.

Zgodnie z wykonywanymi funkcjami neurony to:
1. Neurony aferentne (receptorowe, wrażliwe) są czuciowe (pseudo-unipolarne), ich sum znajduje się poza centralnym układem nerwowym w zwojach (rdzeniowych lub czaszkowych). Wrażliwe impulsy nerwowe neuronów przemieszczają się z peryferii do centrum.

Kształt suma jest ziarnisty. Neurony doprowadzające mają jeden dendryt, który jest odpowiedni dla receptorów (skóra, mięśnie, ścięgna itp.). Według dendrytów informacje o właściwościach bodźców są przekazywane do somy neuronu i wzdłuż aksonu w ośrodkowym układzie nerwowym.

Przykład wrażliwego neuronu: neuron reagujący na stymulację skóry.

2. Neurony efektorowe (efektorowe, wydzielnicze, ruchowe) regulują pracę efektorów (mięśni, gruczołów itp.). Te. mogą wysyłać zamówienia do mięśni i gruczołów. Są to neurony wielobiegunowe, ich sumy mają kształt gwiazdy lub piramidy. Leżą w rdzeniu kręgowym lub mózgu lub w zwojach autonomicznego układu nerwowego.

Krótkie, obficie rozgałęzione dendryty otrzymują impulsy z innych neuronów, a długie aksony wychodzą poza centralny układ nerwowy i, jako część nerwu, przechodzą do efektorów (narządów roboczych), na przykład do mięśnia szkieletowego.

Przykład neuronów ruchowych: neuron ruchowy rdzenia kręgowego.

Ciała neuronów czuciowych leżą poza rdzeniem kręgowym, a neurony ruchowe leżą w przednich rogach rdzenia kręgowego.

3. Wstawienie (kontakt, interneurony, asocjacja, zamknięcie) stanowi większość mózgu. Komunikują się między neuronami aferentnymi i odprowadzającymi, przetwarzają informacje z receptorów do ośrodkowego układu nerwowego.

Są to głównie gwiezdne neurony wielobiegunowe. Wśród neuronów insercyjnych wyróżnia się neurony o długich i krótkich aksonach.

Przykład wstawienia neuronów: neuron opuszki węchowej, korowa komórka piramidalna.

Łańcuch neuronów z wrażliwych, interkalowanych i odprowadzających nazywano łukiem odruchowym. Cała aktywność układu nerwowego, jak I.M. Sechenov, ma charakter refleksyjny („refleks” - oznacza odbicie).

Dzięki wpływowi neuronów na inne komórki:
1. Neurony pobudzające mają działanie aktywujące, zwiększając pobudliwość komórek, z którymi są związane.
2. Neurony hamowania zmniejszają pobudliwość komórek, powodując efekt depresyjny.

Włókna nerwowe i nerwy

Włókna nerwowe to powlekane glejem procesy komórek nerwowych, które przewodzą impulsy nerwowe. Na nich impulsy nerwowe mogą być przekazywane na duże odległości (do metra).

Klasyfikacja włókien nerwowych na podstawie cech morfologicznych i funkcjonalnych.

Według cech morfologicznych rozróżnij:
1. Mielinowane (mięsiste) włókna nerwowe to włókna nerwowe posiadające osłonkę mielinową;
2. Włókna nerwowe niemielinowane (spokojne) to włókna, które nie mają osłonki mielinowej..

Według cech funkcjonalnych wyróżniają:
1. Aferentne (wrażliwe) włókna nerwowe;
2. Włókna nerwowe (motoryczne).

Włókna nerwowe, które wychodzą poza układ nerwowy, tworzą nerwy. Nerw to zbiór włókien nerwowych. Każdy nerw ma osłonkę i dopływ krwi.

Istnieją nerwy rdzeniowe związane z rdzeniem kręgowym (31 par) i nerwy czaszkowe (12 par) związane z mózgiem. W zależności od ilościowego stosunku włókien doprowadzających i odprowadzających w składzie jednego nerwu rozróżnia się nerwy czuciowe, ruchowe i mieszane (patrz tabela poniżej).

Włókna aferentne przeważają w nerwach czuciowych, włókna odprowadzające w nerwach ruchowych, a stosunek ilościowy włókien doprowadzających i odprowadzających w nerwach mieszanych jest w przybliżeniu równy. Wszystkie nerwy rdzeniowe są nerwami mieszanymi. Wśród nerwów czaszkowych znajdują się trzy z powyższych rodzajów nerwów.

Lista nerwów czaszkowych z oznaczeniem dominujących włókien

I para - nerwy węchowe (wrażliwe);
II para - nerwy wzrokowe (wrażliwe);
III para - okoruchowy (motor);
Para IV - nerwy blokowe (motoryczne);
Para V - nerwy trójdzielne (mieszane);
VI para - nerwy abducent (motor);
VII para - nerwy twarzy (mieszane);
VIII para - nerwy przedsionkowo-ślimakowe (wrażliwe);
Para IX - nerwy językowo-gardłowe (mieszane);
Para X - nerwy błędne (wrażliwe);
XI para - dodatkowe nerwy (motor);
XII para - nerwy gnykowe (motor).

Glia

Przestrzeń między neuronami jest wypełniona komórkami zwanymi neuroglia (glia). Według szacunków komórek glejowych, około 5-10 razy więcej niż neurony. W przeciwieństwie do neuronów, komórki neuroglia dzielą się przez całe życie człowieka..
Komórki neurogleju pełnią różne funkcje: wspomagające, troficzne, ochronne, izolujące, wydzielnicze, uczestniczą w przechowywaniu informacji, czyli pamięci.

Wyróżnia się dwa typy komórek glejowych:
1. komórki makrogleju lub gliocyty (astrocyty, oligodendrocyty, ependymocyty);
2. komórki mikrogleju.

Astrocyty mają kształt gwiazdy i istnieje wiele procesów, które wychodzą z ciała komórki w różnych kierunkach, z których niektóre kończą się na naczyniach krwionośnych. Astrocyty służą jako wsparcie dla neuronów, zapewniając ich naprawę (regenerację) po uszkodzeniu i uczestniczą w ich procesach metabolicznych (metabolizmie).

Uważa się, że astrocyty oczyszczają przestrzenie zewnątrzkomórkowe z nadmiaru mediatorów i jonów, pomagając wyeliminować „interferencję” chemiczną w przypadku interakcji zachodzących na powierzchni neuronów. Astrocyty odgrywają ważną rolę w łączeniu elementów układu nerwowego.

W ten sposób możemy rozróżnić takie funkcje astrocytów:
1. przywrócenie neuronów, udział w procesach regeneracyjnych ośrodkowego układu nerwowego;
2. usuwanie nadmiaru mediatorów i jonów;
3. udział w tworzeniu i utrzymywaniu bariery krew-mózg (BBB), tj. bariera między krwią a tkanką mózgową; zapewniony jest dopływ substancji odżywczych z krwi do neuronów;
4. stworzenie sieci przestrzennej, wsparcie dla neuronów („szkielet komórki”);
5. izolacja włókien nerwowych i zakończeń od siebie;
6. udział w metabolizmie tkanki nerwowej - utrzymanie aktywności neuronów i synaps.

Oligodendrocyty to małe owalne komórki o cienkich, krótkich procesach. Znajdują się w szarej i białej materii wokół neuronów, są częścią błon i częścią zakończeń nerwowych. Oligodendrocyty tworzą osłonki mielinowe wokół długich aksonów i długich dendrytów.

Funkcje oligodendrocytów:
1. troficzny (udział w metabolizmie neuronów z otaczającą tkanką);
2. izolacja (tworzenie osłonki mielinowej wokół nerwów, co jest niezbędne do lepszej sygnalizacji).

Osłonka mielinowa działa jak izolator i zwiększa prędkość impulsów nerwowych wzdłuż błony procesów, zapobiega rozprzestrzenianiu się impulsów nerwowych przechodzących wzdłuż włókna do sąsiednich tkanek. Jest segmentowa, przestrzeń między segmentami nazywa się przechwytywaniem Ranviera (na cześć naukowca, który je odkrył). Ze względu na to, że impulsy elektryczne przechodzą nagle przez mielinowane włókno nagle z jednego przechwytywania do drugiego, takie włókna mają dużą prędkość impulsów nerwowych.

Każdy segment osłonki mielinowej z reguły jest utworzony przez jeden oligodendrocyt w ośrodkowym układzie nerwowym (komórka Schwanna (lub komórki Schwanna) w obwodowym układzie nerwowym), który, przerzedzając, skręca się wokół aksonu.

Osłonka mielinowa ma biały kolor (istota biała), ponieważ skład błon oligodendrocytów obejmuje substancję podobną do tłuszczu - mielinę. Czasami jedna komórka glejowa, tworząca odrosty, bierze udział w tworzeniu segmentów kilku procesów.

Nerwiak soma i dendryty pokryte są cienkimi błonami, które nie tworzą mieliny i tworzą szarą materię..
Te. aksony są pokryte mieliną, dlatego są białe, a sum (ciało) neuronu i krótkie dendryty nie mają osłonki mielinowej, a zatem są szare. W ten sposób nagromadzenie aksonów pokrytych mieliną tworzy białą materię mózgu. A akumulacja ciał neuronów i krótkich dendrytów jest szara.

Ependymocyty to komórki wyściełające komory mózgu i centralny kanał rdzenia kręgowego, wydzielające płyn mózgowo-rdzeniowy. Uczestniczą w wymianie płynu mózgowo-rdzeniowego i rozpuszczaniu w nim substancji. Na powierzchni komórek zwróconych do kanału kręgowego znajdują się rzęski, które wraz z migotaniem przyczyniają się do przepływu płynu mózgowo-rdzeniowego.
Tak więc funkcją ependymocytów jest wydzielanie płynu mózgowo-rdzeniowego.

Microglia jest częścią komórek pomocniczych tkanki nerwowej, która nie jest nim, ponieważ ma pochodzenie mezodermy. Jest reprezentowany przez małe komórki znajdujące się w białej i szarej materii mózgu. Microglia zdolna do ruchu podobnego do ameby i fagocytozy.

Zadaniem mikrogleju jest ochrona neuronów przed stanami zapalnymi i infekcyjnymi (zgodnie z mechanizmem fagocytozy - wychwytywania i trawienia genetycznie obcych substancji). Te. microglia to „rzędy” tkanki nerwowej.

Komórki Microglia dostarczają tlen i glukozę do neuronów. Ponadto są częścią bariery krew-mózg, którą tworzą i komórki śródbłonka tworzące ściany naczyń krwionośnych. Bariera krew-mózg opóźnia makrocząsteczki, ograniczając ich dostęp do neuronów.